Viruswaanzin/Viruswaarheid

 
Lieve mensen,



We zijn alweer bijna door 2025 heen. Afgelopen weekend hebben we weer een volle editie gehad van de Science Summit, inmiddels een vast evenement met volgend jaar het eerste lustrum. Voor iedereen die er dit keer niet bij kon zijn, niet getreurd, alles is vastgelegd en komt online.


Deze editie ging over de verborgen macht, waarvan ik nu kan zeggen dat deze na de summit niet meer verborgen is.

Ik krijg weleens de opmerking over wat nu de deep state is en hoe ik dan zo zeker weet dat er een kwaadaardige elite is die samenzweert tegen de bevolking. Ik denk dat het zien van de zes presentaties een heel duidelijk antwoord geeft op deze vragen.


Op de summit kwam de volgende vraag herhaaldelijk naar voren: wat kunnen we eraan doen? Daar is geen eenduidig antwoord op. Iedereen zal vooral bij zichzelf te rade moeten gaan wat hij of zij eraan wil en kan doen. De belangrijkste stap is wel duidelijk: het erkennen van de coup. Velen van ons zijn opgegroeid in een welvarend Nederland waar bijna alles kon, de menselijke maat bijna heilig was en de toekomst vol beloften zat. Dát Nederland lijkt inmiddels een vage droom. Toch is het niet onmogelijk om aspecten daarvan terug te pakken.


De kern is vertrouwen, niet zo zeer in de overheid of het land, maar in onszelf. Uiteindelijk is het toch het volk dat de cultuur bepaalt. De non-coöperatie en non-compliance richting de overheid mag dan op korte termijn effectief zijn tegen tirannieke maatregelen, de cultuurverandering, ook wel social engineering, die over ons wordt uitgestort vergt ook ándere antwoorden. ‘Be the change you want to see in the world' is een prachtige uitspraak, maar niet altijd makkelijk in de praktijk te brengen. De hordes die worden opgeworpen, de economische realiteit, het onverwerkte leed, de grauwe wolken aan de horizon, zowel letterlijk als figuurlijk, maken die staat van zijn een uitdaging. Toch is dit volgens mij op de lange termijn de enige manier om een betere wereld te creëren.


Accepteren dat dingen zijn zoals ze zijn is een belangrijke eerste stap van waaruit je kan dromen, plannen, werken, volharden en realiseren. Ik moet dan denken aan Herman van Veen : “Anne, de wereld is niet mooi, maar jij kan haar een beetje mooier kleuren.” Vooral onze beweging heeft de neiging om zich verantwoordelijk te voelen voor de staat van de wereld en zich te keren tegen alle onrecht zonder te waarderen wat er voor moois is in de directe omgeving. Het genieten mag, nee móét omhoog.


De tweede stap die absoluut noodzakelijk is voor verandering in de wereld is je uit te (blijven) spreken, zodat de massahypnose waarin een groot deel van onze medemens zich bevindt wordt verstoord, of in ieder geval niet dieper wordt. Breng je constateringen over de wereld naar buiten, stap over de drempel, het is een soort uit de kast komen. Dat hoeft helemaal niet ‘hard’ of in een discussie of met onenigheid. Het gaat er niet om anderen te overtuigen, het gaat er om jezelf te bevrijden, te bevrijden van het idee dat je eigenlijk ergens anders in zou moeten geloven, of dat je beter je mond kan houden, of dat je apart bent omdat je anders denkt. Door jezelf toe te staan vrij te zijn in wat je doet of laat of vindt of zegt, in het volle vertrouwen dat het goed is en je goede intenties hebt, bevrijd je jezelf van denkbeeldige maar oh zo hardnekkige beperkingen. Dat is de sleutel tot succes. Die anderen die jij zo graag wilt overtuigen, zijn niet te bereiken door je woorden of argumenten, maar wel door jouw succes en vrijheid. Dat werkt aanstekelijk, daar willen mensen bij horen.


Blijf in liefde, creëer je eigen vrijheid en wordt woest aantrekkelijk.


Heel erg bedankt voor alle donaties die de laatste week binnenkwamen voor de strafzaken die de kwaadaardige elite tegen mij voert. Deze steun stelt mij in staat mij te verweren en de misdrijven van de staat bloot te leggen.
 
 
Morgen hebben wij met de stichting Voor Waarheid een hoorzitting bij VWS. De hoorzitting is onderdeel van onze zaak tegen de minister die weigert in te grijpen en de mRNA injecties ongemoeid op de markt laat. Dit terwijl vast staat dat er (DNA) vervuilingen in zitten, de vergunningen onrechtmatig zijn. Er sprake is van batch afhankelijkheid van bijwerkingen.

Daar komt nu deze brief van de FDA bij
Hierin worden ge gevaren opgesomd van de mRNA innjecties. Het meest opvallende is natuurlijk de minimaal 10 dode kinderen als direct gevolg van de injecties en de conclusie dat kritisch gekeken moet worden naar de inzet van deze middelen.

Inmiddels staat de teller in NL op een astronomisch hoog aantal aan bijwerkingen, waarvan in totaal meer dan 6000 ernstig (totaal, plaatje is voor mRNA) (ernstig is ziekenhuis opname, arbeidsongeschikt of dood)

Tijdens de huidige prikronde zijn daar weer meerdere gevallen van bijgekomen. Toch beweert de @ministerVWS
dat er geen noodzaak is om in te grijpen.

Als argument wordt de PRAC (commissie van de EMA) die in hun laatste PSUR rapport stellen dat alles in orde is. Probleem is echter dat deze PSUR van juli 2025 niet openbaar is. Wij kunnen dus niet eens controleren wat de 'experts' zelf hebben geschreven. (EMA/PSUR/0000257861 kan ik nergens vinden)

Meldingen van het LAREB dat vaccinatie geen autisme veroorzaakt laat zien wat het doel is van dit soort organisatries; het vertrouwen hoog houden. Dit is een reactie op de aanpassing op de website van het CDC.
https://cdc.gov/vaccine-safety/about/autism.html (zie 2de plaatje)
Wat hier opvalt is dat het CDC niet stelt dat vaccinatie wel autisme veroorzaakt , maar dat er geen betrouwbaar onderzoek is dat die mogelijkheid uitsluit. Dit is natuurlijk de juiste aanpak als je vertouwen wil herstellen.

Morgen zullen de Nederlandse cijfers maar ook de revisie van de VS aangaande de mRNA injecties onderwerpen van gesprek zijn. Daarnaast natuurlijk de (DNA) vervuiling die wij zelf in het laboratorium in 2021 al vaststelde en inmiddels door @kevinmckernan
en anderen is bevestigd.

Ook stelt de minister dat er geen bedreiging voor het milieu is, maar dat is nu juist het probleem; er is geen onderzoek gedaan naar de milieuimpact terwijl met het genetische modificeren van de E. Coli bacterie tbv de productie van de mRNA sequentie er alle aanleiding is om het verdrag van Aarhus WEL te volgen.

https://uitspraken.rechtspraak.nl/details?id=ECLI:NL:GHDHA:2021:1094 de rechters die hier in 2021 over oordeelden begingen een misdrijf door het verdrag uit te sluiten van de rechtszaak, zogenaamd om de 2de conclusie regel, een flagrante leugen aangezien een geratificeerd verdrag gewoon een wet is volgens GW art 93 en 94 en boven de Nederlandse wetgeving staan in hierarchie.

We zijn al vanaf januari 2021 juridisch bezig tegen de mRNA injecties die alleen al in Nederland naar alle waarschijnlijkheid 1000den doden hebben veroorzaakt. Dat de overheid er alles aan doet om niet in te grijpen en bewijs stukken zoals de bolletjes grafieken , OCABR rapporten en LAREB weekstaten perse niet vrij geeft en liever rechtszaken voert om de vrijgave te voorkomen zegt alles over het vertrouwen dat de staat heeft in het eigen optreden.
 
Update hoorzitting VWS: Geen antwoorden op vragen over mRNA-injecties

In deze update bespreken we de hoorzitting die wij hadden met het Ministerie van Volksgezondheid, Welzijn en Sport over het besluit van de minister om de mRNA-injecties niet te schorsen.Alle punten die we hadden ingebracht zijn uitgebreid behandeld. Wat direct opviel, was dat de voorzitter zich duidelijk goed had ingelezen en de materie serieus benaderde.

Een ander opvallend punt: de vertegenwoordiger van de minister had geen enkel wezenlijk antwoord. Verder dan het voorlezen van de procedure kwam het niet. Inhoudelijke onderbouwing of reactie op de argumenten bleef volledig uit.

Of deze hoorzitting iets zal opleveren blijft dan ook zeer twijfelachtig. De termijn voor besluitvorming is inmiddels opnieuw verlengd en staat nu op 16 januari 2026 — ruim ná het einde van de prikcampagne.

 
 
Lieve mensen,

Soms gebeurt er iets waarvan je denkt, zou het dan toch? Zoiets had ik vandaag toen ik het artikel uit het FD las: “OM wraakt rechter in mondkapjes zaak tegen Sywert van Lienden”.
De rechter is geen onbekende, Jacco Jansen; de rechter die mij in eerste aanleg veroordeelde, maar zonder een straf op te leggen. Velen zagen dit toch als een flater voor het OM. De zaak daarop sprak hij samen met zijn collega’s Richard de Mos zelfs helemaal vrij (in hoger beroep mochten de ayatollahs van het hof Den Haag er nog een plasje over doen en kwamen zonder andere feiten wel tot een strafje).


Rotterdam wordt vaak aangewezen als zittingsplaats voor ‘grote’ zaken of zaken die op media-aandacht kunnen rekenen. Meerdere ‘soevereinen’-zaken dienden er. Arjan Bakker werd twee weken geleden nog vrijgesproken. Vorig jaar werd Huig Plug ook vrijgesproken voor doxxing.


Toevallig sprak ik rechter Janssen kort voor de zitting die ik afgelopen oktober had tegen de minister van VWS aangaande de mRNA-injecties. Het was een leuk gesprek waar we beiden als gewone mensen over het leven en gemeenschappelijke kennissen spraken en hij mij succes wenste in de rechtszaak.


Raar natuurlijk om met iemand te praten die je heeft veroordeeld, maar ook mooi dat dat ‘gewoon’ kan en er geen vijandelijkheid of antipathie bij zit van beide kanten. Nu heb ik zo’n kort gesprekje ook wel eens gehad met Hans Vetter, kortgedingrechter Den Haag, die bijna al onze zaken afwees, of het nu ging om de PCR-test, DNA-afgifte, Fort Oranje. Bijna alle zaken, behalve twee: het inreisverbod van het gezin van Jeroen Pols (uit Tanzania, verplichting PCR-test) en de zaak om het stoffelijk overschot van onze Maurice (hoofd technische zaken Viruswaarheid). Die zaken wonnen wij. Misschien toeval, maar misschien gaf hij ons wel de overwinning, uit medemenselijkheid.


Ik sluit niet uit dat er bij het OM en de hele rechtspraak inmiddels heel veel mensen zijn die ons eigenlijk wel gelijk zouden willen geven, maar het niet kunnen, niet durven en dus niet doen uit angst voor carrière of zelfs chantage met belastend materiaal dat de deep state (epistemische gemeenschap) ongetwijfeld over bepaalde rechters heeft verzameld.


Ik sluit ook niet uit dat velen, zowel rechters als officieren, zo intensief samenwerken met elkaar en inlichtingen- en opsporingsdiensten dat ze uit collegialiteit heel veel door de vingers zien van elkaar.


De Maggiora-zaak van vorig jaar liet zien dat er iets ernstig mis is bij het OM, en belangrijker nog dat de rechtspraak als geheel niet verder kan met het toestaan van dossiervervalsing en het misbruiken van bevoegdheden. Vaak kiezen rechters een middenweg, vrijspraak voor de verdachte in de hoop dat het OM de hint oppakt en zich de volgende keer wel aan de regels houdt.


Daar wordt een inschattingsfout gemaakt. Het niet hard corrigeren van het OM leidt juist tot meer excessen, je zou verwachten dat juist de rechtspraak dit zou moeten begrijpen. De wraking van de rechtbank Rotterdam door het OM laat de ontsporing goed zien; eigenlijk staat een inquisitoir systeem zoals dat in Nederland geldt dit niet toe (rechtspraak zijn rechters plus OM; dit in tegenstelling tot het Angelsaksisch model met een accusatoir systeem).


Ook het hoger beroep en zelfs de cassatie zijn formeel ‘rechten’ van het OM, maar kloppen logisch gezien niet. Het OM heeft nagenoeg oneindige middelen en kan de verdachte straffen door constant maximaal in te zetten. Denk hierbij aan meerdere zaken — ook civiele zaken — aanspannen, in hoger beroep gaan etc. etc. Dit is precies wat er bij de hierboven genoemde zaken gebeurde en nog steeds gebeurt.


In de zaak van de wraking gaat het om een kritische houding van de rechters richting het OM aangaande de FIOD (Financiële Inlichtingen en OpsporingsDienst). Die kritische houding is meer dan terecht, bij de FIOD werken zeker mensen die het niet zo nauw nemen met de regels. Ik kan me de inval van november 2019 nog goed herinneren. De inval vond plaats in Nederland en Duitsland en was tegen mijn broer en Jeroen Pols gericht, een zaak waarbij Duitsland een rechtshulpverzoek had gedaan aan Nederland (zogenaamd dan, het ging eigenlijk om Fort Oranje). Ik was geen verdachte, maar was wel als enige volwassene aanwezig en heb vrijwillig meegewerkt aan een verhoor.


Wat daarin opviel is het giswerk van de FIOD-medewerker. Vragen over mijn broer, maar de initialen waren van mijn zus? Suggestieve vragen, maar vooral toen de advocaat van mijn broer arriveerde, werd het eerdere materiaal opgeborgen en veranderde de toon volledig, alsof ze waren betrapt.


Wat ik toen niet goed kon duiden maar nu des te beter, is dat in Nederland door samenwerkingsverbanden als het RIEC, LIEC, ATO en NCTV alle diensten ‘stakeholder’ zijn gemaakt en er in feite helemaal geen controle op elkaar meer plaatsvindt. De onderzoeksrechter, Buizer, die bij de inval aanwezig was, verzekerde mij dat alles klopte. Toen ik haar maanden later mailde om te vragen hoe het ervoor stond, werd mij gemeld dat zij van de zaak was gehaald...


Rechter Jacco Janssen is een ‘ondermijnings’rechter, in de zin dat hij goed op de hoogte wordt gehouden van de activiteiten van de opsporingsdiensten en het OM aangaande ondermijnende criminaliteitszaken, maar misschien is hij daarom ook goed op de hoogte van wat er allemaal wordt gedaan dat niet mag.


Of de huidige wraking een keerpunt is in de rechtspraak zal de toekomst leren, maar dat er een keerpunt komt, dat rechters weer eer vinden in hun beroep, dat de morele kant het wint van de macht, dat kan bijna niet anders, en is bovenal een fijne gedachte met kerstmis in aantocht.


Blijf in liefde, creëer je eigen vrijheid en wordt woest aantrekkelijk.

 
 
Willem Engel in gesprek met Pim Rijswijk over plan B en concrete kansen voor ondernemers buiten de EU. Over het strategisch verkopen van je huis en het benutten van overwaarde, investeren in vastgoed in opkomende landen en het spreiden van risico’s over meerdere continenten. Willem deelt praktische inzichten over hotelconcepten, off grid projecten, lage belastingen, bescherming van autonomie en ondernemen in landen als Portugal, Georgië, Thailand en Paraguay. Een aflevering voor ondernemers die hun vrijheid willen vergroten, vermogen willen behouden en nú opties willen creëren in plaats van te wachten.
 
Willem Engel in gesprek met Pim Rijswijk over plan B en concrete kansen voor ondernemers buiten de EU. Over het strategisch verkopen van je huis en het benutten van overwaarde, investeren in vastgoed in opkomende landen en het spreiden van risico’s over meerdere continenten. Willem deelt praktische inzichten over hotelconcepten, off grid projecten, lage belastingen, bescherming van autonomie en ondernemen in landen als Portugal, Georgië, Thailand en Paraguay. Een aflevering voor ondernemers die hun vrijheid willen vergroten, vermogen willen behouden en nú opties willen creëren in plaats van te wachten.

Waar moet ik heen 🤪
 
 
 
Willem vertelt.....

Lieve mensen,

Een hele fijne kerst toegewenst.


Alweer een jaar verder en ook een jaar dichter bij onze doelen. Ook al voelt het soms uitzichtloos, dat is het zeker niet. Natuurlijk is er ook een andere partij die vooral doelen heeft die tegengesteld zijn aan onze doelen. Ook die partij (partijen) ziet zijn doelen dichterbij komen.



Wat maakt het dan toch een fijne kerst en een gelukkig nieuwjaar? Het is jouw jaar, het zijn jouw doelen, het is jouw leven. De rest zijn omstandigheden, ook de intenties en plannen van anderen. Veel van de overlevingsstrategieën van onze voorouders zijn nog steeds relevant: zorgen voor voedsel en warmte, beschutting en gezelschap, typisch ‘kerst’-dingen.


De grote valkuil is het denken dat het te laat is of dat er nog maar heel weinig tijd is. Er is genoeg tijd, zoveel tijd zelfs dat de komende dagen uitgerust mag worden, even bezinnen en bijkomen, genieten en de boel de boel laten. In het nieuwe jaar komen de plannen en de werklust vanzelf terug, vertrouw daar op.


Natuurlijk zou ik kunnen uitweiden over mijn laatste politie-inzage of het aanstaande bezoek bij de AIVD, de uitslag van de hoorzittingen bij VWS en J&V, de cassatiezaak van de Rotterdamse strafzaak. Toch doe ik dat niet nu, het komt allemaal in het nieuwe jaar.


Grote dank voor de onaflatende steun, de vele berichten, de gedeelde nieuwsartikelen, het aanspreken op straat, de omhelzingen, de blikken van verstandhouding, de mooie gesprekken, al dat moois delen wij met elkaar.


Houd het hoofd koel en het hart warm, ook in het nieuwe jaar.
 
 
Het komt allemaal door Willem Engel.
Ze halen de nazis er ook nog maar even bij want ja die gingen ook naar Zuid-Amerika: ''guilty by association''.


Paraguay: het beloofde land van ‘wakkere’ Nederlanders​


11.000 kilometer van Brabant, in het zuiden van het Zuid-Amerikaanse land Paraguay, bouwen Jeroen Pols en Jan Engel – bekend van de corona-sceptische actiegroep Viruswaarheid en de beruchte camping Fort Oranje – aan een uitweg voor gelijkgestemden: een nieuw leven met volgens hen minder regels en meer ruimte. Verslaggever Peter Ullenbroeck trok naar het land met de vraag: wat drijft ‘wakkere’ Nederlanders om hier een nieuw bestaan te zoeken?

Geschreven door Peter Ullenbroeck
Realisatie Martin Ommering en Daniël Disselkoen

De rivier glinstert als vloeibaar tin in de middagzon. Aan de oever van de Paraná, bij visclub Bella Vista, schuifelen Nederlanders langs plastic stoelen en koelboxen vol bier en bruiswater. Het is 38 graden, de lucht voelt zwaar als een deken.

„Welkom mensen, mooier dan dit gaat het niet worden”, roept Jeroen Pols, terwijl hij in korte broek zijn stem verheft boven het gezoem van krekels en het geluid van dienbladen met vleeshapjes die op tafel worden gezet. Vandaag relaxen, en morgen een helikoptervlucht boven de wereldberoemde watervallen van Iguazú – hij schildert het programma als een avonturenfilm.

Maar achter het vakantieplaatje gaat iets anders schuil. De meesten hier zijn niet gekomen voor zon, hapjes of een mooi uitzicht. Ze zijn gekomen om te kijken of dit hun uitweg kan zijn: weg uit wat ze ervaren als het ‘bemoeizuchtige’ en ‘gek geworden’ Nederland. Weg ook uit het ‘dictatoriale’ Europa, naar een nieuw leven in Paraguay.

„Het begint ermee dat je geen licht meer ziet in Nederland”, zegt Pols een dag later aan de keukentafel van het huis dat hij huurt in Hohenau, een Duitse enclave in het uiterste zuiden van Paraguay. Naast hem zit Jan Engel, broer van Viruswaarheid-voorman Willem. De club kwam tijdens de coronapandemie in opstand tegen maatregelen als de avondklok en het vaccinatiebeleid.
Twintig jaar lang procedeerden Pols en Engel tegen de Nederlandse staat. Over de coronamaatregelen, maar daarvoor ook al over de beruchte Rijsbergse camping Fort Oranje, die ze in bezit hadden. Ruim duizend mensen woonden daar in stacaravans, vaak onder erbarmelijke omstandigheden, totdat de gemeente de boel ontruimde in 2017. „Als je kritiek hebt, word je aangepakt. Eigenlijk hebben ze ons alles afgenomen. En het ergste is: iedereen vond dat maar normaal”, zegt Pols, nog altijd zichtbaar gefrustreerd.

Engel: „Dan ervaar je wat het is om rechteloos te zijn. Dan blijft er nog maar één optie over: vluchten. Wij zijn zonder een cent naar Paraguay gegaan. Dat was de enige mogelijkheid om weer een nieuw leven op te bouwen.”

Ze zochten een land met een zo klein mogelijke overheid, zonder streng migratiebeleid, met weinig bemoeienis, lage belastingen. „We hebben gezien hoe gevaarlijk een grote, machtige overheid is”, zegt Engel. „Dus zochten we het tegendeel.”

Onderneming die alles regelt​

Paraguay, dat westerse immigranten relatief makkelijk toelaat, sprong eruit. In 2023 twittert Pols dat hij genoeg heeft van Nederland en naar Paraguay vertrekt. „Paraguay was diezelfde dag trending”, zegt hij met een lach. „Niet alleen ik liep rond met de vraag ‘waar moeten we naartoe?’ maar ook honderdduizenden anderen.”

Uit die belangstelling ontstond Project Paraguay, de onderneming van Pols en Engel die Nederlanders helpt aan een verblijfsvergunning, een netwerk en desgewenst een huis of investering in het land. Sommigen kopen er grond en laten de verhuur vervolgens aan Project Paraguay over. Ook biedt het bedrijf een rondreis aan, om mensen die overwegen uit Nederland te vertrekken kennis te laten maken met het land.

Hoeveel Nederlanders gaan naar Paraguay?
Het aantal Nederlanders dat zich richting Paraguay beweegt, nam de afgelopen jaren volgens bronnen in Paraguay en hier in Nederland duidelijk toe.

Cijfers CBS
Volgens cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek steeg het aantal officiële emigraties naar Paraguay van 8 in 2019 naar 64 in 2024. Deze CBS-cijfers betreffen uitsluitend Nederlanders die zich formeel uitschrijven en Paraguay als emigratiebestemming registreren.

Cijfers Paraguayaanse overheid
Tegelijkertijd registreert de Paraguayaanse overheid aanzienlijk hogere aantallen Nederlanders. De Dirección Nacional de Migraciones (migratiebureau) telde in 2024 in totaal 267 Nederlanders met een verleende verblijfsstatus.

Recordaantal dit jaar
In 2025 (januari tot en met oktober) liep dit aantal volgens het Paraguayaanse emigratiebureau zelfs op tot 650 Nederlandse verblijfsaanvragen. Daarmee staat Nederland in de top 10 van herkomstlanden van emigranten in Paraguay.

Verklaring verschil in aantallen
Het verschil tussen de cijfers van het CBS en het Paraguayaanse emigratiebureau wordt verklaard door de definities: Paraguay telt alle aanvragen voor een verblijfsvergunning (cédula), ongeacht definitieve emigratie. Het CBS alleen de daadwerkelijke emigraties. Maar beiden laten wel zien dat de belangstelling vanuit Nederland voor Paraguay groeit.


Hohenau oogt als een soort Beieren in de tropen. Aan de hoofdstraat hangen Duitse achternamen boven supermarkten en bakkers. In het park staan paviljoens van Duitse, Poolse en Oekraïense kolonisten. Alleen de luchtvochtigheid en de kolibries verraden dat dit niet Zuid-Duitsland is, maar Zuid-Amerika.

Dat Duitse verleden heeft ook een ongemakkelijke kant. Na de Tweede Wereldoorlog bood Paraguay onderdak aan voormalige nazi’s, die zich relatief ongestoord in het land konden vestigen, vaak binnen hechte Duitse netwerken in
het zuiden.
Als je in Nederland vragen stelt, ben je ineens wappie of extreemrechts

Karin
Een van hen was Josef Mengele, de beruchte kamparts van Auschwitz. Hij leefde jarenlang in Paraguay zonder noemenswaardige hinder van de autoriteiten. Hoewel er geen bewijs is dat hij in Hohenau zelf verbleef, maakt zijn aanwezigheid deel uit van een bredere geschiedenis van Duitse enclaves in de regio, een geschiedenis die zelden expliciet wordt benoemd.

Pols wil dat verleden niet romantiseren en neemt er nadrukkelijk afstand van. „Dat heeft niets te maken met waarom mensen nu hierheen komen”, zegt hij. „Dit gaat niet over ideologie of geschiedenis, maar over hoe mensen vandaag hun leven willen inrichten.”
„Hier heb je geen cultuurshock”, gaat Pols verder. „Je zit tussen Europeanen. Veel mensen hebben Duitse voorouders, iedereen is vriendelijk tegen immigranten. Het voelt als het Nederland van vijftig jaar geleden: sociale cohesie, een overheid die je met rust laat, vrijheid om te ondernemen.”

Maar het Paraguay dat Pols en Engel idealiseren, kent ook een heel andere kant. Een kwart van de bevolking leeft in armoede. Een groot deel van de economie is informeel, veel mensen betalen geen belasting en leven van kleinschalige landbouw. Voor nieuwkomers is het een wereld van contrasten: vrijheid, ja – maar ook armoede, bureaucratie, dure gezondheidszorg en gebrek aan sociale vangnetten.
Ik ben niet rijk, maar ik heb wél wat te verliezen
Potentiële emigrant
Pols haalt zijn schouders op. „Dat zijn statistieken. De werkelijkheid is dat de meeste mensen familie hebben die helpt. Ze hebben een paar koeien, er is fruit voorhanden, ze hebben een hangmat. Het is geen mensonterende armoede. Mensen hier zijn vaak meer tevreden dan in Nederland.”

Terug naar visclub Bella Vista aan de Paraná. Op het gras zitten Nederlanders in de schaduw van de terrasoverkapping, met de voeten in het zand en bordjes met vlees en empanada’s op schoot. Met een glaasje in de hand vertelt Karin (59, niet haar echte naam) waarom ze naar Paraguay is gekomen.

„Ik wil geen publiciteit”, zegt ze, terwijl ze met een hand door haar bezwete haar strijkt. „Maar ik wil wel vertellen wat ik zie gebeuren in Nederland.” Ze vertelt hoe ze zich de afgelopen jaren steeds minder serieus genomen voelde. „Als je vragen stelt, ben je ineens een wappie. Of extreemrechts. Terwijl ik gewoon een normaal leven leidde. Je wordt weggezet voordat je überhaupt uitgepraat bent.”

Olijfolie in plaats van zonnebrand​

Ik merk op dat ik zonnebrandcrème vergeten ben. Het is direct aanleiding voor wat kritische opmerkingen. „Gelukkig maar”, zegt iemand, „dat spul is allemaal troep.” Er wordt me olijfolie aangeraden. Het is serieus bedoeld, en illustreert hoe diep het wantrouwen richting ‘mainstream’ producten en instituties zit. Dat wantrouwen voel ik bij bijna elk gesprek dat ik aanknoop. Pas wanneer het ijs gebroken is, zakt de spanning. En dan komen de verhalen echt los.

Even verderop zit Ria (67), belastingadviseur uit Rotterdam. Ook een gefingeerde naam, want zij wil best haar zorgen delen, maar dan wel anoniem. Ze heeft financieel haar zaakjes op orde: goed pensioen, eigen huis, financiële buffer. „Maar ik zie die buffer verdampen”, zegt ze bezorgd.

„Nieuwe belastingen, hogere lasten, alles wordt duurder. En vliegen wordt straks onbetaalbaar.” Ze kijkt naar het traag stromende water van de Paraná. „Dan moet je je afvragen: waar heb ik nog een toekomst?”
Het maakt ze in Den Haag niks uit wat ik in iemands kies stop, zolang het maar goedkoop is
een bijna-gepensioneerde tandarts
Een bijna-gepensioneerde tandarts mengt zich in het gesprek. „Ik krijg nog geen 70 euro voor een vulling,” zegt hij. „Dan kan ik niet het beste materiaal gebruiken. Het maakt ze in Den Haag niks uit wat ik in iemands kies stop, zolang het maar goedkoop is.” Hij kan over een paar jaar met pensioen, maar vreest dat er tegen die tijd ‘niks meer van zijn spaarpot over is’.

Hij is alleen. Zijn vrouw en kinderen zijn in Nederland achtergebleven. Waarom? Hij aarzelt even, kijkt naar de rivier alsof hij daar het antwoord kan vinden. „Ach”, zegt hij dan, „laten we het erop houden dat zij anders naar Nederland kijken dan ik.”

Even later, als het gesprek wat losser wordt, vult hij dat toch aan. Thuis wordt zijn sombere kijk op Nederland en Europa niet gedeeld. Zijn kinderen zijn er opgegroeid, hebben er hun vrienden, hun opleidingen, hun vanzelfsprekende vertrouwen in hoe de dingen lopen.

„Zij denken: zo erg is het toch allemaal niet”, zegt hij. „Maar ik zie iets anders. Ik zie een continent dat vastloopt: economisch, maatschappelijk, moreel.” Voor hem voelt Nederland als een land dat geen kant meer op kan. Te veel regels, te veel controle, te weinig ruimte om zelf keuzes te maken. „Alles wordt dichtgeregeld, dichtgetimmerd,” zegt hij. „En ondertussen blijft iedereen maar doen alsof dat normaal is.”

‘We willen ons vermogen veiligstellen’​

Wat opvalt is dat iedereen in het gezelschap zijn zaakjes financieel goed voor elkaar lijkt te hebben. Minimaal middenklasse of meer. „Ik ben niet rijk, maar heb wél wat te verliezen”, zoals iemand het formuleert. Dat maakt de angst tastbaar: niet de angst voor vandaag, maar voor wat morgen wordt. „We willen ons vermogen in veiligheid brengen”, zegt iemand zacht, alsof anderen het niet mogen horen.

Later, terug in Hohenau, vraag ik aan Jan Engel hoe het eigenlijk zit met het bekendste gezicht van Viruswaarheid: zijn broer Willem. Jan glimlacht. „Zijn vriendin heeft hier een huis gekocht. Maar ik heb nog geen idee wat ze gaan doen. Of Paraguay ooit een optie voor ze wordt? Dat kan, maar daarover hebben we het niet concreet gehad.”

Een kleine week later tref ik dezelfde groep in de hoofdstad van het land, Asunción. Ze zijn net terug uit Iguazú – de gigantische hoefijzervormige watervallen die als een muur van water de jungle in denderen – en uit de Chaco, het droge noorden waar protestante mennonieten in strakke, zelfvoorzienende kolonies leven.

De reis die Project Paraguay aanbiedt, kost 5300 euro, exclusief vliegticket. „Veel geld”, beaamt een man. „Maar je moet íéts. Toch?”
Om helder te krijgen hoe groot de migratiestroom naar Paraguay echt is, ga ik bij het Nederlandse consulaat langs. Maar de consul heeft geen tijd. Ik moet mijn vragen maar mailen, krijg ik te horen. Dat doe ik, maar ik wacht nog altijd op een antwoord. De uittocht lijkt vooral langs de officiële kanalen heen te glippen.

Op de laatste avond schuif ik aan bij de afscheidsbarbecue van de groep, aangevuld met Nederlanders die al geëmigreerd zijn. Gids Lester Rietveld (ooit werkzaam bij Blckbx, een tot de alternatieve media behorend nieuwsplatform dat uiterst kritisch was op het coronabeleid) heeft iedereen uitgenodigd in zijn huis. In de tuin geurt het naar houtskool en vlees. Nederlandse accenten mengen zich met het sissende geluid van de grill.
In%20de%20nacht.webp

Potentiële Paraguay-emigranten overzien de skyline van Asunción bij een eerdere trip. Foto Project Paraguay
Aan een tafeltje zit Sid Lukkassen, schrijver en in conservatieve kringen bekend commentator. In Nederland is de radicaal-rechtse ‘huisfilosoof’ van Forum voor Democratie omstreden, maar hier is hij een held. „In Nederland moest ik mijn woorden op een goudschaaltje wegen. Maar dat hoeft niet meer en dat voelt steeds beter”, speecht hij. Zijn woorden gaan erin als koek, luid applaus valt hem ten deel.

Ook Lukkassen is naar Paraguay geëmigreerd. Wanneer ik hem terloops vraag waar hij hier eigenlijk van rondkomt, antwoordt hij dat hij leeft van crowdfunding. Dat ingezamelde geld gebruikt hij, zo zegt hij zelf, om zichzelf ‘in leven te houden’.

Maar crowdfunding is toch bedoeld om geld op te halen voor specifieke projecten waar actie voor wordt gevoerd, werp ik tegen. Hij ziet dat anders. „Ik ben toch degene die die arbeid levert. Als het niet goed met mij gaat, gaat het artikel nooit ontstaan.” Ter verdediging maakt hij de vergelijking met de NPO, die volgens hem eveneens publieke middelen gebruikt om makers te betalen voor hun werk.
Sid%20Lukkassen.webp

Sid Lukkassen De Gelderlander
Aan de andere kant van de tuin zit een ouder echtpaar van rond de tachtig. Hij heeft kanker, zegt zijn vrouw, maar wil zich alleen laten behandelen met alternatieve middelen. „In Nederland werd je tijdens corona bijna gedwongen om dingen te doen die je niet wilde”, zegt ze. „Hier voel ik me weer mens.”

Wapens

Dan ontmoet ik een schipper uit Zeeuws-Vlaanderen, gebruinde armen, begin zestig. Hij scrolt door zijn telefoon en toont trots foto’s van zichzelf in een wapenwinkel. In beide handen heeft hij een geweer. „Mooie blaffers, hè”, zegt hij lachend. In Paraguay is een wapen kopen eenvoudig, zeker als je het vergelijkt met Europa. Je moet wel wat papierwerk regelen, maar het proces is vrij simpel en snel.

Dan wordt zijn blik zachter. „Weet je”, begint hij, „ik heb geen hekel aan Nederland, maar Nederland heeft een hekel aan mij.” Tijdens corona stelde hij vragen over de vaccinaties. „En dat mocht niet. Ik werd opeens de vijand, zag families uit elkaar vallen. Dat doet ontzettend veel pijn.”

Pas laat op de avond, wanneer het geluid van de kolibries is vervangen door het gebrom van airco’s en de tuin naar uitgedoofde kolen ruikt, vertrekt de groep met de bus terug naar het hotel. Morgen vliegen ze weer naar Nederland. Voor Pols en Engel is Paraguay inmiddels plan A. Voor de meesten blijft het plan B: een achterdeur, een alternatief, een plek die misschien lichter voelt dan het thuis dat ze achterlaten.

Of Paraguay echt hun beloofde land wordt, weet niemand. Maar één ding is zeker: ze vertrekken met het idee dat het ergens anders beter voelt. En dat idee laat zich lastig tegenhouden, zelfs niet door 11.000 kilometer.
 
Laatst bewerkt:

Forum statistieken

Onderwerpen
4.662
Berichten
613.994
Leden
8.697
Nieuwste lid
Sighvatssohn
Word vaste donateur van dit forum
Terug
Bovenaan