jodium

[Lievergezond]

Met lichamelijke klachten die je zou kunnen koppelen aan de schildklier/te veel jodiuminname https://www.fatsforum.nl/threads/jodium.13/page-37#post-649327 kun je misschien dit advies van dr. Alan Christianson toch eens ter harte nemen dat in de mail staat die je terugkrijgt als je de jodiuminventarisatietest https://www.drchristianson.com/iodine-intake/ hebt ingevuld:

Dat advies:
Volwassenen die hun algemene gezondheid willen onderhouden, zitten het beste tussen de 50 en 200 microgram per dag.
bron: https://www.fatsforum.nl/threads/jodium.13/page-37#post-649306

Persoonlijk krijg ik al verkoudheidsklachten (verstopte hoofdholten) na het eten van 150 gram tonijn:
dat is goed voor 45-75 mcg jodium.
(p.s. dit is waarschijnlijk toch niet van de jodium maar mogelijk een histamine-ding of zo?!).

Ik ga liever op deze manier (jodiumcontent een beetje in de gaten houden) preventief om met voeding dan dat ik trajecten in moet met artsen, schildkliertesten, apotheken en medicijnen (die toch nooit momentopnames kunnen finetunen van hoe je schildklier op enig moment reageert met hormoonafgifte).
Los daarvan:
schildkliermedicatie haalt autoimmuunreacties niet weg (die gaan gewoon rustig door) en de reacties van je lichaam op extra jodium als die je lichaam niet kan bolwerken.

Nog even: seleniumsuppletie (best ongeveer 200 mcg op een dag) of met paranoten vang je een deel van de evt. schade van jodium af.

 

[Medusa]

Hoe u uw jodiumgehalte kunt laten testen

Als een teveel aan jodium schildklieraandoeningen kan veroorzaken, hoe weet u dan of u te veel binnenkrijgt?

Dat is een logische vraag, en gelukkig zijn er manieren om dit te testen. De meeste tests zijn echter niet nauwkeurig, en in veel gevallen heeft het geen zin om een test te laten doen. Dit artikel helpt u te bepalen of u uw jodiumgehalte moet laten testen en hoe u dat op een nauwkeurige manier kunt doen.

How to Test Your Iodine Levels

Get to know the connection between TSH and T3 and what either of them really mean. We invite you to our crash course on these topics.

www.drchristianson.com

 

[Lievergezond]

O dat is wel interessant:

Samenvatting video hierboven over jodium testen:

Dr. C legt uit dat het testen van jodiumniveaus voorafgaand aan een dieet zinloos is, omdat uitgangswaarden geen voorspellende waarde hebben voor het succes van een schildklier-reset.
Omdat jodium zich in de schildklier ophoopt, kan een standaard bloed- of urinetest je werkelijke status niet nauwkeurig meten.

Testen is pas nuttig als je al minstens drie maanden op een jodiumarm dieet zit en merkt dat je geen enkel resultaat boekt.
De enige betrouwbare methode is dan een urinary iodine-to-creatinine ratio (UIC) via een laboratorium, waarbij een waarde onder de 50 microgram per gram duidt op effectieve jodiumdetoxificatie van de schildklier.

Populaire alternatieve methoden—zoals de jodium-huidpatchtest, haaranalyses en de gevaarlijke urinary challenge loading test—zijn wetenschappelijk waardeloos, gedebunkt of ronduit schadelijk.
Met een gevarieerd dieet loop je in de moderne wereld bovendien geen enkel risico op een tekort; het probleem is vaak juist een teveel.

• Logische behoefte, beperkt nut:
  Het testen van jodiumniveaus voelt logisch, maar voorspelt vooraf niet of een jodium-resetdieet zal werken.
• Timing is cruciaal:
  Testen vooraf is nutteloos; pas testen na minimaal 3 maanden op een dieet als er geen verbetering optreedt.
• Optimale testmethode:
  De enige betrouwbare praktische optie is de urinary iodine-to-creatinine ratio (UIC) via geaccrediteerde laboratoria (zoals Labcorp of ZRT Labs).
• Resultaatcategorieën UIC:
  • > 200: Overschot (excess)
  • 50 - 200: Onderhoud (maintenance)
  • < 50: Effectieve jodiumdetox (het doel van het dieet).
• Individuele status vs. populatie:
  Eenmalige tests kunnen de individuele nutritionele jodiumstatus niet accuraat meten vanwege grote variabiliteit;
  dit kan alleen betrouwbaar bij grote groepen.
• Onbetrouwbare bloed- en urinetests:
  Simpele urinetests (zonder creatinine-calibratie), serum-jodium en serum-thyroglobuline zijn ongeschikt voor dagelijkse statusmeting.
• Gedebunkte huidtest:
  De jodium-huidpatchtest (uit 1932) werkt niet omdat de huid geen jodium opneemt op basis van lichaamsbehoefte;
  het verdwijnt door verdamping/oxidatie.
• Gevaarlijke belastingtest:
  De urinary challenge test (laadtest met een enorme dosis jodium) is onwetenschappelijk, niet gevalideerd en kan gevaarlijk zijn (schildklierklachten verergeren).
• Haaranalyse faalt:
  Haaranalyses voor jodium zijn niet betrouwbaar en gerelateerde onderzoeken zijn ingetrokken.
• Geen risico op tekort:
  Met een gevarieerd dieet loop je in de moderne westers wereld vrijwel geen risico op een jodiumtekort.

Praktisch

• Geduld voor je test:
  Als je merkt dat een jodiumbeperkend dieet na maanden geen effect heeft, ga dan pas speuren naar verborgen jodiumbronnen of overweeg een UIC-test.
• Trap niet in marketingtrucs:
  Bespaar geld en gezondheidsrisico's door geen dure "iodine loading tests" of online huidtests te kopen.
• Vertrouw op voeding:
  Zolang je gevarieerd eet, hoef je niet bang te zijn voor een acuut jodiumtekort;
  focus bij schildklierproblemen juist op het afvoeren van een overschot.
  
  Citaten;
  
  
• "Bij medische tests moeten we altijd bedenken:
  zullen de resultaten mij informatie opleveren die nuttig is?"
• "Er is geen eenvoudige test die jodium in je schildklier laat zien, geen manier om dat werkelijk te meten."
• "Deze test [de huidpatchtest] is in 1932 ontkracht.
  We hoeven die test niet te doen, dus doe dat alsjeblieft niet."
• "De urine-belastingtest... is bedacht door een paar jodium-extremisten en is nooit voor medische doeleinden gebruikt."

Hier is de Nederlandse vertaling van de tekst op de website over jodium testen op de website van dr. Alan Christianson:

Inhoudsopgave​

• Wanneer moet je jodium testen?​

• Hoe test je jodium?
• Wat betekenen je resultaten?
• Afgeraden tests
• Tot slot
• Appendix – Berekenen vanuit andere tests

Wanneer moet je jodium testen?​

In de geneeskunde zijn tests alleen nuttig als de uitkomst ervan iets verandert. Als iemand zijn been breekt en een operatie nodig heeft, is het mogelijk dat osteoporose heeft bijgedragen aan de breuk. Er zou echter geen reden zijn om een urgente operatie uit te stellen voor een botdichtheidstest, tenzij dat de manier waarop de operatie wordt uitgevoerd zou veranderen.

Vóór het dieet – Nee​

Het is niet nuttig om jodium te testen voordat je begint met The Thyroid Reset Diet, omdat studies aantonen dat jodiumtests niet voorspellen hoe mensen zullen reageren. Je zou kunnen vermoeden dat mensen met hoge uitslagen bij een jodiumtest baat zouden hebben bij het dieet, terwijl mensen met lage uitslagen dat niet zouden hebben.
Het blijkt dat de hoeveelheid jodium die in de schildklier is opgeslagen vóór de start van het dieet niet altijd wordt weerspiegeld door de hoeveelheid jodium op een jodiumtest.

​

Als het dieet niet helpt – Ja​

Stel dat je jodium uit verzorgingsproducten, supplementen en medicijnen hebt weggelaten – en je hebt The Thyroid Reset Diet minstens een maand zorgvuldig gevolgd, maar er is niets verbeterd. Je zag geen verandering in symptomen en je schildklierwaarden zijn niet veranderd.
In dit geval zou je je jodium willen testen.

​

Hoe test je jodium?​

De meest nuttige test voor onze doeleinden is de jodium-creatinineratio in de urine (de urinary iodine to creatinine ratio of UIC-ratio). Let op: dit is NIET hetzelfde als jodium in de urine of 24-uurs urinejodium.
De hoeveelheid jodium in onze urine varieert enorm. De meetwaarden zijn nuttiger wanneer we ze vergelijken met een niereiwit dat creatinine wordt genoemd.
Deze test wordt de jodium-creatinineratio in urine genoemd.
Op het moment van schrijven zijn er twee laboratoria die ik ken die deze optie aanbieden:

• LabCorp
  LabCorp is een nationaal referentielaboratorium dat de UIC-ratio kan rapporteren. Je hebt een doktersvoorschrift nodig voor tests via LabCorp. Zodra je een voorschrift hebt, maak je een afspraak bij een prik- of inleverpunt om een urinemonster af te geven. Er is slechts één enkel monster nodig en je hoeft geen 24-uurs urine te verzamelen. In het systeem van LabCorp is het testnummer voor de jodium-creatinineratio 070172.
• ZRT Labs
  De andere optie is ZRT Labs. Je kunt daar een testkit kopen en zij kunnen deze naar je huis sturen. Van daaruit kun je een urinemonster verzamelen en dit naar hen terugsturen. Er zijn enkele staten waarnaar ze geen testkits verzenden. In hun systeem heet de test 'Iodine' en het is een van hun tests voor toxische en essentiële elementen. Zodra je de afnamekit ontvangt, volg je de aanwijzingen op en stuur je je monster in. Ze sturen je de resultaten per e-mail zodra ze klaar zijn.

Wat betekenen je resultaten?​

Jodiumtests kunnen je niet vertellen hoeveel jodium je op een bepaalde dag binnenkrijgt. Als je minstens een maand een jodiumarm dieet hebt gevolgd, kunnen ze je wel vertellen of de hoeveelheid jodium in je schildklier in een van de drie bereiken valt.
De jodium-creatinineratio in urine (UIC-ratio) meet de microgrammen (mcg) jodium in de urine en vergelijkt dit met de grammen (G) creatinine. Vanwege deze analyse worden de rapporten weergegeven in mcg/G UIC.
De volgende richtlijnen zijn niet van toepassing op kinderen, zwangere vrouwen of moeders die borstvoeding geven. Raadpleeg zoals altijd je arts om de beste waarden voor jou te bepalen.

• Overschot (Excess): meer dan 200 mcg/G UIC
• Onderhoud (Maintenance): 50 – 200 mcg/G UIC
• Reset: minder dan 100 mcg/G UIC

Overschot​

Als je waarden hoger zijn dan 200 mcg/G UIC, consumeer je meer jodium dan je schildklier kan uitscheiden. De hoeveelheden jodium in je schildklier nemen toe en kunnen schadelijk zijn.

Onderhoud​

Als je tussen de 50 en 200 mcg/G UIC zit, blijf je stabiel. Als je schildklierfunctie niet is verbeterd, krijg je nog steeds te veel jodium binnen.
Als je schildklierfunctie wel is verbeterd, kun je waarschijnlijk in dit bereik blijven. The Thyroid Reset Diet raadt aan om nog steeds onbeperkt voeding uit de 'groene licht'-categorie te consumeren en maximaal 2 porties 'gele licht'-voeding per dag toe te voegen.

Reset​

Als je waarden onder de 100 mcg/G UIC liggen, volg je de Reset-richtlijnen van The Thyroid Reset Diet met succes. Mensen die hun schildklierfunctie willen verbeteren, blijven vaak 1 tot 9 maanden in dit bereik.

Jodium is laag genoeg​

Stel dat je jodiumwaarde binnen het doelbereik valt. Als je klachten zijn verbeterd, maar je bloedwaarden niet, wacht dan drie maanden en test je schildklier opnieuw. Als jodium binnen het bereik valt en noch de klachten noch de bloedwaarden zijn verbeterd, werkt het dieet mogelijk nog niet voor jou.
De twee belangrijkste dingen die je kunnen tegenhouden zijn onder andere de verkeerde schildkliermedicatie en verborgen oorzaken van schildklierklachten. Je kunt [hier meer lezen over schildkliermedicatie] en [hier over het opsporen van onzichtbare symptomen].

Jodium is niet laag genoeg​

Als je test laat zien dat je jodiumwaarden boven het streefdoel liggen, zijn er twee mogelijke problemen.

1. Verborgen bronnen: Het eerste is dat er ergens verborgen jodiumbronnen zijn. Controleer al je verzorgingsproducten, supplementen en voedingsmiddelen dubbel. Kijk in het boek voor lijsten met verborgen jodiumbronnen en zorg ervoor dat je daar niets van binnenkrijgt.
2. Ontgifting: De tweede mogelijkheid is dat je nog steeds aan het ontgiften bent van jodium. Als je toxische hoeveelheden jodium hebt ingenomen, kan het enkele maanden duren voordat het uit je systeem is. In zeldzame gevallen kan dit zelfs meer dan zes maanden duren. Je kunt vermoeden dat dit op jou van toepassing is als je weet dat je jodiumsupplementen in hoge doseringen hebt gebruikt, veel zeewier hebt gegeten, of als je jodium als contrastvloeistof hebt gehad.

Als dit het geval is, is het nog steeds de moeite waard om extra goed te controleren of je alle verborgen jodiumbronnen hebt gevonden. Blijf voorzichtig en controleer je schildklier en jodiumwaarden over 3 maanden opnieuw.

Afgeraden tests​

Er zijn vele andere manieren om op jodium te testen. Veel hiervan zijn algemener verkrijgbaar. Sommige zijn nuttig voor andere toepassingen, maar een aantal heeft geen legitiem nut. Ik zal ze stuk voor stuk kort noemen.
Weet dat als je resultaten hebt van een van deze tests, deze niet betekenisvol zijn. Bedenk of je überhaupt wel moet testen. Zo ja, doe dit dan op een manier die nauwkeurig is. Gezondheid is te belangrijk om aan het toeval over te laten.

Geldige test voor andere toepassingen​

• 24-uurs urinejodium
  Aangezien de meeste jodium via de nieren wordt uitgescheiden, heeft urinejodium wel een relatie met de jodiumstatus van het lichaam. Deze tests zijn echter niet nuttig omdat ze alleen nauwkeurig zijn wanneer ze op populatieniveau worden gebruikt. Ze zijn uitstekend wanneer ze worden gebruikt voor grote groepen (meer dan 500 personen), maar niet voor individuen. Studies tonen aan dat een individueel persoon de urine ruim 400 keer zou moeten testen om 90% nauwkeurigheid te bereiken. Een 24-uurs test vereist nog steeds meer dan 300 tests om accuraat te zijn.
• Serum-thyroglobuline (bloedtest)
  Dit is de meting van het belangrijkste eiwit gemaakt door de schildklier. Hoge jodiumgehaltes verlagen thyroglobuline en lage jodiumgehaltes verhogen het. Bij mensen met een schildklieraandoening is deze relatie echter niet nauwkeurig, waardoor het geen nuttige jodiumtest is voor iemand met een schildklieraandoening.
• Serumjodium (jodium in het bloed)
  Dit is een goede test wanneer je iemand controleert die wordt blootgesteld aan genoeg jodium om de nieren te beschadigen (bijv. bij medicijnen zoals amiodaron). Serumwaarden worden pas hoog bij extreme blootstelling. Ze schommelen wel, maar weerspiegelen niet de nutritionele status binnen of onder het normale bereik.

Geen geldige toepassing​

• Jodium-huidpleistertest (Skin patch test)
  Hierbij brengt men een gekleurde vloeibare vorm van jodium (zoals Betadine) aan op de huid met de gedachte dat je lichaam het sneller opneemt als het dat nodig heeft. Dit is echter onjuist: een deel oxideert in de lucht en een deel wordt geabsorbeerd, maar je lichaam kan dit niet selectief opnemen op basis van behoefte. Wetenschappers ontkrachtten deze test al in 1932.
• Urinetest met belasting / Jodiumbelastingstest (Urine challenge test)
  Hierbij neem je een gevaarlijk hoge dosering jodium in en verzamel je gedurende 24 uur urine. De gedachte is dat wat je niet direct uitscheidt, je nodig had. We weten echter dat het lichaam afvalstoffen of gifstoffen niet in 24 uur kan uitscheiden (dit kost bij een veranderde jodiuminname 3 tot 4 maanden). Deze test is onnauwkeurig en de gebruikte hoeveelheid jodium is onveilig.
• Haarjodium
  Er werd ooit geopperd dat jodium in het haar de nutritionele status kon meten, maar de enige gepubliceerde studie hierover werd al snel ingetrokken. Jodiumwaarden in haar weerspiegelen je jodiumbehoefte niet.

Tot slot​

Je kunt dit gratis doen op www.iodineinventory.com

Appendix – Berekenen vanuit andere tests​

Als je een urineweergave van jodium hebt en een creatininetest in de urine die op hetzelfde moment zijn afgenomen, kun je deze gebruiken om de jodium-creatinineratio in de urine te berekenen. Zo werkt de wiskunde hierachter.
Je hebt je jodiumresultaten nodig in mcg/L en je creatinineresultaten in mg/dL (dit zijn bij veruit de meest voorkomende eenheden).

• Stap 1. Noteer je jodiumresultaten in microgram (mcg) per liter (L). Het symbool $\mu g$ is hetzelfde als mcg. In het voorbeeld hieronder is het getal dat je nodig hebt 255,8.
• Stap 2. Noteer je creatininegehalte in de urine in milligram per deciliter (mg/dL). Let op: serumcreatinine (bloed) is niet hetzelfde en werkt niet. In het voorbeeld is dit 45,5.
• Stap 3. We moeten creatinine omzetten van mg/dL naar g/L. Vermenigvuldig je creatinineresultaat met 0,01. Voor het voorbeeld: $45,5 \times 0,01 = 0,455\text{ g/L}$.
• Stap 4. Deel het jodiumgehalte door de g/L creatinine. Voor de voorbeeldgetallen voer je in: $255,8 \div 0,455$. Het resultaat is 562 UIC.
• Stap 5. Bekijk de sectie 'Wat betekenen je resultaten?'. Een waarde van 562 valt diep in het bereik van een jodiumoverschot. De creatininecorrectie zorgde ervoor dat de oncorrigeerde jodiummeting van 255,8 meer dan verdubbelde.

 

[Lievergezond]

Hierboven heeft endocrinoloog Alan Christianson het over de serum-thyroglobulinetest:
dat die niet werkt als goede marker voor hoe je op jodium reageert:
ik had het eerder over de anti-TPO-test:
dat is eigenlijk o.a. ook de reactie van hoe je lichaam (over-)reageert o.a. op jodium:
wat volgens mij wel interessant is: en:
laaghangend fruit om erachter te komen of er iets scheelt met de schildklier.

Ik heb gemini gevraagd hoe dat zit met die anti-TPO als bloedmarker voor of je wel of niet goed met die jodium kan omgaan:
antwoord: geen goede graadmeter volgens gemini.

Als Anti-TPO zo nauw samenhangt met een immuunreactie op jodium, waarom gebruikt een arts dat dan niet simpelweg als een soort 'testmeter' om te kijken of je wel of niet tegen jodium kunt?

Daar zijn een paar heel goede medische en praktische redenen voor:

• Anti-TPO meet een gevoeligheid, geen actuele jodiumstatus:
  Anti-TPO laat zien óf je immuunsysteem reageert (of de aanleg heeft om te reageren) op een prikkel in de schildklier.
  Maar het vertelt je niet hoeveel jodium er op dit moment in je schildklier zit, of dat je dieet op dit moment goed is ingesteld.
  Het is een indicator van schade of auto-immuniteit, geen 'jodiummeter'.
• Het is een trage indicator (traag van begrip):
  Als je jodiuminname te hoog is, kan dat je immuunsysteem triggeren en kunnen je Anti-TPO-waarden stijgen.
  Maar als je die jodiumbron vervolgens schrapt, dalen die antistoffen lang niet meteen.
  Dat kan maanden tot zelfs jaren duren.
  Je kunt dus niet 'vandaag' jodium verminderen, 'morgen' prikken en aan je Anti-TPO zien of het goed gaat.
• Niet iedereen reageert hetzelfde (geen universele drempel):
  Sommige mensen hebben hoge Anti-TPO-waarden door Hashimoto, maar kunnen prima overweg met een normale hoeveelheid jodium.
  Andere mensen hebben lage antistoffen, maar reageren wel heel gevoelig op een teveel.
  Anti-TPO is dus geen waterdichte voorspeller voor wie wel of geen last heeft van jodium.
• Het verwarrende kip-en-eiprobleem:
  Auto-immuunspectra zijn complex.
  Soms triggert jodium een auto-immuunreactie, maar soms is de schildklier al zo beschadigd door een auto-immuunziekte dat hij heel slecht om kan gaan met normale hoeveelheden jodium.
  Artsen kijken daarom liever naar het totaalplaatje van je schildklierhormonen (TSH, FT4) en je klachten, in plaats van te varen op één antistof.

Kort gezegd:
Anti-TPO vertelt een arts wel of je aanleg hebt voor schildklierauto-immuniteit (en of jodium dat mogelijk triggert), maar het is te traag en te indirect om te gebruiken als praktische 'thermometer' voor je dagelijkse jodiuminname.

Persoonlijk denk ik daar dus anders over.
De anti-TPO-test is gewoon een snelle manier om de gevoeligheid van je schildklier in het algemeen vast te stellen, dus ook voor jodium.
Als je bedenkt dat 95 procent van de mensen met een schildklierprobleem in feite last heeft van een autoimmuunprobleem dat vaak grotendeels verdwijnt als je de jodium in je voeding/supplementen/verzorgingsprodukten terugschroeft naar onder de 100 microgram per dag:
dan weet je in elk geval door middel van de anti-TPO-test vrij snel of je in de categorie valt die extra op moet letten met jodium:
dat onderscheid maakt Christianson zelf ook:
mensen met een (al dan niet vastgesteld) schildklierprobleem moeten extra opletten met jodiumhoeveelheden:
''Volwassenen met een schildklierziekte die hun schildklierfunctie willen verbeteren, zitten het beste onder de 100 microgram'' versus
''Volwassenen die hun algemene gezondheid willen onderhouden, zitten het beste tussen de 50 en 200 microgram per dag''.
https://www.fatsforum.nl/threads/jodium.13/page-37#post-649306
Je komt er overigens snel genoeg achter zonder die anti-TPO te testen in je bloed:
als je eenmaal voeding met jodiumcontent in de smiezen hebt en je kijkt hoe je lichaam reageert als je let op je lichamelijke reactie op jodiumrijke versus jodiumarme voeding.

Over de jodiumcontent laag houden gesproken:
net kreeg ik n.a.v. die jodiumtest die ik deed, een mail van Christianson met de URL van het Schildklier Reset Dieet boek van Christianson trouwens:

https://ctrk.klclick.com/l/01M4DA9WB99EXZS2BYKM29TWTG_0

staan ook sojadingen bij:
zou ik zeker -alleen al niet vanuit schildklieroogpunt- niet gebruiken want bijv. ik begreep van Izabella Wentz, schrijfster Hashimotoprotocol, dat soja het nummer 3 voedingsitem is waarop mensen met schildklierproblemen niet tegen kunnen na 1. gluten en 2. melkprodukten.
Maar goed, sojaprodukten zijn voor niemand goed:
beter spaarzaam eten, naast dat soja nooit kan wat vlees wel kan: voeden.
Soja maakt meer kapot dan je lief is.
Overigens is er ook een video van Christianson waarin hij beweert dat brood en melkprodukten vooral vaak verteringsproblemen opleveren niet zozeer vanwege de gluten- en caseinecontent, maar vanwege de aanwezige jodium in deze voedselitems.



Over de videocontent bij bovenstaande video over The Gluten, Dairy, and Iodine Connection:
bij het bericht met de volgende URL meer daarover;
even in dat bericht naar beneden scrollen:
https://www.fatsforum.nl/threads/over-de-schildklier.3461/page-14#post-647360

Ik heb ook laten testen waarom melkprodukten bij mij niet gingen:
het was eigenlijk niets dat officieel bekend stond als problematisch, niet de caseine, niet de lactose, hoogstens misschien een beetje de antibiotica in melk.
Maar goed, in retrospect weet ik het nu wel:
het jodiumgehalte.
Dit ligt vaak helemaal niet aan de melk zelf maar aan de manier waarop jodium in de melkketen terecht komt:
via jodium als ontsmettingsmiddel voor de uiers en via het krachtvoer voor de koeien dat ook jodium bevat.

Overigens is het ook weer niet zo simpel;
stel je gaat eerst de jodiumdosis bewust opvoeren en je hebt die aanleg voor schildklier-auto-immuniteit:
dan is het ook logisch dat/als je eerst een kick krijgt als je gevoelig reageert en daarna volgt vaak helaas een crash.

Gemini hierover:

Dat patroon is voor artsen herkenbaar en dat zit zo:
typische beloop (eerst een enorme energieboost, en daarna klachten zoals een brandende keel, vermoeidheid of hartkloppingen) is namelijk een klassiek teken van hoe de schildklier reageert op een plotselinge overbelasting of een auto-immuunreactie.

Dit is wat er biologisch achter dat patroon zit:

• Fase 1: De energieboost ("heel levendig"):
  Wanneer je ineens een hoge dosis jodium binnenkrijgt, krijgt de schildklier opeens bakken met grondstof binnen.
  Als de schildklier de capaciteit heeft om dat om te zetten, kan er tijdelijk extra veel schildklierhormoon (T4 en T3) worden aangemaakt.
  Dat voelt alsof je 'aan' staat: je krijgt een stoot energie, je wordt alerter en voelt je levendig.
  Het is eigenlijk een milde, door jodium veroorzaakte gasinjectie (een soort kunstmatige oppepper).
• Fase 2: De klap en de 'brandende keel' ("enorm veel last"):
  Maar als die jodiumdosis te hoog is, raakt de schildklier in de war.
  • Ten eerste kan het de schildklier zo irriteren dat het een lokale ontstekingsreactie triggert. Dat brandende gevoel in de keel kan heel direct te maken hebben met de nabijheid van de schildklier, of irritatie van het weefsel daar.
  • Ten tweede kan een teveel aan jodium de schildklier juist blokkeren (het zogenaamde Wolff-Chaikoff-effect), waardoor de hormoonproductie ineens stilvalt.
  • Ten derde kan het je immuunsysteem zo triggeren dat het ineens antistoffen (zoals Anti-TPO) op de schildklier afstuurt, wat voelt als een interne 'aanval' op je eigen weefsel met extreme vermoeidheid, mist in je hoofd en pijn als gevolg.

Waarom dit voor een arts zo logisch is:
Voor een behandelaar is dit patroon (eerst een kick, daarna een crash met ontstekingsverschijnselen) het ultieme bewijs dat iemands schildklier overbelast raakt door de hoeveelheid jodium.
Het verklaart waarom mensen die zweren bij "hoe meer jodium, hoe beter voor je energie" uiteindelijk vaak diep in de put belanden.
Je leegt als het ware al je reserves of triggert een ontstekingsstorm.

 

[edwin]

Ik heb aan Grok gevraagd wat er nodig is om op 350 mcg per dag te komen.

Hier is een overzicht op basis van de cijfers van het Voedingscentrum (de meest betrouwbare Nederlandse bron). De hoeveelheden jodium kunnen iets variëren (seizoen, voer van dieren, soort vis), maar dit zijn goede richtwaarden.

Jodium per product (richtwaarden)​

Product	Portie	Jodium	Per 100 g/ml
Kabeljauw (zeevis)	120 g	292 µg	± 243 µg
Halfvolle melk	150 ml (1 glas)	22 µg	≈ 15 µg
Ei (gekookt)	1 ei (50 g)	18 µg	36 µg
Kaas (belegen 30+)	1 plak (30 g)	7 µg	≈ 23 µg

Hoeveel heb je nodig voor 350 µg per dag?​

Alleen met één product (niet praktisch, maar ter vergelijking):

• Vis (kabeljauw): ± 145 gram
• Melk: ± 2,4 liter (ongeveer 16 glazen van 150 ml)
• Eieren: ± 19–20 eieren
• Kaas: ± 1,5 kg

Praktische combinaties voor ± 350 µg
Hier een paar realistische voorbeelden (afgerond):

1. Vis + melk + eieren
   • 100 g kabeljauw ≈ 243 µg
   • 2 glazen melk (300 ml) ≈ 44 µg
   • 3 eieren ≈ 54 µg
     Totaal ≈ 341 µg
2. Vis + melk + kaas
   • 100 g kabeljauw ≈ 243 µg
   • 3 glazen melk (450 ml) ≈ 66 µg
   • 2 plakken kaas (60 g) ≈ 14 µg
     Totaal ≈ 323 µg (nog 1 ei erbij → ± 341 µg)
3. Zonder vis (meer zuivel + eieren)
   • 1 liter melk ≈ 150 µg
   • 6 eieren ≈ 108 µg
   • 4 plakken kaas (120 g) ≈ 28 µg
     Totaal ≈ 286 µg (nog 50–60 g extra kaas of 3 eieren extra om dichter bij 350 te komen)

Dus met een paar slokken melk, een paar eieren en een hap vis is het al "te veel"?
Ik weet niet of ik het daar wel mee eens ben. Is er niet een onderscheid te maken tussen jodium uit voeding en jodium uit een supplement?
Het meeste lijkt bij mij uit vis te komen. Ik eet een paar keer per week sardientjes. Nog niet zo lang trouwens, sinds de zomer.

 

[Lievergezond]

Ik heb aan Grok gevraagd wat er nodig is om op 350 mcg per dag te komen.

Hier is een overzicht op basis van de cijfers van het Voedingscentrum (de meest betrouwbare Nederlandse bron). De hoeveelheden jodium kunnen iets variëren (seizoen, voer van dieren, soort vis), maar dit zijn goede richtwaarden.

Jodium per product (richtwaarden)​

Product	Portie	Jodium	Per 100 g/ml
Kabeljauw (zeevis)	120 g	292 µg	± 243 µg
Halfvolle melk	150 ml (1 glas)	22 µg	≈ 15 µg
Ei (gekookt)	1 ei (50 g)	18 µg	36 µg
Kaas (belegen 30+)	1 plak (30 g)	7 µg	≈ 23 µg

Hoeveel heb je nodig voor 350 µg per dag?​

Alleen met één product (niet praktisch, maar ter vergelijking):

• Vis (kabeljauw): ± 145 gram
• Melk: ± 2,4 liter (ongeveer 16 glazen van 150 ml)
• Eieren: ± 19–20 eieren
• Kaas: ± 1,5 kg

Praktische combinaties voor ± 350 µg
Hier een paar realistische voorbeelden (afgerond):

1. Vis + melk + eieren
   • 100 g kabeljauw ≈ 243 µg
   • 2 glazen melk (300 ml) ≈ 44 µg
   • 3 eieren ≈ 54 µg
     Totaal ≈ 341 µg
2. Vis + melk + kaas
   • 100 g kabeljauw ≈ 243 µg
   • 3 glazen melk (450 ml) ≈ 66 µg
   • 2 plakken kaas (60 g) ≈ 14 µg
     Totaal ≈ 323 µg (nog 1 ei erbij → ± 341 µg)
3. Zonder vis (meer zuivel + eieren)
   • 1 liter melk ≈ 150 µg
   • 6 eieren ≈ 108 µg
   • 4 plakken kaas (120 g) ≈ 28 µg
     Totaal ≈ 286 µg (nog 50–60 g extra kaas of 3 eieren extra om dichter bij 350 te komen)

Dus met een paar slokken melk, een paar eieren en een hap vis is het al "te veel"?
Ik weet niet of ik het daar wel mee eens ben. Is er niet een onderscheid te maken tussen jodium uit voeding en jodium uit een supplement?
Het meeste lijkt bij mij uit vis te komen. Ik eet een paar keer per week sardientjes. Nog niet zo lang trouwens, sinds de zomer.

Is er niet een onderscheid te maken tussen jodium uit voeding en uit een supplement:
nee denk ik niet: jodium is jodium.
Ik heb eerder bijv. met opzet kelp en nori ingenomen onder het mom van:
''dat is tenminste een natuurlijke vorm van jodium''.
Maar goed, ook daar kreeg ik een brandende keel van (na 2 maanden pas uitgedoofd).

Ik zal wel weer zo'n kanarie in de kolenmijn zijn:
mijn pa had het ook aan zijn schildklier (en spijsverteringsproblemen):
mijn zussen zitten ook aan de schildklierhormonen net als mijn pa destijds:
persoonlijk wil ik liever niet afhankelijk zijn van de medische stand voor mijn gezondheid.
Mijn pa wist en mijn zussen weten niet van dat jodiumding;
mijn pa heeft uiteindelijk ook nog een stuk van zijn schildklier af laten opereren
-nadat de radio-actieve jodiumtoediening niet had geholpen om zijn schildklier plat te leggen-
als zou er iets mis zijn met zijn schildklier.
Verschrikkelijk die barbaren met hun voorkeur voor dit soort ingrijpen.
En vervolgens kon hij natuurlijk voor de rest van zijn leven niet meer zonder die schildkliermedicijnen.

Weet niet of je klachten ervaart.
Zoniet, hoef je je misschien ook minder druk om deze kwestie te maken.

Maar indien wel: dan kan je eens kijken of jodiumbeperking in voeding je helpt:
op geleide van klachten noemen ze dat.
Heb je evt. klachten die te linken kunnen zijn aan je schildklier of een jodiumoverschot:
https://www.fatsforum.nl/threads/jodium.13/page-37#post-649327 :
give it a try.

 

[JVG]

Met lichamelijke klachten die je zou kunnen koppelen aan de schildklier/te veel jodiuminname https://www.fatsforum.nl/threads/jodium.13/page-37#post-649327 kun je misschien dit advies van dr. Alan Christianson toch eens ter harte nemen dat in de mail staat die je terugkrijgt als je de jodiuminventarisatietest https://www.drchristianson.com/iodine-intake/ hebt ingevuld:

Dat advies:
Volwassenen die hun algemene gezondheid willen onderhouden, zitten het beste tussen de 50 en 200 microgram per dag.
bron: https://www.fatsforum.nl/threads/jodium.13/page-37#post-649306

Persoonlijk krijg ik al verkoudheidsklachten (verstopte hoofdholten) na het eten van 150 gram tonijn:
dat is goed voor 45-75 mcg jodium.
(p.s. dit is waarschijnlijk toch niet van de jodium maar mogelijk een histamine-ding of zo?!).

Ik ga liever op deze manier (jodiumcontent een beetje in de gaten houden) preventief om met voeding dan dat ik trajecten in moet met artsen, schildkliertesten, apotheken en medicijnen (die toch nooit momentopnames kunnen finetunen van hoe je schildklier op enig moment reageert met hormoonafgifte).
Los daarvan:
schildkliermedicatie haalt autoimmuunreacties niet weg (die gaan gewoon rustig door) en de reacties van je lichaam op extra jodium als die je lichaam niet kan bolwerken.

Nog even: seleniumsuppletie (best ongeveer 200 mcg op een dag) of met paranoten vang je een deel van de evt. schade van jodium af.

Tonijn is nu niet echt een van de gezondste vissen.

 

[JVG]

Ik heb aan Grok gevraagd wat er nodig is om op 350 mcg per dag te komen.

Hier is een overzicht op basis van de cijfers van het Voedingscentrum (de meest betrouwbare Nederlandse bron). De hoeveelheden jodium kunnen iets variëren (seizoen, voer van dieren, soort vis), maar dit zijn goede richtwaarden.

Jodium per product (richtwaarden)​

Product	Portie	Jodium	Per 100 g/ml
Kabeljauw (zeevis)	120 g	292 µg	± 243 µg
Halfvolle melk	150 ml (1 glas)	22 µg	≈ 15 µg
Ei (gekookt)	1 ei (50 g)	18 µg	36 µg
Kaas (belegen 30+)	1 plak (30 g)	7 µg	≈ 23 µg

Hoeveel heb je nodig voor 350 µg per dag?​

Alleen met één product (niet praktisch, maar ter vergelijking):

• Vis (kabeljauw): ± 145 gram
• Melk: ± 2,4 liter (ongeveer 16 glazen van 150 ml)
• Eieren: ± 19–20 eieren
• Kaas: ± 1,5 kg

Praktische combinaties voor ± 350 µg
Hier een paar realistische voorbeelden (afgerond):

1. Vis + melk + eieren
   • 100 g kabeljauw ≈ 243 µg
   • 2 glazen melk (300 ml) ≈ 44 µg
   • 3 eieren ≈ 54 µg
     Totaal ≈ 341 µg
2. Vis + melk + kaas
   • 100 g kabeljauw ≈ 243 µg
   • 3 glazen melk (450 ml) ≈ 66 µg
   • 2 plakken kaas (60 g) ≈ 14 µg
     Totaal ≈ 323 µg (nog 1 ei erbij → ± 341 µg)
3. Zonder vis (meer zuivel + eieren)
   • 1 liter melk ≈ 150 µg
   • 6 eieren ≈ 108 µg
   • 4 plakken kaas (120 g) ≈ 28 µg
     Totaal ≈ 286 µg (nog 50–60 g extra kaas of 3 eieren extra om dichter bij 350 te komen)

Dus met een paar slokken melk, een paar eieren en een hap vis is het al "te veel"?
Ik weet niet of ik het daar wel mee eens ben. Is er niet een onderscheid te maken tussen jodium uit voeding en jodium uit een supplement?
Het meeste lijkt bij mij uit vis te komen. Ik eet een paar keer per week sardientjes. Nog niet zo lang trouwens, sinds de zomer.

1/2l melk en ca 8-10 eieren per dag dagelijks

 

[Lievergezond]

Meer info van hoe de zwarte petjesbeweging ook via het ''jodium-project'' de vruchtbaarheid van de mensheid in de westerse wereld heeft (proberen te) helpen ondergraven via de alternatieve geneeskunde.

Op die vruchtbaarheid zelf wordt niet echt ingegaan overigens in ondergaande video:
daarover meer hier https://www.fatsforum.nl/threads/vr...rschap-lange-leestekst.546/page-3#post-647807 van dezelfde endocrinoloog Christianson.

De geestelijk vader is (wijlen) Guy Abraham en Brownstein https://www.fatsforum.nl/threads/jodium.13/page-37#post-649297 heeft dat stokje overgenomen;
Brownstein noemt Abraham dan ook niet voor niets expliciet zijn leermeester.

Sidenote: ik kreeg last van mijn schildklier toen ik nog nooit van deze gasten of de (vermeende) toegevoegde waarde van jodium in de alternatieve geneeskunde gehoord had, maar door die adviezen (van een alternatieve arts o.a.) ben ik uiteindelijk wel bewust meer jodium (in de vorm van nori en kelp) gaan gebruiken waardoor ik er juist achterkwam dat jodium juist niet goed was voor me.

Alleen toen was ik er nog niet achter in hoeverre het dagelijks leven ongemerkt al zoveel jodium in de voedselketen stopt (jodiumzout in broodprodukten, melkprodukten en multivitaminen).

Wel bedacht ik me dat juist door die over de top alternatieve jodiumbeweging dat de waarheid uiteindelijk pas echt goed naar boven komt:
de reguliere geneeskunde (ook geregeerd door dezelfde zwarte petjesbeweging) slaapt over het algemeen lekker door en weet niks beters te verzinnen dan hormonenmedicatie voorschrijven als het uit de hand loopt.

Dit uiteraard zonder de onderliggende oorzaken (no. 1: te veel jodiuminname) bloot te leggen en de mensen gewoon te begeleiden met jodiumbeperking binnen allang bekende veilige grenzen via voeding: dagelijks tussen de 50-100 mcg jodium via voeding.



The Iodine Controversy: The Fight for Your Health
Dr. Alan Christianson

10 aug. 2020
Jodium is een essentiële voedingsstof, maar van alle mineralen die we binnenkrijgen heeft het de smalste veiligheidsmarge.
Hoewel sommige protocollen extreem hoge doses adviseren (12,5 mg - 50 mg), laat recent onderzoek zien dat dit de schildklierfunctie juist kan stilleggen en auto-immuuncomplicaties kan uitlokken.

Vandaag ontkracht ik de meest voorkomende mythes rondom jodiumsuppletie.
We bespreken waarom de claims van het "Iodine Project" over een wijdverbreid tekort niet overeenkomen met de huidige data, en waarom de "ontgiftingsverschijnselen" die mensen ervaren bij een hoge jodiuminname in werkelijkheid vaak signalen zijn van jodiumtoxiciteit.

In deze video weerlegt Dr. C. kritisch de populaire alternatieve gezondheidstheorie die bekendstaat als het "Iodine Project", geïnitieerd door wijlen Guy Abraham die leefde van 1937 tot 13 februari 2013.

Dr. Guy Abraham was in de 20e eeuw onder meer verbonden als hoogleraar gynaecologie en endocrinologie aan de UCLA School of Medicine (University of California, Los Angeles), voordat hij begin jaren 2000 het omstreden Iodine Project oprichtte.

Deze stroming beweert ten onrechte dat een jodiumtekort endemisch is en dat volwassenen megadoses tot wel 50.000 microgram per dag nodig hebben om schildklierproblemen en fibrocystische borstziekten te behandelen.

Abrahams onderliggende theorie:
de aarde is ongeveer 6000 jaar oud en de zondvloed van Noach heeft het jodium uit de bodem weggespoeld.
Met jodium zou je de donkere krachten kunnen verdrijven volgens Abraham.

Spreker Christianson legt uit dat deze theorieën rusten op zwakke gronden, waaronder verouderde dierstudies, cirkelredeneringen en zelfs bizarre complottheorieën.

Jodium is uniek omdat het het smalste veilige venster heeft van alle essentiële nutriënten;
de marge tussen een nuttige dosis en een giftige dosis is extreem klein.
Het menselijk lichaam kan fysiologisch nooit zijn geëvolueerd naar dergelijke megadoses.

In de klinische praktijk ziet de spreker dat patiënten die deze megadoses slikken juist ernstige schildklierproblemen ontwikkelen, zoals Hashimoto en hyperthyreoïdie, omdat het de natuurlijke remmechanismen van de schildklier overbelast.

De boodschap is helder:
wees uiterst voorzichtig met jodiumsuppletie en trap niet in de valkuil dat "meer" automatisch beter is voor je gezondheid.

In het tweede deel van de video weerlegt Dr. C.e. de bewering dat westerse bevolkingen massaal aan een jodiumtekort lijden en dat de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid (ADH) van 150 microgram drastisch omhoog moet.
Gegevens van de WHO en grootschalige studies tonen aan dat westerse landen en specifieke subpopulaties juist te maken hebben met een potentieel overschot aan jodium.

Endocrinoloog Christianson (de spreker) haalt harde data aan, waaronder een grondige Cochrane-review, die bewijst dat jodiumsuppletie tijdens de zwangerschap geen voordelen biedt, maar juist schadelijk is (zoals verhoogde antilichamen en risico op aangeboren hypothyreoïdie door producten zoals Iodoral).

Ook demonstreert hij dat de populaire 24-uurs urinetest ("loading test") wetenschappelijk ongeldig is;
het lichaam heeft dagen nodig om een extreme dosis uit te scheiden, wat niets zegt over een tekort.

Ten slotte bevestigt de spreker dat het Wolff-Chaikoff-effect
– het natuurlijke remsysteem van de schildklier bij een overmaat aan jodium –
wel degelijk reëel is en zelfs in ziekenhuizen wordt gebruikt om levensgevaarlijke, overactieve schildklieren af te remmen.
De conclusie blijft dat een gematigde inname tussen 50 en 200 microgram per dag de enige veilige en wetenschappelijk onderbouwde "sweet spot" is.

In dit laatste deel concludeert Dr. C.e. dat megadoses jodium (zoals de 12.500 tot 50.000 mcg gepromoot binnen het "Iodine Project") gevaarlijk zijn en ernstige schade veroorzaken.
Hij haalt gepubliceerd medisch onderzoek aan waaruit blijkt dat zwangere vrouwen die deze hoge doses namen, baby's kregen met congenitale hypothyreoïdie en een tienvoudige jodiumtoxiciteit.

Verder ontkracht hij hardnekkige mythes:
halogenen zoals bromide en chloor verstoren bij normale blootstelling de jodiumopname niet, het lichaam slaat geen massale hoeveelheden jodium op buiten de schildklier (het totale lichaam bevat slechts 15-20 mg), en hoge jodiumspiegels beschermen niet tegen borstkanker.

Ook waarschuwt hij dat een stijgend TSH-gehalte na jodiuminname géén "positieve reactie" is, maar het eerste stadium van een falende schildklier.

Het herhaaldelijk waargenomen Wolff-Chaikoff-effect bewijst dat te veel jodium de schildklier stillegt, net zoals te weinig jodium dat doet.

Positieve resultaten van "Iodine Project"-artsen schrijft hij toe aan confirmation bias en secundaire leefstijlaanpassingen.
De veiligste weg voor herstel van schildklieraandoeningen zoals Hashimoto is het reguleren van de jodiuminname naar de veilige therapeutische zone van 50 tot 200 microgram per dag.

Oorsprong van de mythe:
Het "Iodine Project" werd opgericht door een groep van drie artsen en wijlen Dr. Guy Abraham, wiens ideeën sterk afwijken van een eeuw medisch onderzoek.
Historisch gebruik:
Vroeger werd jodium breed ingezet als antisepticum en medicijn, maar vanaf de jaren '50 en '60 werd het steeds meer uitgefaseerd vanwege aangetoonde schildklierbijwerkingen.
De kernclaims:
Het Iodine Project beweert dat jodiumtekort enorm rampant is, dat de aanbevolen dagelijkse hoeveelheid (ADH) van 150 microgram ruimschoots te laag is, en dat volwassenen megadoses (tot 50.000 microgram) nodig hebben.
Complotdenken en pseudowetenschap:
Dr. Abraham onderbouwde zijn theorieën met uiterst speculatieve en religieuze/complotachtige ideeën (zoals het verhaal dat de zondvloed van Noah al het jodium uit de grond spoelde en dat zuivel/chemicaliën een 'zombificatie'-complot zijn).
Cirkelredeneringen in bronnen:
De referenties van Abraham bleken verouderd, bestonden uit dierstudies, of waren puur cirkelredeneringen (hij verwees naar zijn eigen eerdere artikelen als 'bewijs').
Het Wolff-Chaikoff-effect:
De beweging ontkent dit bewezen natuurlijke veiligheidsmechanisme van de schildklier (waarbij de schildklier remt bij een jodium-overdosis).
Gevaarlijke testmethodes:
Er wordt gepromoot om urinetesten (zoals 'loading tests') te gebruiken die onbetrouwbaar zijn voor individuele diagnoses.
Klinische realiteit (bijwerkingen):
In de praktijk zag de spreker patiënten ernstige schildklierproblemen (zoals Hashimoto of hyperthyreoïdie) ontwikkelen na het volgen van deze megadoses jodium.
Extreem smal veiligheidsvenster:
Van alle essentiële nutriënten heeft jodium het smalste veilige venster tussen 'te weinig' en 'te veel'. Zowel te veel als te grote schommelingen zijn schadelijk.
Conclusie van de spreker:
Hoewel jodium essentieel is, zijn de megadoses en theorieën van het Iodine Project ongegrond, gevaarlijk en in strijd met het medische bewijs.
Risico's bij subpopulaties:
Uit grootschalige studies (zoals NHANES) blijkt dat bepaalde groepen (zoals niet-hispanic zwarte vrouwen van 50-59 jaar) in de VS juist te maken hebben met onveilig hoge jodiumspiegels in plaats van tekorten.
Zwangerschap en jodiumbehoefte:
Hoewel ernstige jodiumtekorten in het verleden (zoals in Papoea-Nieuw-Guinea of China) leidden tot ernstige hersenschade en cretinisme, kampen westerse zwangere vrouwen zelden met dergelijke tekorten en is matige overbelasting juist een reëel risico.
Cochrane-review over supplementen:
Uit een grondige analyse van alle onderzoeken blijkt dat jodiumsuppletie tijdens de zwangerschap misselijkheid kan vergroten en schildklierantilichamen kan verhogen, zonder positief effect op de foetus of vroeggeboortes.
Het gevaar van megadoses:
Het product Iodoral (ontwikkeld door Dr. Abraham, met doseringen van 12.500 tot 50.000 microgram) is in verband gebracht met ernstige aangeboren hypothyreoïdie bij baby's en vergiftigingsgevallen.
De mythe van de 24-uurs urinetest:
De "loading test" waarbij een megadoses jodium wordt ingenomen om te meten hoeveel er in de urine belandt, is op onjuiste aannames gebaseerd; het lichaam heeft dagen nodig om te stabiliseren na zo'n extreme dosis.
Bloedtesten zijn onbruikbaar voor milde status:
Reguliere bloedtesten tonen jodium pas aan bij extreme toxiciteit (zoals nierfalen door medicijnen), en zijn nutteloos voor het meten van milde tekorten of overschotten.
De C-curve of J-curve:
Wetenschappelijke data tonen een duidelijke J-curve aan:
zowel een te kort als een te veel aan jodium verhoogt het risico op schildklierziekten, met een veilige "sweet spot" tussen 50 en 200 microgram per dag.
Wereldwijde trends:
Terwijl in 1990 nog 112 landen kampen hadden met ernstige tekorten (wat wereldwijd grotendeels is opgelost door zoutfortificatie), lopen inmiddels tientallen landen juist risico op schildklierproblemen door jodiumoverschot.
Het Wolff-Chaikoff-effect is bewezen:
Dit natuurlijke remmingsmechanisme van de schildklier bij een overmaat aan jodium is geen "complot", maar een medisch bewezen en dagelijks toegepast principe in ziekenhuizen (bijv. bij een levensgevaarlijke thyroid storm).
Conclusie:
Het idee dat megadoses jodium nodig of veilig zijn, is feitelijk onjuist en gevaarlijk; de medische en wetenschappelijke consensus ondersteunt uitsluitend een gematigde inname.
Medische toepassingen en gevaren:
Het Wolff-Chaikoff-effect wordt medisch benut om de schildklier beschermend stil te leggen (zoals bij nucleaire rampen zoals Fukushima of bij een acute thyroid storm).
Gevallen van baby's met schildklieraandoeningen:
Zwangere vrouwen die op advies van het Iodine Project megadoses Iodoral (12.500 mcg) slikten, gaven baby's geboorte met ernstige aangeboren hypothyreoïdie en 10 keer te hoge jodiumspiegels.
Medicatie als bewijs (Amiodarone):
Het hartmedicijn Amiodarone bevat extreme hoeveelheden jodium (75.000 mcg per 200 mg), wat bij gebruikers tot zeer hoge aantallen schildklieraandoeningen leidt.
Iodine-geïnduceerde goiter (struma):
Niet alleen een tekort, maar ook een overschot aan jodium veroorzaakt struma;
in gebieden met te veel jodium ontwikkelde 64% van de kinderen een gezwollen schildklier.
Mythe van de 'Halogenen' weerlegd:
Het idee dat bijwerkingen komen door het "uitdrijven van toxische halogenen" (zoals bromide, fluoride of chloor) klopt niet;
normale blootstelling aan deze stoffen verstoort de jodiumopname of schildklierfunctie niet.
Verhoogd TSH is wél schadelijk:
Een stijgend TSH na jodiuminname is het eerste alarmsignaal van het brein dat de schildklier faalt (vroegstadium hypothyreoïdie), en geen "onschuldig/goed" verschijnsel.
Geen opslag van megadoses in het lichaam:
Het lichaam slaat géén massale hoeveelheden jodium op in vet of spieren;
70-80% van het totale lichaamsjodium (ongeveer 15-20 mg) bevindt zich uitsluitend in de schildklier.
Geen bescherming tegen borstkanker:
In tegenstelling tot claims leidt een hogere jodiumspiegel in urine niet tot minder, maar is deze juist gecorreleerd met een nóg hoger risico op borstkanker en schildklierkanker (zoals cijfers uit Japan laten zien).
Bevestigingsvoordeel (Confirmation Bias):
De resultaten van het Iodine Project rusten op confirmation bias;
eventuele verbeteringen bij patiënten komen door algehele leefstijlaanpassingen, niet door de megadoses jodium.
Genezing door regulatie:
Verschillende recente onderzoeken tonen aan dat het terugbrengen van de jodiuminname naar een veilige therapeutische dosis (30-100 mcg per dag) Hashimoto en hypothyreoïdie juist kan omkeren.

Praktisch:
Pas op met online gezondheidstrends:
Niet elke "eenvoudige, goedkope oplossing" voor complexe chronische klachten (zoals schildklierproblemen of vermoeidheid) is waar of veilig.
Meer is niet altijd beter:
Bij mineralen zoals jodium ligt de grens tussen nuttig en giftig heel dicht bij elkaar.
Ga niet experimenteren met megadoses zonder medische indicatie.
Laat je niet misleiden door onbetrouwbare tests:
Urine-"loading tests" voor jodium geven vaak een vertekend beeld en zijn niet geschikt voor individuele diagnoses.
Wees kritisch op "ontgifting" of "suppletietrends" met mineralen:
Als iemand je aanraadt om duizenden procenten van de ADH van een mineraal te slikken, is dat bijna altijd gevaarlijk.
Geen eigen experimenten tijdens de zwangerschap:
Neem nooit op eigen houtje high-dose jodiumsupplementen als je zwanger bent of probeert te worden;
dit kan de schildklier van je ongeboren kind ernstig schaden.
Vertrouw op de J-curve:
Voor de schildklier geldt dat zowel te weinig als te veel schadelijk is;
de gulden middenweg (50-200 microgram per dag) is de veiligste haven.
Laat TSH-stijgingen niet negeren:
Als een arts of therapeut zegt dat een stijgend TSH-gehalte na het slikken van een supplement "erbij hoort" of "goed is", is dat een gevaarlijk waarschuwingssignaal.
Pas op met claims over Japanse diëten:
Gezondheidsvoordelen van de Japanse populatie komen door hun totale voedings- en leefpatroon (zoals een lager gewicht), niet door extreme jodiuminname.
Schildklierherstel door beperking:
Bij auto-immuun schildklieraandoeningen (zoals Hashimoto) kan het schrappen van jodiumrijke supplementen en het verlagen van de jodiuminname naar 30–100 mcg/dag tot klinische verbetering leiden.

Citaten:
"Van alle bekende voedingsstoffen heeft jodium de smalste marge tussen een nuttige dosis en een schadelijke dosis...
je kunt schade ondervinden van te weinig jodium, van te veel jodium, of van te grote schommelingen in jodium."
"Referenties mogen niet cirkelvormig zijn;
ze kunnen niet naar je eigen uitspraken verwijzen, ze moeten een externe basis hebben."
"Als je het nagaat op basis van het jodium in de bodem en het jodium in zeewater, zouden mensen die hoeveelheden [14.000 tot 50.000 microgram] nooit hebben binnengekregen."
"Als je naar de Amerikaanse bevolking kijkt, zijn er bepaalde subgroepen die zich op duidelijk onveilige niveaus bevinden, waar ze boven de 200 microgram per liter zitten."
"Je hebt geen bewijs nodig om een claim te weerleggen als er geen bewijs is om die claim te ondersteunen...
Ik kan geen enkel bewijs vinden dat de bewering ondersteunt dat deze [urine-belastings]test nauwkeurig of valide is."
"De adviesraad van de Cochrane Review...
concludeerde dat jodiumsupplementen tijdens de zwangerschap misselijkheid en overgeven kunnen verergeren en de schildklierantilichamen van de moeder kunnen verhogen, maar dat ze geen nuttig effect hebben."
"Het Wolff-Chaikoff-effect...
wordt dagelijks gebruikt op de spoedeisende hulp in het hele land, omdat het een veilig en betrouwbaar mechanisme is om te voorkomen dat iemands schildklier overactief is."
"Het innemen van te veel jodium kan permanente schade toebrengen aan je baby's...
het is al gebeurd, we hebben er niet nog meer van nodig."
"Te veel kan precies hetzelfde veroorzaken als te weinig [verwijzend naar krop / struma]."
"Volwassenen hebben ongeveer 15 tot 20 milligram jodium in hun hele lichaam, en 70 tot 80% daarvan bevindt zich in de schildklier...
er zijn geen bekende concentraties jodium in vet- of spierweefsel."
"Het reguleren van jodium en het binnen dat therapeutische bereik brengen, kan Hashimoto, hyperthyreoïdie en subklinische hypothyreoïdie doen omkeren."

 

[fatsnotbad]

Wat ik opmaak uit bovenstaande tekst:

Zoals alle hallogenen is ook jodium toxisch. Om de een of andere reden is het menselijk lichaam een symbiose aangegaan met jodium, maar niet met andere hallogenen die in elke dosering toxisch blijven, zoals broom, chloor en fluor.

Jodium is voor ons mensen een essentieel spoorelement dat een cruciale rol speelt bij de aanmaak van schildklerhormonen. Het woord zegr het al: spoorelement. Het gif zit hem dus in de dosis. Voor mij is nog steeds niet duidelijk waar nu precies de gezonde onder- en bovengrens zit, aangezien de voor- en tegenstanders van jodiumsuppletie over elkaar heen rollen om het grote gelijk.

Mijn antipathie tegen suppletie heeft mij ertoe gebracht dat ik uitsluitend kies voor voedingsbronnen van welke voedingsstof dan ook. Ik wantrouw supplementen, omdat m.i. geisoleerde voedingsstoffen eerder de balans in je lichaam verstoren dan herstellen. Daarnaast bestaan er onnatuurlijke, synthetische varianten van voedingsstoffen in supplementvorm die eveneens schadelijk kunnen uitwerken. Ik beschouw een carnivoor voedingspatroon als het meest complete menselijke dieet. Ik hanteer hierbij de variant van Sama Hoole: vlees, vis, eieren en zuivel. Het is ook voeding waar ik mij het fysiek fitst en mentaal scherpst bij voel.

Ik heb geen behoefte aan een individuele bepaling van hoeveel jodium wel of niet goed voor mij is, zoals Lievergezond voorstaar. Ik blijf het liefst zo ver mogelijk van geisoleerde supplementen, maar ook testen die uitsluitend losse stofjes meten. Het is ook ondoenlijk om van iedereen te verlangen dat deze zich eerst laat meten en vervolgens als een totale neuroot het jodiumgehalte in alle voeding moet gaan afmeten.

Stel dat ik mijn jodiungehalte wel zou meten en te hoog of juist te laag zou scoren op 1 of meerdere voedingsstoffen, dan heb ik de volgende vragen:

Hoe weet ik of de gehanteerde referentiewaarden juist zijn? Wie is er tegenwoordig nog 100% gezond? Hanteren we niet de gemiddelde waarden van ongezonde mensen als maatstaf?

Wie zegt mij dat een voedingsstof in isolatie in een bepaalde hoeveelheid aanwezig moet zijn voor een optimale gezondheid? Kan het zijn dat niet gemeten of bestudeerde cofactoren in voeding zorgen voor een synergetische werking, waardoor ik met lagere of misschien zelfs hogere waarden van deze of gene stof een veel beter resultaat bereik? De natuur denkt niet in isolaten. Is meten werkelijk weten?

In het artikel wordt een aanbevolen ADH van 50-200 mcg jodium afgezet tegen het absurde protocol van Dr. Abraham van maar liefst 50.000 mcg. Overdaad schaadt, maar daar zit een zeer groot gebied tussen waarvan ik onmogelijk kan bepalen of dit wel of niet gezondmakend kan uitpakken, gezien de aanhoudende controverse over jodiuminname IN ISOLATIE.

Om deze reden laat ik het allemaal los en kies ik voor zo compleet mogelijke voeding zonder ook maar iets te meten of wegen. Dat deden onze (veel gezondere) voorouders ook en dat is een stuk eenvoudiger.

Mike

 

[Lievergezond]

Ja daar zit de crux natuurlijk bij je woorden ''een zo compleet mogelijke voeding''.

Over het maken van geinformeerde keuzes wat dit onderwerp aangaat:
meer info over de ins en outs van de preventie of de genezing van de gevolgen van de overschrijding van de jodiumtolerantiegrens door de vele onzichtbare toevoegingen ervan in de voedselketen om schildklierproblemen zoals o.a. obesitas en onvruchtbaarheid etc. https://www.fatsforum.nl/threads/jodium.13/page-37#post-649327

Jodium krijg je veelal binnen via broodprodukten, multivitamines zoals Mike hierboven zei, eieren en ook melkprodukten:

Bericht in onderwerp 'ADHD / ADD'

donderdag om 06:48

Vele jaren geleden, in de beginjaren van dit forum, kwam HPU regelmatig voorbij. Ik vroeg me al af waarom me dit zo bekend voorkwam. Ik weet nog dat ik dit destijds schaarde onder de noemer 'bijnieruitputting'. De reden is dat maagzuur verantwoordelijk is voor zinkopname en B6 verantwoordelijk is voor de aanmaak van maagzuur.

We kunnen dus veronderstellen dat een maagzuurtekort aan de basis ligt van wat HPU wordt genoemd. En wat veroorzaakt een tekort aan maagzuur? Stress. Aanhoudende stress put uiteindelijk de bijnieren uit. Dit heeft ook weer gevolgen voor de schildklierwerking. De...

• Lievergezond

Rundvlees en kippenvlees van runderen en kippen gevoed met ''krachtvoer'' en vismeel concentreert geen jodium in tegenstelling tot de melkprodukten en eigeel:
dat krijgt de jodium uit de voeding (het eiwit weer niet).

Wil niet automatisch zeggen dat die extra jodium dan ook in alle melk of eigeel zit (hangt af van met hoeveelheid jodium in het voer zit), maar in de melkveehouderij wordt wel extra veel jodium gegeven voor de produktie van extra melk.

Bericht in onderwerp 'Over de schildklier....'

11 sep 2026

Staan (ongetwijfeld) zeer veel goede dingen bij dat schildklierprotocol van Valerie Anne Smith van het twitterbericht:
maar als je heel veel dingen goed doet en 1 ding giga fout:
kan je zomaar het effect onderuit halen van die andere goede dingen:

Even vooraf: wil niet zeggen dat Valerie Anne Smith zelf geen baat kan hebben bij een bepaalde dosis jodium;
alleen met haar bericht wekt ze door jodium in therapeutische zin noemen de indruk dat het voor iedereen met schildklierproblemen goed werkt:
het werkt ook: therapeutisch, dan wel toxisch:
alleen...

• Lievergezond

Bericht in onderwerp 'jodium'

8 okt 2026

Hoe u uw jodiumgehalte kunt laten testen

Als een teveel aan jodium schildklieraandoeningen kan veroorzaken, hoe weet u dan of u te veel binnenkrijgt?

Dat is een logische vraag, en gelukkig zijn er manieren om dit te testen. De meeste tests zijn echter niet nauwkeurig, en in veel gevallen heeft het geen zin om een test te laten doen. Dit artikel helpt u te bepalen of u uw jodiumgehalte moet laten testen en hoe u dat op een nauwkeurige manier kunt doen...

• Medusa

• 

Via deze website kun je je jodiuminname inventariseren: https://www.drchristianson.com/iodine-intake/

Jodiumvoedingslijst:
https://cdn.shopify.com/s/files/1/2203/0063/files/TRD_QS_Guide_Multi_Page.pdf?v=1731354941

 

[edwin]

Hoe weet ik of de gehanteerde referentiewaarden juist zijn? Wie is er tegenwoordig nog 100% gezond? Hanteren we niet de gemiddelde waarden van ongezonde mensen als maatstaf?

Veel referentiewaarden zijn een gemiddelde van de bevolking. Zo gaat dat ook met testen bij de huisarts. Als je daar met een bloedtest waarden laat bepalen staan daar referentiewaarden bij. Voor Vitamine D, hemoglobine en andere dingen. Als in een land als Nederland een groot deel van de bevolking tekorten heeft daalt de referentiewaarde en krijg je onterecht te horen dat het goed is en dat er geen afwijkingen zijn. Bij Vitamine D wordt 50 al goed genoemd, wat laag is.

Om bij jodium te blijven: vorig jaar heeft hier een link gestaan naar de website van Dr. C. met een artikel over een jodium supplement: Formula II IOSOL.
Het artikel ging over ontgiften met dit supplement. 1 druppel bevat meer dan 1000 mcg jodium.
Dat is veel meer dan 200 mcg wat hier eerder als "maximum" is vermeld.
Ik kon een paar weken de dosering steeds wat verhogen tot een moment dat ik klachten begon te krijgen. Met een lagere dosering verdwenen de klachten weer. Was het ontgifting of (jodium)vergiftiging? Ik weet het niet.

 

[Lievergezond]

Om bij jodium te blijven: vorig jaar heeft hier een link gestaan naar de website van Dr. C. met een artikel over een jodium supplement: Formula II IOSOL.
Het artikel ging over ontgiften met dit supplement. 1 druppel bevat meer dan 1000 mcg jodium.
Dat is veel meer dan 200 mcg wat hier eerder als "maximum" is vermeld.
Ik kon een paar weken de dosering steeds wat verhogen tot een moment dat ik klachten begon te krijgen. Met een lagere dosering verdwenen de klachten weer. Was het ontgifting of (jodium)vergiftiging? Ik weet het niet.

Doorgaans onderscheidt men twee soorten reacties op jodiumoverdosering:
Beide effecten hebben te maken met de manier waarop de schildklier reageert op een grote hoeveelheid jodium:

Wolff-Chaikoff effect (Tijdelijke 'uit'-knop van de schildklier):

wanneer je ineens te veel jodium binnenkrijgt, beschermt de schildklier zichzelf door tijdelijk de aanmaak van schildklierhormoon te stoppen of te remmen.
Dit leidt tot een tijdelijke te trage schildklier (hypothyreoïdie).

• Klachten:
  Vermoeidheid, het koud hebben, spierpijn, neerslachtigheid, gewichtstoename of een traag gevoel.
• Waarom past dit hier bij?
  Zodra de dosering jodium verlaagd wordt, verdwijnen deze klachten weer en hervat de schildklier zijn normale functie.

Jod-Basedow effect (Schildklier op 'overtouren'):

Bij dit effect zorgt een grote hoeveelheid jodium er juist voor dat de schildklier extreem veel hormoon gaat aanmaken.
Dit leidt tot een te snelle schildklier (hyperthyreoïdie).
Dit komt vooral voor bij mensen die al een bestaande schildklieraandoening of een langdurig jodiumtekort hadden.

• Klachten:
  Hartkloppingen, gejaagdheid, zweten, trillen, slapeloosheid en gewichtsverlies.

Is het 'ontgifting' of 'vergiftiging'?
Dat laatste:
in de alternatieve hoek wordt jodium vaak geassocieerd met "bromide detoxification" (ontgifting van broom), maar medisch gezien gaat het in zo'n situatie vaak om jodium-intolerantie of relatieve overdosering (ofwel milde toxiciteit).

----

Kan je zien hoe willekeurig de reguliere geneesknudde de info over jodium selectief toepast:
bij mijn pa hebben ze zijn destijds overreagerende schildklier ook geprobeerd plat te leggen via de toediening van radio-actieve jodium.
Toen dat niet werkte hebben ze een stuk van zijn schildklier afgeopereerd.
Het simpele advies van een jodiumbeperkt dieet had volstaan.

Analogie van selectieve toepassing wetenschap over koolhydraten / suiker die kanker voeden / voedt:
PSA: Polysialic Acid (Polysiaalzuur):
deze info zet men in voor het opsporen van kankercellen/tumoren via PSA, maar voor de behandeling doet men er niks mee.
men krijgt radioactieve suiker toegediend en zo traceert men de plek van de tumoren/uitzaaiingen.
Maar men zegt niet: eet koolhydraatbeperkt tegen kankerpatienten.

 

[Medusa]

Veel referentiewaarden zijn een gemiddelde van de bevolking. Zo gaat dat ook met testen bij de huisarts. Als je daar met een bloedtest waarden laat bepalen staan daar referentiewaarden bij. Voor Vitamine D, hemoglobine en andere dingen. Als in een land als Nederland een groot deel van de bevolking tekorten heeft daalt de referentiewaarde en krijg je onterecht te horen dat het goed is en dat er geen afwijkingen zijn.

Daar heeft Ken Berry een heel boek aan gewijd:


Korte samenvatting:

Common Sense Labs (bijgewerkte en uitgebreide editie) van Ken Berry, MD, en Kim Howerton is een praktische gids die bloedonderzoek demystificeert. Het legt uit welke labtests zinvol zijn (vaak meer dan de standaardset van een huisarts), hoe je resultaten moet interpreteren, en hoe je die kennis kunt gebruiken om gerichter met je arts te praten en leefstijlkeuzes te maken (vooral rond voeding, metabolische gezondheid en preventie).⁠

Het centrale thema is het verschil tussen gangbare/referentieranges (“normaal”) en optimale waarden. Referentieranges zijn grotendeels gebaseerd op de huidige (vaak metabolisch ongezonde) bevolking. Iets kan dus “normaal” zijn terwijl het verre van ideaal is voor optimale gezondheid, een lang gezond leven of het voorkomen van chronische aandoeningen zoals type 2 diabetes, leververvetting of metabool syndroom. Berry en Howerton geven Berry’s klinische optimale ranges en leggen uit waarom die strenger zijn.⁠
Kernpunten over optimale versus gangbare waarden

Het boek bevat overzichtstabellen en checklists met zowel de standaardranges als Berry’s optimale doelen. De nadruk ligt sterk op metabolische markers die vaak niet (of te laat) worden meegenomen.

Nuchtere insuline (fasting insulin)
Dit is een van de belangrijkste voorbeelden in het boek en in Berry’s uitleg.
Gangbaar (bijv. LabCorp): vaak tot < 25 µIU/mL als “normaal”.
Optimaal volgens Berry: onder de 10, bij voorkeur richting 5 of lager. Boven 10 wijst al op milde hyperinsulinemie (te veel koolhydraten/suiker); dit kan jaren eerder signaleren dat type 2 diabetes of andere metabolische problemen dreigen dan alleen glucose of HbA1c.⁠YouTube

Andere metabolische markers
Triglyceriden, HDL-cholesterol, het triglyceriden/HDL-ratio, HbA1c, nuchtere glucose, hsCRP, homocysteïne, GGT en ferritine krijgen aandacht. “Normaal” volgens standaardranges is vaak te ruim; optimale waarden zijn strakker en gericht op echte metabolische gezondheid (lage inflammatie, goede insulinegevoeligheid, lage leverbelasting).
Bij lipiden panel ligt de focus meer op triglyceriden en HDL dan op LDL alleen; hoge LDL kan in de context van goede andere markers acceptabel zijn.

Jaarlijkse “Common Sense Labs”-panel (voor asymptomatische volwassenen 30–100 jaar)
Omvat o.a. HbA1c, CBC met differentiaal, CMP, C-peptide, 25-OH vitamine D, DHEA-S, ESR, ferritine, nuchtere insuline, GGT, homocysteïne, hsCRP, lipidenpanel, magnesium, fosfor, TSH en urineonderzoek. Bij symptomen of afwijkingen volgt gerichtere diagnostiek (bijv. volledig schildklierpanel).⁠Manuals

Het boek legt per marker uit wat hij betekent, waarom de standaardrange soms misleidend is, en welke leefstijlinterventies (vooral koolhydraatreductie / Proper Human Diet-achtige voeding, beweging, slaap, stress) de waarden richting optimaal kunnen brengen. Het is expliciet educatief en geen vervanging van persoonlijk medisch advies; Berry benadrukt dat artsen die alleen naar “normaal” kijken, patiënten kunnen missen die al suboptimaal functioneren.

Kortom: het boek is een helder, toegankelijk handboek om zelf regie te nemen over je bloedwaarden, met de boodschap dat “normaal” niet hetzelfde is als “optimaal” — vooral bij metabolische gezondheid. Voor de exacte tabellen en alle details is het boek zelf de bron.

 

[Lievergezond]

Dan weet je w.s. ook wel @Medusa dat Ken Berry bij de jodiumpushergemeenschap hoort.

Hieronder ga ik maar even op de lopende discussies in om wat meer feeling voor de bal te ontwikkelen.

Moet zeggen als inleiding op ondergaande discussiepunten tussen jodiumpushers en jodiumwaarschuwers:
toen ik jodium ging overdoseren ging bij mij in het begin ook een bible-cyste in mijn pols weg;
naar ik aanneem daardoor.

Dat effect weegt wat mij betreft niet op tegen de nadelen die ik ondervond daarna (dat mijn keel lang pijnlijk bleef) maar helemaal zwart-wit is het plaatje niet.
Mijn pa had die biblecystes ook (ganglioomcyste):
mijn pa had ook een kantoorberoep maar ook autoimmuunschildklierproblemen net als ik.
Misschien is er een link.

Ken Berry heeft het in zijn video's over jodiumtekort en dat 4 op de 10 mensen kennelijk jodiumtekort heeft.
Wat zijn de tekenen van jodiumtekort volgens hem en hoe zou Alan Christianson hierop reageren, die juist eerder overal jodiumoverschotten ziet?

1. Wat zegt Dr. Ken Berry over jodiumtekort?
Dr. Ken Berry (bekend van zijn carnivoor/keto-benadering) stelt dat een groot deel van de bevolking (volgens hem zo'n 40% of meer) een subklinisch jodiumtekort heeft.

Dat komt volgens hem doordat mensen steeds minder gejodeerd keukenzout gebruiken, geraffineerde voeding eten en doordat halogenen zoals broom, fluor en chloor de opname van jodium in ons lichaam blokkeren.

De belangrijkste tekenen en klachten van een jodiumtekort volgens Berry zijn onder andere:

Onverklaarbare vermoeidheid en gebrek aan energie.

• Kouwelijkheid: Het snel koud hebben of altijd koude handen en voeten hebben.
• Gewichtstoename: Moeite met afvallen ondanks een goed dieet.
• Droge huid, broze nagels en haaruitval (of dunner wordend haar).
• Hersenmist (brain fog), vergeetachtigheid en concentratieverlies.
• Vochtophoping: Een opgezwollen gezicht of zwelling in de nek (krop/goiter).
• Stemmingswisselingen: Milde depressieve gevoelens of angst.

Berry's advies:
Hij adviseert vaak om jodium aan te vullen (via voeding zoals zeevruchten of via specifieke jodiumsupplementen/Lugol's) om de schildklier en andere weefsels optimaal te laten functioneren.

2. De visie van dr. Alan Christianson (auteur van o.a. The Thyroid Reset Diet) staat hier haaks op.
Hij waarschuwt juist dat de westerse samenleving niet kampt met een tekort, maar met een jodium-overschot, en dat dit de hoofdoorzaak is van veel schildklierproblemen (zoals Hashimoto en hypothyreoïdie).

Christianson ziet het juist als volgt:

1. "De symptomen kloppen, maar de diagnose is verkeerd"
   Christianson ontkent niet dat mensen klachten hebben zoals vermoeidheid, gewichtstoename en haaruitval.
   Maar hij legt uit dat een teveel aan jodium exact dezelfde klachten veroorzaakt als een tekort.
   Dit komt door het Wolff-Chaikoff effect:
   wanneer de schildklier te veel jodium binnenkrijgt, slaat hij uit veiligheid dicht om schade te voorkomen, wat leidt tot een trage schildklier met precies dezelfde symptomen.
2. "Jodium zit verstopt in heel veel producten"
   Volgens Christianson krijgen we ongemerkt veel te veel jodium binnen via melkproducten (door reinigingsmiddelen in de zuivelindustrie), commercieel brood (deegverbeteraars), bewerkt eten, cosmetica, supplementen en multivitaminen.
3. "Genetische kwetsbaarheid"
   Mensen met een aanleg voor schildklieraandoeningen kunnen volgens hem heel slecht omgaan met extra jodium.
   Voor hen is een "normale" of hoge dosis jodium juist toxisch voor de schildkliercellen.

Christianson's advies:
In plaats van jodium toe te voegen, adviseert hij een tijdelijk jodiumarm dieet.
In zijn onderzoeken en praktijk ziet hij dat bij een grote meerderheid van de patiënten met een trage schildklier de schildklierfunctie weer volledig herstelt zodra de jodiuminname drastisch wordt verlaagd.
Kern van de tegenstelling

• Ken Berry:
  Ziet een tekort.
  De schildklier heeft jodium nodig als bouwsteen.
  Te weinig jodium = de schildklier valt stil.
• Alan Christianson:
  Ziet een overbelasting.
  De schildklier raakt geïrriteerd en blokkeert door te veel jodium.
  Te veel jodium = de schildklier valt wélbewust stil als bescherming.

Dit verklaart ook waarom veel mensen die op eigen houtje hooggedoseerd jodium gaan slikken (zoals voorgesteld in de hoek van Berry) in eerste instantie klachten kunnen krijgen:
volgens Christianson is dat geen "ontgifting", maar een overbelastingsreactie van de schildklier.

Wat zegt endocrinoloog Alan Christianson over de claim dat jodiumtoediening kanker geneest met en dat bijv, lumps uit de borsten erdoor weggaan?

Dr. Alan Christianson heeft over borstweefsel, cysten/knobbels (fibrocystische borsten) en borstkanker een visie die recht tegenover de populaire "hooggedoseerde jodium-protocollen" staat.

1. Waarom zit er überhaupt jodium in borstweefsel?
Christianson legt uit dat borstweefsel hetzelfde soort eencellige "pompje" heeft als de schildklier:
de Sodium-Iodide Symporter (NIS).

• Dit pompje is bedoeld om jodium op te nemen ten behoeve van borstvoeding, zodat een baby jodium via de moedermelk binnenkrijgt.
• Bij vrouwen die géén borstvoeding geven, hoort dit pompje normaal gesproken grotendeels op "rust" te staan.

2. Over knobbels en cysten (Fibrocystische borsten)
In de wereld van de alternatieve geneeskunde (zoals bij Ken Berry en de bekende Iodine Protocol-aanhangers van dr. David Brownstein) wordt hoge doses jodium aangeraden tegen fibromen en cysten.

Christianson ziet het als volgt:

"Het werkt als medicijn, niet als voedingsstof":
Christianson erkent dat oude onderzoeken laten zien dat extreem hoge doses jodium de pijn en grootte van cysten/knobbels bij zo'n 50-60% van de vrouwen tijdelijk kunnen verminderen.
Waarom werkt het?
Hij vergelijkt het met het ontsmetten van een wond:
als je jodium op een wond smeert en het geneest, betekent dat niet dat je een jodiumtekort had.
Hoge doses jodium drukken de symptomen tijdelijk neer doordat het op farmacologisch niveau weefselreacties blokkeert (net als een medicijn), maar het lost het grondprobleem niet op.
Het gevaar van te veel jodium in de borst:
Volgens Christianson hebben sommige vrouwen een "foutje" (glitch) in hun NIS-pomp, waardoor hun borstweefsel continu te veel jodium aanzuigt.
Dit extra jodium zorgt er juist voor dat er vocht wordt aangetrokken in de cellen, wat leidt tot de zwelling, druk en pijnlijkheid van fibrocystische knobbels.

3. Wat zegt hij over jodium en Borstkanker?
Waar voorstanders beweren dat jodium borstkanker kan voorkomen of zelfs kan helpen genezen, waarschuwt Christianson dat een overschot aan jodium juist schadelijk is:

1. Vrije radicalen en DNA-schade:
   Als borstcellen verzadigd of overbelast raken met jodium, ontstaat er oxidatieve stress (vrije radicalen).
   Deze vrije radicalen kunnen het DNA in de borstcellen beschadigen, wat het risico op het ontstaan van borstkanker juist verhoogt in plaats van verlaagt.
2. Geen bewijs voor "kankergenezing":
   Christianson wijst de claim dat jodium kanker zou "genezen" resoluut af.
   Kanker is een complexe celmutatie en het idee dat je dit kunt wegslikken met megadoseringen jodium vindt hij medisch onverantwoord en gevaarlijk.

 

[Lievergezond]

Does iodine cause low testosterone?
@DrClosure

"Op 20 december 2023 werd er een artikel gepubliceerd door de Universiteit van L'Aquila in Italië met als doel de relatie tussen jodiumblootstelling en testosteronspiegels bij mensen te onderzoeken.

Ze vonden in feite dat mensen met lage jodiumwaarden in hun urine een hoger testosterongehalte hadden.

Wanneer ze alle factoren uitsloten die deze bevinding zouden kunnen beïnvloeden — zoals etniciteit, alcoholinname en creatinine-waarden in het bloed — bleek dat mannen met een hogere jodiumwaarde in de urine nog steeds lagere testosteronspiegels hadden, en vice versa.

Deze relatie bleef dus overeind, zelfs nadat al die andere factoren waren uitgesloten."

 

[Lievergezond]