Medusa
Well-known member
Vertaald:
Er
is een stukje moderne gangbare wijsheid dat zo absurd is dat het geen contact zou moeten overleven met iemand boven de tien jaar.
Dat het eten van kip de mildere keuze is. Dat de koe de zware morele last op het geweten is. Dat als je echt vlees moet eten, het verantwoorde ding is om de vogel te eten.
Neem eens goed de tijd om naar de vogel te kijken.
Een commerciële vleeskip in het VK leeft 35 tot 42 dagen. Ze wordt uitgebroed in een industriële broedmachine, gedumpt in een schuur met tienduizenden anderen, en opgekweekt tot slachtgewicht op samengesteld graan in minder tijd dan het een padvinder kost om een seniorinsigne te verdienen.
Ze is gefokt om spieren zo snel aan te zetten dat haar poten haar niet meer betrouwbaar kunnen dragen tegen de vijfde week. Vogels door de hele schuur heen krijgen hock burn van het zitten in hun eigen geammonieerde bedding omdat ze niet meer kunnen staan. Velen sterven voor de slacht door de metabole stress van te snel groeien.
Ze heeft nooit daglicht gezien. Ze heeft nooit op gras gestaan. Ze heeft nooit een naam gehad, omdat de mens die haar opvoedt verantwoordelijk is voor tienduizenden vogels en haar niet uit een rij zou kunnen pikken als je een pistool op zijn hoofd richtte.
Dit is geen uitzonderingsgeval. Dit is 95% van de Britse kip.
De koe op de heuvel leefde zes jaar. Ze had een naam. Ze liep, graasde, kalfde, keek naar de hond, keek naar de boer, keek hoe de seizoenen verstreken. Ze had een beste vriendin in de kudde, want koeien vormen hechte vriendschappen en haar boer kon je vertellen wie dat was. Toen, op een enkele slechte dag aan het eind van een lang goed leven, ging ze.
De kip: vijfendertig dagen ellende.
De koe: zes jaar heuvelhelling en één slechte dag.
De kip kwam aan in je keuken voor £4.
De koe kwam aan voor £18 per kilo.
Je kocht de kip omdat het milder was voor het dier.
De omkering is zo totaal, zo zelfverzekerd vastgehouden, en zo luidruchtig verdedigd dat je de marketing ervan moet bewonderen.
De kip dacht niet dat het milder was. De koe denkt niet dat het milder was. De boer denkt niet dat het milder was.
Jij denkt dat het milder was.
Je zou waarschijnlijk moeten nagaan wie je dat heeft verteld.
Er
is een stukje moderne gangbare wijsheid dat zo absurd is dat het geen contact zou moeten overleven met iemand boven de tien jaar.
Dat het eten van kip de mildere keuze is. Dat de koe de zware morele last op het geweten is. Dat als je echt vlees moet eten, het verantwoorde ding is om de vogel te eten.
Neem eens goed de tijd om naar de vogel te kijken.
Een commerciële vleeskip in het VK leeft 35 tot 42 dagen. Ze wordt uitgebroed in een industriële broedmachine, gedumpt in een schuur met tienduizenden anderen, en opgekweekt tot slachtgewicht op samengesteld graan in minder tijd dan het een padvinder kost om een seniorinsigne te verdienen.
Ze is gefokt om spieren zo snel aan te zetten dat haar poten haar niet meer betrouwbaar kunnen dragen tegen de vijfde week. Vogels door de hele schuur heen krijgen hock burn van het zitten in hun eigen geammonieerde bedding omdat ze niet meer kunnen staan. Velen sterven voor de slacht door de metabole stress van te snel groeien.
Ze heeft nooit daglicht gezien. Ze heeft nooit op gras gestaan. Ze heeft nooit een naam gehad, omdat de mens die haar opvoedt verantwoordelijk is voor tienduizenden vogels en haar niet uit een rij zou kunnen pikken als je een pistool op zijn hoofd richtte.
Dit is geen uitzonderingsgeval. Dit is 95% van de Britse kip.
De koe op de heuvel leefde zes jaar. Ze had een naam. Ze liep, graasde, kalfde, keek naar de hond, keek naar de boer, keek hoe de seizoenen verstreken. Ze had een beste vriendin in de kudde, want koeien vormen hechte vriendschappen en haar boer kon je vertellen wie dat was. Toen, op een enkele slechte dag aan het eind van een lang goed leven, ging ze.
De kip: vijfendertig dagen ellende.
De koe: zes jaar heuvelhelling en één slechte dag.
De kip kwam aan in je keuken voor £4.
De koe kwam aan voor £18 per kilo.
Je kocht de kip omdat het milder was voor het dier.
De omkering is zo totaal, zo zelfverzekerd vastgehouden, en zo luidruchtig verdedigd dat je de marketing ervan moet bewonderen.
De kip dacht niet dat het milder was. De koe denkt niet dat het milder was. De boer denkt niet dat het milder was.
Jij denkt dat het milder was.
Je zou waarschijnlijk moeten nagaan wie je dat heeft verteld.
