Een korte geschiedenis van de grote Britse verbetering.
Ze kwamen voor rundvet. Wij kregen margarine, daarna zaadoliën, daarna een hartafdeling in elk ziekenhuis.
Ze kwamen voor boter. Ze vertelden je grootmoeder dat het haar man zou doden. Het alternatief was een pot palmolie geëmulgeerd met raapzaad en een gele kleurstof, en haar man stierf toch aan een hartaanval in 1989.
Ze kwamen voor volle melk. Wij kregen magere melk, een epidemie van vitamine D-tekort bij kinderen, en een ontbijtgranenpad vol verrijkte producten om het gat te vullen.
Ze kwamen voor schapenvlees, het vlees dat elke herder, mijnwerker en fabrieksarbeider zeshonderd jaar lang voedde. Wij kregen een kipfilet geïnjecteerd met water en een kalkoentwister.
Ze kwamen voor de gerookte haring. Wij kregen een Findus kokend-in-de-zak, oranje geverfd, en een visoliecapsule verkocht bij de drogist om het omega-3 goed te maken dat niemand eet.
Ze kwamen voor wol. Wij kregen polyester fleece, en microplastics in menselijke placenta's. Elke geteste. Tweeënzestig van de tweeënzestig.
Ze kwamen voor leer. Wij kregen synthetische schoenen die na achttien maanden delamineren, en een winkelstraat zonder schoenmaker.
Ze kwamen voor de katoenen luier. Wij kregen de wegwerpversie, en een stortplaats die langer meegaat dan het kind dat hem draagt.
Ze kwamen voor de gietijzeren pan die drie generaties lang werd doorgegeven. Wij kregen Teflon, en een eeuwigdurende chemische stof die nu in 98% van de Britse rivieren wordt gevonden.
Ze kwamen voor de houten kom waarin je grootmoeder deeg kneedde. Wij kregen Tupperware, daarna BPA, daarna "BPA-vrij" plastic met verbindingen die we nog niet de moeite hebben genomen te meten.
Nu komen ze voor de koe zelf. Het alternatief is een textuurgeïsoleerd erwtenproduct, geëxtrudeerd in een fabriek in het Amerikaanse Midden-Westen, verpakt in plastic, en verkocht als de ethische optie door een bedrijf genaamd Cargill, dat toevallig de op twee na grootste vleesverwerker in de Verenigde Staten is.
Elk traditioneel materiaal waarvan ons is verteld het op te geven, werkte eeuwenlang perfect, gratis. Elk industrieel alternatief is slechter geweest voor het lichaam, slechter voor het land, en aanzienlijk beter voor de aandeelhouders van het bedrijf dat het verkocht.
Het patroon is niet subtiel, en de mensen die het runnen, schamen zich er niet voor.
Je over-overgrootmoeder is er niet meer om het te benoemen.
Jij wel.