Sama Hoole X-berichten

[Medusa]

Het paard heeft geen galblaas. De hert ook niet, de giraf, de neushoorn, de olifant, de kameel of de rat.

Dieren zonder galblaas:

- Paard
- Hert, elke soort behalve het muskusdier
- Giraf
- Neushoorn
- Olifant
- Kameel
- Rat
- Duif

Dieren met één:

- Hond
- Kat
- Leeuw
- Mens

Een galblaas is een galreservoir. Het zit onder de lever, concentreert gal tot het vele malen sterker is dan het binnenkwam, en spuit het hele reservoir in één puls de tweede dat vet de dunne darm raakt. Het is uitrusting voor een dier dat een grote vette maaltijd eet en dan een tijdje niets eet.

De toegewijde graasdiere hebben het orgaan volledig laten vallen, omdat een gestage stroom gras er nooit om vroeg. Gal sijpelt gewoon de hele dag uit de lever en dat is voldoende.

Jij hebt de jouwe gehouden. Het heeft twee miljoen jaar onder je lever gezeten, geladen, wachtend op iets dat het rechtvaardigt.

Toen zei een man in een folder dat je de kip droog moet grillen.

 

[Medusa]

Het voor de hand liggende antwoord op het verlies van onze buitenlandse scheren is simpelweg om de onze zelf op te leiden. Groot-Brittannië doet dat al. Opleiden was nooit het probleem, en hier is wat eigenlijk wel het probleem is.

Het land heeft veertien miljoen fokschapen en ongeveer drie maanden om ze te scheren, omdat de vacht eraf moet in een kort warm venster, anders lijdt het dier. Een berg werk gepropt in één seizoen, en dan niets voor negen maanden.

Dus denk als iemand die de handel afweegt. Je spendeert jaren aan het beheersen van een van de moeilijkste fysieke vaardigheden in de landbouw, scheren van honderden per dag met kalme handen en zonder schade aan het dier, en de beloning is twaalf brute weken in de zomer en driekwart jaar zonder werk en zonder geld. Niemand bouwt een leven op dat. Dus dat doen ze niet, en wie zou ze dat kwalijk kunnen nemen.

De scheren die invliegen hebben het ene probleem opgelost dat Groot-Brittannië niet kan. Een top-scheerder werkt vier landen per jaar, Nieuw-Zeeland, Amerika, Groot-Brittannië, Australië, drie maanden in elk, achter het seizoen aan rond de planeet, totdat twaalf weken vijftig worden. Dat is wat het een carrière maakt in plaats van een zomerbaantje, en geen enkel land kan dat recreëren, omdat geen enkel land meer dan één seizoen heeft.

Er waren vroeger Britse bendes op dit circuit. Aannemers die reisden, die de volgende lichting opleidden, die elke schuur in de vallei kenden. Die wereld werd dunner toen de wol ophield te betalen en de jongeren naar banen gingen die het hele jaar door liepen, en de kloof werd gevuld door de scheren die invliegen, die nu de Britse nieuwkomers opleiden die opkomen, omdat de kennis nergens anders te huis kon. Snij ze af en je dwingt Groot-Brittannië niet om de eigen mensen op te leiden. Je verwijdert de laatste mensen die nog lesgeven.

En dit is wat het zo moeilijk maakt om te slikken. Vijfenzeventig mensen, erin voor twaalf weken, weg op de dag dat de klus geklaard is, kosten de belastingbetaler niets en laten de kudde geschoren achter. Als er een nuttige soort aankomst op aarde is, dan is het deze. Een regering die serieus is over wie komt en gaat zou de deur opengooien voor precies deze mensen en zijn energie steken in de aankomsten die het echt niet kan verantwoorden.

Het heeft precies het omgekeerde gedaan. Een hard Nee voor de vijfenzeventig die het kon zien, nodig had en tijdelijk was, terwijl de aantallen die het niet kan verklaren onaangetast doorgaan.

Ze keken naar een vaardigheids-keten bijeengehouden door seizoensarbeiders en besloten dat de arbeiders het probleem waren. Zij waren de enige reden dat het nog bestond.

 

[Medusa]

Een varken is een alleseter. Wanneer iemand je vertelt dat mensen alleseters zijn, vraag hen dan om het varken op de tafel naast ons te zetten en het eigenschap voor eigenschap door te nemen, want het varken is wat het woord werkelijk beschrijft.

Het varken heeft een lange darm met een echte dikke darm en blinde darm waar microben vezelrijk materiaal fermenteren tot korte-keten vetzuren die het opneemt en gebruikt. Die van jou doet bijna niets van dat alles. Het varken eet eikels, wortels, knollen, granen, gevallen fruit, aas, eieren, insecten en af en toe een ongelukkige vogel, en het zal gedijen op elke mix daarvan, want dat is wat alleseter betekent. Niet verdraagt. Gediijt.

Beren zijn hetzelfde verhaal. Wasberen. Ze hebben de aanpassingen voor een écht gemengd dieet en het is geen compromis voor hen. Een wild zwijn dat in oktober door een beukenbos woelt, doet niet maar wat. Dat is een dier dat precies volgens specificatie opereert.

Nu ons eens doorlopen. Geen fermentatiekamer die de naam waard is. Geen cellulase. Een blinde darm gereduceerd tot een decoratieve worm. Maagzuur met een pH die bij de aaseters hoort in plaats van bij de bladereters. Een darm die ongeveer 40 procent kleiner is dan een primaat van onze grootte zou moeten hebben. En een galblaas voor het verwerken van grote vetbelastingen, die de grazers volledig hebben weggelaten.

Alleseter is een beschrijving van dieetapparatuur, geen beschrijving van dieetbereidwilligheid. Ik kan diesel drinken. Dat maakt mij nog geen tractor.

Wij eten planten zoals een hond gras eet. Af en toe, opportunistisch, en nooit als het ding dat ons rechtop houdt.

Het varken is de alleseter. Wij zijn het ding waar het varken doodsbang voor zou zijn als het helder kon nadenken.

 

[Medusa]

In 1950 betaalde de Britse staat een boer om voedsel te produceren.

In 1960 betaalde de Britse staat een boer om voedsel te produceren.

In 1970 betaalde de Britse staat een boer om voedsel te produceren.

In 1985 betaalde de Britse staat een boer om voedsel te produceren.

In 2026 betaalt de Britse staat een boer om een haag te planten, een rand over te laten, een vijver aan te leggen, een kever te tellen, een strook te zaaien die hij niet zal oogsten, en een subsidieaanvraag in te dienen voor een deadline midden in de oogsttijd.

Er is geen vakje op het formulier voor hoeveel voedsel je hebt geproduceerd.

Zelfvoorziening in de jaren 1980: bijna 80 procent.

Zelfvoorziening nu: ongeveer 62.

Het formulier is niet kapot. Het formulier doet precies waarvoor het is geschreven, en de mensen die het hebben geschreven noemen het resultaat een transitie.

 

[Medusa]

Testosteron wordt gemaakt van cholesterol.

Oestrogeen wordt gemaakt van cholesterol.

Cortisol wordt gemaakt van cholesterol.

Vitamine D wordt gemaakt van cholesterol.

De galzuren die je avondeten verteren, worden gemaakt van cholesterol.

Progesteron, dat een zwangerschap bijeenhoudt, wordt gemaakt van cholesterol.

Elk celmembraan in je lichaam wordt ermee opgebouwd.

Elke zenuw wordt geïsoleerd door myeline, dat grotendeels uit cholesterol bestaat.

Elke herinnering die je vormt, heeft het nodig om de synaps te bouwen die de herinnering vasthoudt.

Je hersenen bestaan voor zestig procent uit vet, waarvan het meeste cholesterol is.

Moedermelk zit vol met cholesterol, omdat geen kinderhersenen kunnen groeien zonder.

Toegewezen met de taak om het eerste voedsel te ontwerpen dat een mens ooit eet, plaatste de natuur cholesterol in het hart ervan.

Eet minder, en de lever maakt meer.

Omdat het lichaam niet zal functioneren zonder.

In 1977 verklaarden we de oorlog aan cholesterol.

Mannelijk testosteron is sindsdien gedaald.

Vitamine D-tekort ging van zeldzaam naar alledaags.

Een op de drie volwassenen boven de vijftig slikt nu dagelijks een pil om het ene middel weg te spuiten waar elke cel hierboven om vecht om te behouden.

De oorlog verloopt prachtig.

 

[Medusa]

Een
blikje sardines: 22 gram compleet eiwit, ongeveer £1. De eiwitreep op de plank erboven: 15 gram, £2,50.

Eiwit, en wat het je kost:

- Blikje sardines: 22g, ongeveer £1
- Zes eieren: 39g, ongeveer £1,80
- 500g rundergehakt: 100g, ongeveer £4
- 100g cheddarkaas: 25g, ongeveer 80p
- Eiwitreep: 15 tot 20g, ongeveer £2,50
- Eiwitwater: 10g, ongeveer £2,20

De reep is de slechtste deal op de plank en de enige met een foto van de schouder van een man op de verpakking.

Nu het blikje, omdat het het meest onderschatte ding in de winkel is. Per 100 gram: 375 procent van je dagelijkse B12. Veertig microgram selenium. Bijna 5 microgram vitamine D, wat ertoe doet in februari als je huid het heeft opgegeven. Een gram en een half EPA en DHA, de omega-3's die echt iets doen in plaats van degenen die een lijnzaad belooft om te converteren en dat dan niet doet.

En de graten, verzacht in het blikje tot je ze niet meer voelt, die je 240 tot 380 milligram calcium geven in een voedsel dat arriveert met de vitamine D om het te gebruiken.

Mediane kwikinhoud, 0,013 delen per miljoen. Sardines leven nooit lang genoeg om iets op te hopen.

Blijft jaren goed. Geen koelkast, geen koken. Een pond.

Elk geëngineerd eiwitproduct op die plank is een dure imitatie van iets dat al drie paden verderop heeft gezeten, in een blikje, sinds de keuken van je grootmoeder.

Koop de sardines.

 

[Medusa]

Vijftig jaar waarschuwingen over het grillen van vlees. Het zwartgeblakerde, de barbecue, de korst op een steak, de heterocyclische amines die een rat een tumor bezorgden bij een dosis gelijk aan duizenden verkoold steaks per dag.

Intussen is de stof die daadwerkelijk in de westerse voeding in hoeveelheden voorkomt, nooit één keer je diner in de weg komen te zitten.

Acrylamide. Groep 2A, waarschijnlijk menselijk kankerverwekkend middel, wat dezelfde classificatie van de Internationale Agentie is als rood vlees zelf.

Waar je het vindt:

- Toast, zodra het bruin wordt.
- Chips en crisps.
- Gebraden aardappelen.
- Koffie. Elke kop.
- Ontbijtgranen.
- Koekjes, crackers, broodkorst.

Het ontstaat wanneer zetmeel wordt verwarmd boven ongeveer 120 graden. Vlees produceert het niet, omdat vlees geen zetmeel is.

In 2017 vroeg de Food Standards Agency stilzwijgend aan Groot-Brittannië om milder te zijn met de gebraden aardappelen en te mikken op goudkleurig in plaats van knapperig. Je zult je de barbecue-koppen herinneren. Je zult je die ene niet herinneren.

Het waarschuwingslabel bleef op het spek.

 

[Medusa]

Voor iedereen die zijn eten grondig doordrenkt wil hebben, heeft de EPA op 1 juli 2026 drie nieuwe goedgekeurd, en er staan er nog vier in de rij.

De drie zijn epyrifenacil, diflufenican en trifludimoxazin. Twee ervan waren nog nooit in de Verenigde Staten gebruikt. Alle drie zijn nu vrijgegeven voor maïs, sojabonen, tarwe, koolzaad, citrusvruchten en pinda's, wat meer dan 70 miljoen hectare landbouwgrond beslaat en vrijwel de gehele basis vormt van het plantaardige gangpad, allemaal goedgekeurd in één enkele middag.

De eigen beoordeling van het agentschap van trifludimoxazin registreerde suggestief bewijs van kankerverwekkend potentieel.

Het keurde het toch goed.

Twee van de drie breken af tot trifluorazijnzuur, momenteel een van de meest wijdverspreide en minst verwijderbare verontreinigingen in de watervoorziening van de wereld. Het technische werk van de EPA vond dat trifludimoxazin afbreekt tot twaalf afzonderlijke PFAS-verbindingen, wat gul is. De meeste producten halen slechts die ene.

De officiële positie is dat geen van deze eeuwigdurende chemicaliën zijn, omdat de definitie die het agentschap zelf in 2023 schreef vereist dat een molecuul twee of meer volledig gefluorideerde koolstofatomen draagt. Alle drie dragen er precies één. De chemie is identiek, de persistentie is identiek, en de papierwinkel is onberispelijk.

Vijfde goedkeuring van dit soort onder het huidige bestuur, tegen één in de hele voorgaande vier jaar. Het landde twee weken voor de commentaardeadline voor het versoepelen van drinkwaterlimieten voor andere PFAS-verbindingen, wat óf een zeer slechte planning is óf een zeer goede planning.

Geen persbericht.

Stilletjes gepost in het Federal Register op een dinsdag, zoals je een parkeerterreinsluiting aankondigt.

 

[Medusa]

Het woord suiker staat niet op de meeste etiketten. Deze wel.

Sucrose is suiker.
Dextrose is suiker.
Maltose is suiker.
Fructose is suiker.
Glucosesiroop is suiker.
Invertsuikersiroop is suiker.
Fruitsapconcentraat is suiker.
Gerstemoutextract is suiker.
Rijstsiroop is suiker.
Agavesiroop is suiker.
Dat Siroop is suiker.
Honing is suiker.

En dan degenen die niet eens hoeven te verbergen, omdat niemand eraan denkt om te kijken:

Zetmeel is suiker.
Brood is zetmeel.
Havermout is zetmeel.
Rijst is zetmeel.
Aardappel is zetmeel.
Pasta is zetmeel.

Zetmeel zijn glucosemoleculen in een keten. Je speeksel begint die keten al in je mond door te knippen, voordat je het hebt doorgeslikt. Tegen de tijd dat het je dunne darm passeert, is het glucose, wat exact hetzelfde molecuul is dat aankomt van een lepel tafelsuiker.

Volkorenbrood heeft een glycemische index rond de 74. Tafelsuiker zit dichter bij 65.

Het brood bereikt je bloed sneller dan de suiker, en het brood is degene op het overheidsbord.

Ingrediënten worden vermeld op gewicht, met de zwaarste eerst, dus het opsplitsen van één stof over vier namen houdt ze allemaal van de top van de lijst. Dat is de truc op de achterkant van de verpakking.

De truc op de voorkant is het noemen van de helft ervan als voedzaam.

 

[Medusa]

In Noord-Amerika wordt het herbicide opzettelijk op het gewas gespoten, kort voor de oogst, om de plant te doden terwijl het voedsel er nog aan vastzit.

De praktijk wordt desiccatie genoemd. Een staand gewas van linzen, kikkererwten, erwten of bonen rijpt niet gelijkmatig, en een oneffen veld is duur om te oogsten. Spuit het en het hele veld sterft tegelijk, vocht trekt in het zaad, de oogsttijd wordt voorspelbaar en de machine gaat er schoon doorheen. Het is een planningsinstrument.

De residuen die volgen, zijn geen theorie. Canadese autoriteiten testten 7.955 monsters van voedsel uit Canadese winkels tussen 2015 en 2017 en keken specifiek naar peulvruchten.

Detectiepercentages:

- Kikkererwten: 41 procent.
- Bonen: 40 procent.
- Linzen: 33 procent.
- Erwten: 22 procent.

Hoogste concentraties gevonden:

- Kikkererwten: 13 delen per miljoen.
- Bonen: 8,6 delen per miljoen.
- Linzen: 2,6 delen per miljoen.

Peulvruchten kwamen terug met een hoger detectiepercentage dan enige andere voedselcategorie in die enquête. Canada exporteert meer dan 85 procent van zijn peulvruchtproductie, en de eigen groeiersadviezen van de industrie vertellen boeren om voor het spuiten contact op te nemen met de koper, omdat verschillende importerende landen residulimieten hanteren die lager zijn dan die van Canada en vaker zijn begonnen met testen.

Let op wat dat advies beschermt. Niet de eter. De container, aan de andere kant, aan de grens.

Het kankeragentschap van de Wereldgezondheidsorganisatie classificeerde glyfosaat in 2015 als een waarschijnlijke menselijke kankerverwekkende stof. Bayer, dat Monsanto kocht, heeft ongeveer 11 miljard dollar uitgekeerd om claims af te wikkelen van mensen die non-Hodgkin-lymfoom ontwikkelden.

De kikkererwt gaat in de hummus. De linze gaat in de dal die het gehakt verving. De erwt gaat in het eiwitpoeder.

Niemand spuit een koe met een herbicide veertien dagen voordat je hem eet.

 

[Medusa]

De moderne geneeskunde kent precies één aanpak, en die bestaat nooit uit het weglaten van iets.

Last van constipatie? Eet meer van datgene wat je lichaam niet kan verteren. Zet er nog een schepje bovenop.

Last van reflux? Schakel het zuur uit dat je nodig hebt om de maaltijd af te breken. Voor onbepaalde tijd.

Een opgeblazen gevoel door de extra vezels? Probeer eens andere vezels.

Stijgende bloedsuikerspiegel? Blijf die toast maar eten. Voeg een medicijn toe dat de glucose via je urine afvoert.

Hoog cholesterol? Blokkeer het enzym dat je lever gebruikt om de bouwstenen voor al je hormonen aan te maken.

Krijg je pijn in je benen van statines? Neem CoQ10, dat je door de statines niet meer aanmaakt.

Hoge bloeddruk? Doe niets aan de suiker. Een tablet, en minder zout.

Vette lever? Daar is nog geen pil voor, dus val af, met advies dat nog nooit heeft gewerkt, waar het ook is geprobeerd.

Eet je te veel? Een wekelijkse injectie om de eetlust uit te schakelen die veertig jaar officieel advies heeft aangewakkerd.

Word je misselijk van de injectie en verlies je spiermassa? Een tablet tegen misselijkheid, een eiwitshake en een weerstandsband.

Moe, wazig en somber, na drie jaar van dit alles? Dat wordt dan een vierde recept.

Elf ingrepen. Geen enkele daarvan neemt iets weg.

Dat is geen domheid. Niemand heeft ooit een bedrijf opgebouwd op basis van iets wat je niet meer koopt. Er is geen patent op een leeg bord, geen vertegenwoordiger die een afspraak maakt om te bespreken hoe je minder troep kunt eten, geen conferentie in Lissabon over het onderwerp ‘niets doen’.

Elk antwoord moet een toevoeging zijn, want een toevoeging kan worden verkocht, gecodeerd, voorgeschreven en voor altijd herhaald. Een aftrekking is een eenmalig gesprek dat eindigt.

Iemand die vlees, eieren en boter eet en helemaal niets inneemt, is geen patiënt.

Dat is een verloren klant.

 

[Medusa]

Er wordt wel beweerd dat vlees geen antioxidanten bevat. Vers spierweefsel zit er juist boordevol mee, en een aantal daarvan komt in planten helemaal niet voor.

Wat zit erin:

- Carnosine en anserine, dipeptide-buffers.
- Taurine.
- Co-enzym Q10.
- Glutathion, de belangrijkste antioxidant van het lichaam.
- Selenium, zink, retinol.

Carnosine is het meest interessante. Het vangt vrije radicalen weg, beschermt de spier tijdens inspanning en is een van de krachtigste anti-glycatieverbindingen die we kennen, wat betekent dat het het proces achter de AGE-waarschuwingen direct tegengaat.

Je vindt het niet in planten. Planten hebben geen skeletspieren die beschermd moeten worden.

De reden dat vlees slecht scoorde, was de ORAC-schaal: een in reageerbuisjes uitgevoerde meting van de antioxidantcapaciteit die werd toegepast op onbewerkte voedingsmiddelen en vervolgens werd omgezet in een marketinginstrument.

Het Amerikaanse ministerie van Landbouw (USDA) heeft deze schaal in 2012 uit zijn eigen database verwijderd, met als reden dat de waarden geen aantoonbare relevantie hadden voor wat er in het menselijk lichaam gebeurt.

Veertien jaar later staat er op de schappen nog steeds ‘rijk aan antioxidanten’.

 

[fatsnotbad]

Zojuist heb ik de Sama Hoole Casserole (ovenschotel) gemaakt en gegeten. Het was een groot succes! Ik geef je hier mijn eigen recept, aangezien Hoole geen kruiden gebruikt.

Stap 1: Braad een pond rundergehakt in een ruime hoeveelheid boter en kruid dit in de pan (marineren vooraf niet nodig) met een ruime hoeveelheid kertiepoeder (ikzelf gebruik Hindoestaanse massala) en gemalen zwarte peper naar smaak (ik houd zelf van een flinke bite). Voeg een theelepel of eerlepel azijn (ikzelf gebruik Engelse malt vinegar, maar rodewijnazijn kan ook) en een theelepel of eetlepel zoute ketjap en een beetje Billington donkere melassesuiker (andere melassesuiker kan ook) toe. Bak het gekruide gehakt droog, totdat het rul wordt en laat het afkoelen, waardoor het nog ruller wordt.



Stap 2: Klop 4 eieren.



Stap 3: Bedek de bodem van een ovenschaal met het rulle, gekruide rundergehakt.



Stap 4: Giet het geklopte ei over het gekruide gehakt en vermeng dit met elkaar.



Stap 5: Strooi sterk smakende kaas over het gehakt vermengd met ei (ik gebruik een half zakje Grana Padano, dus ong. 75 gram).



Stap 6: Bak deze schotel in de oven. Ikzelf zet de schotel eerst onderin om het ei te laten stollen en samen met het gehakt te laten bakken. Aan het eind zet ik de schotel zo hoog mogelijk om de kaas te gratineren.

Stap 7: Zo ziet de schotel er uit. Het wordt een soort hartige koek met een krokante bovenlaag. Je proeft alles: het vlees, de kruiden, de boter, de eieren en de kaas. Heerlijk!



Sama Hoole gebruikt puur en alleen de dierlijke ingredienten als snaakmakers en voegt daarom bacon (bakspek) toe. Leef je uit, zou ik zeggen!

Mike

 

[Medusa]

Zojuist heb ik de Sama Hoole Casserole (ovenschotel) gemaakt en gegeten. Het was een groot succes! Ik geef je hier mijn eigen recept, aangezien Hoole geen kruiden gebruikt.

Stap 1: Braad een pond rundergehakt in een ruime hoeveelheid boter en kruid dit in de pan (marineren vooraf niet nodig) met kertiepoeder (ikzelf gebruik Hindoestaanse massala) en gemalen zwarte peper naar smaak (ik houd zelf van een flinke bite). Voeg een theelepel of eerlepel azijn toe (ikzelf gebruik Engelse malt vinegar, naar rodewijnazijn kan ook) en een theelepel of eetlepel zoute ketjap toe. Bak het gekruide gehakt droog, totdat het rul wordt en laat het afkoelen, waardoor het nog ruller wordt.

Bekijk bijlage 39660

Stap 2: Klop 4 eieren.

Bekijk bijlage 39661

Stap 3:

Bedek de bodem van een ovenschaal met het rulle, gekruide rundergehakt.

Bekijk bijlage 39662

Stap 4: Giet het geklopte ei over het gekruide gehakt en vermeng dit met elkaar.

Bekijk bijlage 39663

Stap 5: Strooi sterk smakende kaas over het gehakt vermengd met ei (ik gebruik een half zakje Grana Pardano, dus ong. 75 gram).

Bekijk bijlage 39664

Stap 6: Bak deze schotel in de oven. Ikzelf zet de schotel eerst onderin om het ei te laten stollen en samen met het gehakt te laten bakken. Aan het eind zet ik de schotel zo hoog mogelijk om de kaas te gratineren.

Stap 7: Zo ziet de schotel er uit. Het wordt een soort hartige koek met een krokante bovenlaag. Je proeft alles: het vlees, de kruiden, de boter, de eieren en de kaas. Heerlijk!

Bekijk bijlage 39665

Sama Hoole gebruikt puur en alleen de dierlijke ingedrienten als snaakmakers en voegt daarom bacon (bakspek) toe. Leef je uit, zou ik zeggen!

Mike

Water loopt me in de mond! Ga ik ook eens proberen.

 

[Medusa]

Ancel Keys tekende in 1953 een grafiek met zes landen erop, en vier jaar later publiceerden twee statistici die in dezelfde ruimte als hij hadden gezeten dezelfde grafiek met alle tweeëntwintig landen die de data daadwerkelijk omvatten.

Je hebt een vervormde versie van dit verhaal gehoord. Laat me je de accurate versie geven, want de accurate versie is erger.

In 1953 publiceerde Keys een artikel waarin hij betoogde dat hoe meer vet een land at, hoe meer van zijn mannen stierven aan hartziekten. Het bewijs was een grafiek: zes naties, zes punten, een lijn die erdoorheen liep onder een bevredigende hoek. Japan laag en slank onderaan links. De Verenigde Staten vet en stervend bovenaan rechts. Het is een van de meest ingrijpende afbeeldingen die ooit in de geneeskunde zijn getekend.

Jacob Yerushalmy was statisticus aan Berkeley. Herman Hilleboe was de New York State Commissioner of Health. Beide mannen hadden de bijeenkomst van de Wereldgezondheidsorganisatie bijgewoond waar Keys zijn zaak bepleitte, en geen van beiden was onder de indruk van de rekenkunde. Dus gingen ze naar de Food and Agriculture Organisation en de WHO en haalden de cijfers over vetconsumptie en hartsterfte voor elk land dat ze had. Dat waren tweeëntwintig landen, niet zes.

Ze publiceerden in 1957 in de New York State Journal of Medicine, onder de titel Fat in the Diet and Mortality from Heart Disease: A Methodologic Note, wat ongeveer zo agressief is als statistici in een kop worden.

Met tweeëntwintig punten erop ging de lijn slap hangen. Hij verdween niet. Een associatie was nog zichtbaar als je die wilde zien. Wat verdween was de zekerheid, de nette diagonale lijn, het gevoel dat iedereen die naar de afbeelding keek slechts één conclusie zou trekken. Ze wezen ook op het feit dat de overlijdensaktes niet vergelijkbaar waren tussen landen, dat Frankrijk een groot deel van zijn cardiale sterfgevallen onder een andere rubriek registreerde, en dat het verplaatsen van die sterfgevallen de positie van Frankrijk op de grafiek volledig veranderde.

Hun centrale bezwaar ging niet over vet. Het ging over selectie. Ze schreven dat wanneer een studie zijn eigen data kiest, de methode van kiezen grotendeels bepaalt of het antwoord iets betekent, en dat Keys nooit had uitgelegd hoe zijn zes waren gekozen.

Hij heeft het nooit uitgelegd.

Kijk naar wat was weggelaten. Noorwegen at veel vet en had bescheiden hartziekten. Nederland paste niet. Finland, dat later het uithangbord van de hele hypothese zou worden, zat op een ongemakkelijke plek. Landen die opkomend waren uit bezetting en rantsoenering hadden zes jaar lang gegeten wat ze maar konden krijgen, en hun sterftecijfers weerspiegelden een oorlog in plaats van een dieet. Geen van die complexiteit overleeft op een grafiek met zes punten.

Keys reageerde datzelfde jaar in een redactioneel stuk in het Journal of Chronic Diseases. Hij discussieerde over categorieën van overlijdensaktes en over tijdsvertragingen tussen een dieet en de hartaanval die het verondersteld veroorzaakte. Hij gaf het punt over hoe de zes waren gekozen niet toe, want er was niets toe te geven dat het argument niet ter plekke zou hebben beëindigd.

Wat hij in plaats daarvan deed, is het deel dat ik wil dat je vasthoudt. In 1958, het jaar na die kritiek, lanceerde Keys de Seven Countries Study, het werk dat hem beroemd maakte en dat tot op de dag van vandaag de voedingsrichtlijnen van de Engelstalige wereld ondersteunt. En in de Seven Countries Study werden de zeven landen geselecteerd door Ancel Keys.

Hij beantwoordde een beschuldiging van kersenplukken door een studie te ontwerpen waarin het plukken de methode was.

Yerushalmy stierf in 1973. Hilleboe in 1974. De naam van geen van beide mannen verschijnt in een enkele voedingsrichtlijn, een enkele collegezaal van een medische faculteit, of een enkel foldertje in de wachtkamer van een huisarts. Keys kreeg de cover van Time magazine, honderd jaar leven, en de basis van de voedselpiramide.

Het artikel uit 1957 is er nog steeds. Het wordt niet onderdrukt, het is niet geheim, het is niet moeilijk te vinden. Het wordt gewoon nooit genoemd, wat uiteindelijk net zo goed werkt.

 

[Medusa]

Neem een hond mee naar de dierenarts, hij eet niet, zijn vacht is dof geworden, en nog voordat de dierenarts zijn handen aan hem heeft, vraagt hij wat je hem voert.

Breng de zak mee. Laat me de achterkant van de zak zien.

En als het de goedkope troep is, veertig procent granen, een wolf op de voorkant, rijst als tweede ingrediënt, dan is de afspraak voorbij. Dat is de diagnose. Verander het voer, kom over een maand terug, en de hond komt terug als een ander dier.

Zelfde instinct, één niveau hoger. Een tijger eet niet in een dierentuin en tegen de lunch is er een vergadering over. Voedingsregistraties op tafel. Wanneer kreeg hij voor het laatst een heel karkas in plaats van gesneden porties. Iemand van hogerhand zegt 'we zijn afgedwaald van het natuurlijke dieet' op een toon die een juniorverzorger doen verbleken.

Ze runnen de hele tent op die manier. Gevangen gorilla's kregen hartziekten en diabetes, dus het fruit en de koekjes gingen eruit en de takken en bladeren kwamen erin, en de gorilla's vielen af en kalmeerden. Flamingo's worden bleek zonder garnalen, dus die krijgen ze. Er zijn dierentuinvoedingsdeskundigen. Het is een functietitel. Je kunt ervoor studeren.

Niemand in dat gebouw heeft ooit voorgesteld de tijger op statines te zetten en hem over zes maanden terug te laten komen.

Nu de mens. Achtenveertig, moe, verdikkend rond de middel, bloeddruk die stijgt, suikers die de verkeerde kant op gaan, slecht slapen, knieën die protesteren.

Negen minuten. Metformine, iets voor de druk, een statine, terug over zes maanden.

Eten krijgt veertig seconden en het is geen vraag, het is een litanie. Minder rood vlees. Volkoren. Vijf per dag. Vetarm waar je kunt. Niemand vraagt wat hij gisteren at. Niemand vraagt de zak te zien.

En hij kan het niet vragen, want hij zou niet weten wat hij met het antwoord aan moet. De medische faculteit geeft hem iets van twintig uur voeding over de hele opleiding. Twintig. De dierenarts stak al zijn hand uit naar de verpakking voordat hij zijn jas had uitgetrokken.

Dat is niet zijn schuld. Hij heeft het curriculum niet geschreven of de negen minuten ingesteld. Hij kreeg een systeem met een receptenblok eraan en niets ertussen, en het blok is het enige in de kamer dat past.

Maar volg het helemaal door. Zelfde zoogdier, dezelfde regels, dezelfde voor de hand liggende eerste vraag. De hond krijgt zijn dieet doorgelicht. De tijger krijgt een werkgroep en een specialist. De mens krijgt vier herhaalde recepten en een afbeelding van een bord met een jas-aardappel erop.

We zijn hier heel streng in tot op het moment dat het dier wij zijn.

Niemand stuurt een vertegenwoordiger naar de dierentuin.

 

[Medusa]

De eerste maag van een koe is een chemische fabriek van 200 liter, en die vernietigt stoffen die jouw eigen darmen simpelweg zouden opnemen.

Polyonverzadigd vet gaat erin instabiel en komt eruit als verzadigd stearinezuur. De pens haalt het uit elkaar.

Fytinezuur, dat zink en ijzer opsluit in een enkelvoudige maag-darmstelsel. De pens haalt het uit elkaar.

Oxalaat, het kristal dat in een nier terechtkomt. De pens haalt het uit elkaar.

Tannines, die eiwit zo stevig binden dat niets anders erbij kan. De pens haalt het uit elkaar.

Gossypol in katoenzaad, dat een varken of een kip doodt. De pens haalt het uit elkaar.

Mimosine in leucaena, dat de haren van Australische runderen kaal schuurde totdat ze de juiste microbe importeerden. De pens haalt het uit elkaar.

Nitraat, dat erin gaat als gif en eruit komt als ammoniak. De pens haalt het uit elkaar.

Ureum, dat bij geen enkele definitie voedsel is en eruit komt als biefstuk. De pens haalt het uit elkaar.

Myco toxines op bedorven graan, ontmanteld voordat ze ooit de bloedbaan bereiken. De pens haalt het uit elkaar.

Glyphosfaat, hoog gedoseerd in een pens-simulator gedurende vijf dagen zonder meetbaar effect op de fermentatie. De pens haalt het uit elkaar.

Cellulose, het meest voorkomende organische molecuul op de planeet en volkomen onverteerbaar voor jou. De pens haalt het uit elkaar.

Elf problemen. Eén orgaan. Geen eigen enzymen.

En geen van dat is slechts neutralisatie. De microben eten het wrak, de koe eet de microben, en wat aan de achterkant eruit komt is eiwit met een beter aminozuurprofiel dan wat erin ging. Plus B12, ter plekke gemaakt uit een spoortje kobalt in het gras.

De koe eet niet om het gif heen. Ze eet het, en geeft jou een ribeye terug.

 

[Medusa]

Mike Tyson bracht een decennium door met het weigeren van alles te eten wat een moeder en een vader had gehad, en ging toen naar de grootste podcast ter wereld en noemde groenten gif.

Hij was er geen toerist in. Hij werd veganist in 2010, uit zijn pensioen en in een echt slechte toestand, en het trok hem uit het gat. Hij vertelde Oprah in 2013 dat de bloeddruk en de artritis meteen waren afgenomen. In 2019 vertelde hij GQ Sports, botweg: "Ik eet niets dat een moeder en een vader heeft." Hij was de beroemdste veganist in de vechtsport en hij had het recht verdiend om het te zeggen.

Daarna tekende hij voor een gevecht met Roy Jones Jr., en het hele verhaal viel uit elkaar.

Hij vertelde Joe Rogan dat hij gestopt was vanwege de training en vanwege de kracht die hij terug wilde. Toen zei hij het deel dat de wereld rondging.

"Kale, groenten en bosbessen zijn voor mij echt vergiftig."

Hij eet nu eland en bizon. Drie commerciële vriezers vol ervan, en hij bood Rogan aan zoveel als hij kon dragen.

Hij schoof het hele gedoe op de rekening van zijn bloedgroep, wat de verkeerde verklaring is en het meest veelzeggende detail in het verhaal. Een man met zoveel geld, zoveel roem en zoveel professionals in de kamer had niemand die hem kon vertellen wat er werkelijk met zijn lichaam gebeurd was. Dus greep hij naar de enige theorie die iemand hem ooit had aangereikt.

Hier is de juiste. Eland en bizon arriveren met elke essentiële aminozuur in één hap, ijzer in de vorm die je darmen opnemen in plaats van de vorm die ze grotendeels afwijzen, B12 die geen plant op deze planeet maakt, en de creatine en carnosine waar mannen in de rij staan om bij de emmer te kopen. Zijn bloedgroep veranderde nooit. Wat er arriveerde, veranderde.

Hij bracht tien jaar door met het eten van het deel dat iedereen het gezonde stuk noemt, en kreeg zijn kracht terug in de maand dat hij stopte.

 

[Medusa]

"Suikervrij" betekent bijna altijd dat ze de suiker eruit hebben gehaald en er iets ergers voor in de plaats hebben gezet.

Niet vergelijkbaar. Erger. En ze hebben je ook nog eens extra laten betalen voor die gunst.

Omdat de suiker weg is, maar de zoetheid bleef. Denk eens na over wat dat vereist. Suiker deed vijf banen tegelijk in dat koekje: zoetheid, volume, textuur, karamellisatie en houdbaarheid. Haal het eruit en het product stort in tot een bleke droge baksteen. Dus ze halen het er niet uit, ze vervangen het, en het kost vier of vijf ingrediënten om te dekken wat één ingrediënt deed.

Maltodextrine komt als eerste langs, bijna elke keer. Een vulmiddel gemaakt van maïszetmeel, met een glykemische index hoger dan tafelsuiker. Hoger dan het ding dat het verving. Het raakt je bloed sneller, en het is wettelijk geen suiker omdat het molecuul een paar schakels te lang is, dus de verpakking behoudt haar claim en jij behoudt de piek.

Dan de zoetstoffen. Sucralose, dat is suiker met drie chlooratomen erop vastgemaakt. Acesulfaam K. En de suikeralcoholen: erythritol, maltitol, sorbitol. Erythritol heeft een paar heel slechte jaren achter de rug, met onderzoek dat hogere bloedwaarden koppelt aan stolling en cardiovasculaire gebeurtenissen, wat geen zin is die iemand verwachtte te schrijven over degene die als veilig werd verkocht. Maltitol gaat door je heen als nieuws door een dorp, wat de reden is dat een zak suikervrije snoepjes een waarschuwing draagt. Op een snoepje.

Dan sluipen het ranzige vet en het zout erbij, want de smaak moet nu ergens vandaan komen.

Dus het eerlijke etiket luidt: langere ingrediëntenlijst dan het origineel, een vulmiddel dat je harder laat pieken dan suiker, een zoetstof onder actief onderzoek, meer vet, meer zout, en veertig cent extra op de prijs.

En de zoetheid is er nog steeds, wat het deel is waar iedereen zomaar overheen stapt. De smaak reset nooit. De hunkering vervaagt nooit. Je voedt precies de gewoonte die je hierheen bracht en krijgt er nog voor gecomplimenteerd ook.

Niemand is ooit aan iets ontsnapt door het in een dieetversie te blijven doen.

Suiker was het minst angstaanjagende ding in die koekje, en jij hebt het laten verwijderen.

 

[Medusa]

Melanoom was een zeldzame ziekte binnen de levende herinnering. In 1935 was de levenslange kans voor een Amerikaan één op 1.500. Het is nu ongeveer één op 33.

De zon is niet veranderd.

Ook geen betere detectie. De dermatoloog die de stijging van 1.800 procent publiceerde, deed er alles aan om dat uit te sluiten, omdat de sterftecijfers parallel daaraan stegen.

Geen falen om te bedekken. Zonnebrandcrème ging van niets naar een wereldwijde industrie precies in de eeuw waarin melanoom explodeerde.

Geen blootstelling aan de zon. Een kankerregister over vier Noordse landen en Australië vond meer melanoom bij kantoorwerkers dan bij de mannen die hun werkende leven buiten doorbrachten.

Dus iets veranderde ín de huid in plaats van erboven.

Het omega-6 in Amerikaans lichaamsvet ging van 9 procent in 1959 naar 21 procent in 2008, en volgde de aanvoer van sojaboonolie bijna exact. Dat vet wordt vernieuwd met een halfwaardetijd van ruwweg twee jaar, dus de huid die je deze zomer verbrandde, was opgebouwd uit de olie in je keuken twee zomers geleden.

En verbranding door de zon is een ontstekingsreactie. De brandstof ervoor is het omega-6 dat in je celmembranen zit als het licht erop valt.

Daarom lieten vrijwilligers in een dubbelblind onderzoek met vier gram omega-3 per dag 36 procent meer UV opvangen voordat ze verbrandden. Daarom verminderde visolie het ontstekingssein in bestraalde menselijke huid met meer dan 60 procent. Daarom verbrandden muizen die zaadolie kregen erger dan muizen die omega-3 kregen onder dezelfde lamp.

Het is ook waarom mijn inbox elke juni volloopt. Mensen twee en drie jaar in carnivoor, licht van huid, geen crème, uren buiten, die me vertellen dat ze nu roze thuiskomen in plaats van geschroeid. Ik stopte met verbranden ergens in jaar twee en ging ervan uit dat ik het me had verbeeld. Duizenden mensen die dezelfde verandering melden, precies in de richting die het mechanisme voorspelt, is geen toeval. Het zijn gegevens die niemand de moeite heeft genomen te verzamelen.

Het onderzoek dat niemand wil financieren is twee groepen, één lamp, één keuken op zonnebloemolie en één op boter.

Vijftig jaar advies over wat je op je huid moet smeren. Geen woord over waar je het van hebt opgebouwd.