Myers-Briggs persoonlijkheidsprofielen
- Onderwerp starter Charza
- Startdatum
Godsgeschenk
Well-known member
Leuk om te volgen
Martijn Doolaard
Martijn Doolaard is a photographer, filmmaker and travel writer from the Netherlands. He finished two long distance bicycle journeys from Amsterdam to Singapore and Vancouver to Patagonia. Currently he is renovating and living in a remote stone cabin in the Italian Alps. contact...
www.youtube.com
Dorothé
Medusa
Well-known member
Klein stukje bekeken van de lange introductievideo, wat een zeldzaam mooi plekje heeft hij daar in Italië!Leuk om te volgen
Martijn Doolaard
Martijn Doolaard is a photographer, filmmaker and travel writer from the Netherlands. He finished two long distance bicycle journeys from Amsterdam to Singapore and Vancouver to Patagonia. Currently he is renovating and living in a remote stone cabin in the Italian Alps. contact...
Dorothé
Vroeg me wel telkens af wie dit filmt, of zou hij dat zelf doen?
Als ik aan @David Johannes in Hongarije denk dan zie ik zoiets voor me.
Medusa
Well-known member
Grok ff ingeschakeld:Klein stukje bekeken van de lange introductievideo, wat een zeldzaam mooi plekje heeft hij daar in Italië!
Vroeg me wel telkens af wie dit filmt, of zou hij dat zelf doen?
Als ik aan @David Johannes in Hongarije denk dan zie ik zoiets voor me.
Martijn Doolaard filmt zichzelf in Italië. Hij doet het meeste werk solo met een simpele setup: een camera (zoals Sony A7-serie) op een statief en een drone (Mavic Air 2S of vergelijkbaar).
Hij zet de camera vaak op een statief neer terwijl hij werkt, en filmt lange takes van zichzelf tijdens het renoveren van zijn stenen huisjes in de Italiaanse Alpen. Dat geeft die kenmerkende rustige, filmische stijl. Hij edit ook alles zelf en zorgt voor de cinematografie.
Lievergezond
Well-known member
Laatst bewerkt:
Lievergezond
Well-known member
Spreker die een predikant is, stelt zich de vraag of onze persoonlijkheidstypen (in dit geval Enneagram: vergelijkbaar met MBTI) meegaan naar het hiernamaals:
Hij heeft ongeveer het volgende antwoord:
Hier kan ik me helemaal in vinden. Hetzelfde zien we met bijnadoodervaringen van mensen die blind, doof of stom zijn. Eenmaal aan de andere kant vallen al deze beperkingen weg, maar als ze terug komen in hun eigen lichaam dan vervallen ze in hun oude staat.
Mike
Mike
Lievergezond
Well-known member
De spreker (Tom Lew heet hij kennelijk) uit bovenstaande video zei ook in die video dat Jezus geen enneagramtype heeft en Adam en Eva voor de zondeval ook niet.
Ik heb een ander (C.S. Joseph) wel eens horen zeggen dat jezus een INFJ was hahaha.
En Chase zelf is volgens hemzelf een ENTP: zeer waarschijnlijk klopt dat ook wel dat hij dat type is.
Over Jezus: Jezus was nu eenmaal een mens van vlees en bloed:
maar goed, wel niet zomaar eentje uiteindelijk volgens het christendom.
Ik heb een ander (C.S. Joseph) wel eens horen zeggen dat jezus een INFJ was hahaha.
En Chase zelf is volgens hemzelf een ENTP: zeer waarschijnlijk klopt dat ook wel dat hij dat type is.
Over Jezus: Jezus was nu eenmaal een mens van vlees en bloed:
maar goed, wel niet zomaar eentje uiteindelijk volgens het christendom.
Laatst bewerkt:
Lievergezond
Well-known member
muis
Well-known member
Zeer herkenbaar.
Mike
Eveneens herkenbaar.
Mike
Lievergezond
Well-known member
Ja in vredestijd krijg je watjes en de kleine groep die ook in vredestijd toch nog veel tegenslagen meegemaakt heeft in de opvoeding, die kan minder makkelijk goed communiceren met de watjes zo te zeggen.
Lastig te overbruggen schisma.
Ik zag ook dit: ik dacht:
de heavy metal/rock geinteresseerden zijn over het algemeen de mensen die al veel hebben meegemaakt w.s. in hun jeugd.
Lastig te overbruggen schisma.
Ik zag ook dit: ik dacht:
de heavy metal/rock geinteresseerden zijn over het algemeen de mensen die al veel hebben meegemaakt w.s. in hun jeugd.
Lievergezond
Well-known member
KefirKev
Well-known member
Niemand om je heen bestaat zoals jij denkt dat die bestaat
Stel je voor dat niemand om je heen werkelijk bestaat zoals jij hem of haar kent. Niet je ouders, niet je vrienden, niet je collega’s, niet je kinderen en zelfs niet de persoon met wie je jarenlang je leven hebt gedeeld.
Ze bestaan misschien wel als mensen van vlees en bloed, met een eigen lichaam, verleden en bewustzijn. Maar de versie die jij van hen kent, bestaat voor een groot deel in jouw hoofd. Je ziet gezichten, hoort woorden, merkt gedrag op en bouwt daar een persoon van. Wat ontbreekt, vul je aan met herinneringen, verwachtingen, verlangens en angst.
Je ziet nooit rechtstreeks wat er in iemand omgaat. Je ziet iemand lachen en neemt aan dat hij gelukkig is. Je partner zegt dat er niets aan de hand is en je besluit dat te geloven. Een collega reageert kortaf en je concludeert dat hij je niet mag. Je kind is stil en je denkt dat het moe, verdrietig of boos is.
Misschien klopt dat. Misschien niet.
Je ziet gedrag, maar de betekenis erachter maak je grotendeels zelf.
Dat is niet vreemd. Alles wat je kent, bereikt je via je eigen bewustzijn. Je ogen registreren licht, je oren trillingen, je lichaam druk en temperatuur. Je brein verwerkt die signalen tot een wereld die samenhangend lijkt. Je ervaart dus nooit de werkelijkheid zonder tussenkomst. Je ervaart een door je bewustzijn gemaakte versie ervan.
Daar raakt dit gedachte-experiment aan het solipsisme: het idee dat je alleen van je eigen bewustzijn absolute zekerheid hebt. Je kunt niet bewijzen dat andere mensen werkelijk een innerlijk leven hebben, omdat je hun gedachten nooit rechtstreeks ervaart. Toch is het waarschijnlijker dat er wel degelijk een buitenwereld bestaat en dat andere mensen, net als jij, een eigen bewustzijn hebben.
Het ongemakkelijke punt is niet dat niemand bestaat. Het punt is dat jij nooit rechtstreeks toegang hebt tot wie iemand werkelijk is.
De moeder die jij kent, is niet exact dezelfde moeder die je broer of zus kent. Voor jou kan zij warm en beschermend zijn geweest, terwijl iemand anders haar als afstandelijk of controlerend heeft ervaren. Jullie spreken over dezelfde persoon, maar dragen een andere mentale versie van haar mee.
Hetzelfde geldt voor kinderen.
Ouders denken vaak dat zij hun kinderen volledig kennen, omdat ze hen vanaf hun geboorte hebben meegemaakt. Ze kennen hun gewoontes, gezichtsuitdrukkingen, angsten en gevoeligheden. Toch kennen ook ouders vooral het kind dat zich binnen de relatie met hen laat zien.
Een kind kan thuis stil zijn en op school luidruchtig. Het kan tegen zijn ouders zeggen dat alles goed gaat, terwijl het leeft met angst, schaamte, verliefdheid, woede of een geheim leven waarvan thuis niemand iets vermoedt. Ouders zien gedrag, maar niet automatisch de volledige binnenwereld die daarachter schuilgaat.
Kinderen maken op hun beurt ook een voorstelling van hun ouders. Voor een klein kind is een vader of moeder bijna geen gewoon mens, maar een vaste rol: de beschermer, de regelgever, degene die eten maakt, boos wordt en bepaalt wat veilig is. Pas later ontdekt het kind dat die ouder zelf ook onzeker, jaloers, beschadigd, bang of eenzaam kan zijn.
Soms gebeurt dat langzaam. Soms stort het beeld in één keer in, bijvoorbeeld door een scheiding, een verslaving, een affaire of een familiegeheim.
De ouder is dan niet plotseling veranderd. Het kind ziet voor het eerst dat achter de rol altijd een ingewikkelder mens heeft gezeten. De vader of moeder die het dacht te kennen, blijkt slechts één zichtbare laag te zijn geweest.
Nergens wordt dat verschil tussen mens en projectie duidelijker dan aan het einde van een lange relatie. Een scheiding of heftige break-up is vaak niet alleen het verlies van een partner, maar ook het instorten van een werkelijkheid.
Je dacht dat je wist met wie je leefde. Je kende elkaars lichaam, familie, verleden, gewoontes en toekomstplannen. Je deelde een huis, geld, vakanties, een bed en misschien kinderen. Juist daarom is de ontdekking zo ontregelend wanneer de ander ineens een kant laat zien die niet past bij het beeld dat jij jarenlang van hem of haar hebt gedragen.
Misschien blijkt er een affaire te zijn. Misschien ontdek je schulden, leugens, geheime contacten, een verslaving of een verborgen leven. Misschien hoor je dat de ander al maanden bezig was met vertrekken, terwijl jij nog dacht dat jullie samen aan de toekomst werkten.
Na zo’n breuk zeggen mensen vaak dat ze hun partner blijkbaar nooit echt hebben gekend, of dat ze jarenlang met een vreemde hebben geleefd.
Daar zit een pijnlijke waarheid in. Je leefde niet alleen met de ander, maar ook met jouw interpretatie van de ander. Je hoorde niet alleen wat iemand zei, maar ook wat jij hoopte dat die woorden betekenden. Je zag gedrag door het filter van liefde, vertrouwen, angst en de behoefte om de relatie in stand te houden.
Signalen die niet binnen jouw beeld pasten, kregen een onschuldiger verklaring. Afstandelijkheid werd vermoeidheid. Geheimzinnig telefoongedrag werd werkdruk. Tegenstrijdige verhalen werden vergeetachtigheid. Minder aanraking werd stress.
Dat betekent niet automatisch dat je naïef of dom was. Het bewustzijn probeert voortdurend een samenhangend verhaal te bewaren. Wanneer je iemand liefhebt, wil je geloven dat de persoon van vandaag dezelfde persoon is als degene op wie je ooit verliefd werd.
Verraad is daarom meer dan één pijnlijke daad.
Het tast ook het verleden aan. Je kijkt terug naar vakanties, gesprekken, verjaardagen en intieme momenten en vraagt je af wat ze werkelijk betekenden.
Was het toen al gaande?
Meende die ander de beloften nog?
Was het geluk echt, of speelde er achter jouw werkelijkheid een tweede verhaal?
Het verraad verandert niet alleen wat je over de ander denkt. Het herschrijft achteraf je eigen herinneringen. Momenten die ooit veilig voelden, worden bewijsstukken in een nieuwe reconstructie van de relatie.
Op dat moment ontstaat de brute gedachte: ik leefde met een versie van jou die in werkelijkheid nooit volledig heeft bestaan.
Toch heb jij die versie meestal niet alleen gemaakt. De ander werkte eraan mee. Mensen laten bepaalde delen van zichzelf zien en houden andere delen verborgen. Ze spelen de betrouwbare partner, de sterke ouder, de zorgeloze vriend of de perfecte collega. Soms is dat bewuste misleiding. Vaak is het subtieler: mensen verbergen wat ze zelf niet willen zien of waarvan ze vrezen dat het niet geaccepteerd zal worden.
Iedere relatie bestaat daardoor uit meer dan twee personen.
Er is wie jij werkelijk bent, wie de ander werkelijk is, het beeld dat jij van de ander hebt en het beeld dat de ander van jou heeft. Daarnaast is er vaak nog de persoon die ieder probeert te zijn om binnen het beeld van de ander te passen.
Je partner denkt dat je sterk bent, dus je verbergt je angst. Je kinderen zien je als degene die alles onder controle heeft, dus je huilt wanneer zij slapen. Je ouders behandelen je nog steeds als het kind dat bescherming nodig heeft, dus je vertelt hun niet alles. Je vrienden kennen je als grappig en luchtig, terwijl je vanbinnen misschien uitgeput bent.
Zo bestaan er meerdere versies van jou tegelijk. Voor de één ben je vriendelijk, voor de ander koud. Iemand ziet je als sterk, terwijl een ander je juist kwetsbaar vindt. Voor je moeder blijf je haar kind. Voor een ex-partner ben je misschien degene die hem of haar teleurstelde. Voor je kinderen ben je niet alleen een mens, maar “vader” of “moeder”, met alle verwachtingen die bij die rol horen.
Geen van die versies is volledig verzonnen. Maar geen ervan is volledig jij.
Denk aan iemand die je al jaren niet hebt gezien. In jouw hoofd bestaat die persoon misschien nog met hetzelfde gezicht, dezelfde stem en dezelfde houding als vroeger. Je denkt te weten hoe hij zou reageren of waar zij om zou lachen. Ondertussen kan die persoon door verlies, ouderschap, ziekte, liefde of ouderdom volledig veranderd zijn.
De persoon in jouw herinnering is bevroren, terwijl de echte persoon verder leefde.
Daarom kan een ontmoeting na lange tijd zo vreemd voelen. Niet omdat iemand letterlijk is vervangen, maar omdat jouw mentale versie jarenlang niet meer is bijgewerkt. Je ontmoet niet alleen de ander opnieuw. Je ontdekt ook hoe ver jouw beeld van de werkelijkheid is achtergebleven.
Dat gebeurt zelfs met mensen die overleden zijn. Een moeder, vader of partner kan nog jarenlang in iemands hoofd blijven spreken. Mensen denken: “Mijn vader zou dit zwak vinden” of: “Mijn moeder zou trots zijn geweest.” Maar de overledene spreekt niet. De mentale versie spreekt.
Zo kunnen mensen na hun dood nog steeds schaamte, schuld, moed of troost oproepen. Ze leven voort als patronen in het bewustzijn van anderen, maar iedere nabestaande draagt een andere versie mee. Het kind herinnert zich een andere persoon dan de partner. De collega kent iemand anders dan de broer. Niemand bezit het volledige beeld.
Misschien geldt dat zelfs voor je eigen identiteit. Ook jij kent jezelf via herinneringen, verhalen en interpretaties. Je denkt te weten waarom je bepaalde keuzes maakte, maar achteraf verander je de uitleg. Je ziet jezelf als loyaal, sterk, eerlijk of beschadigd en selecteert ervaringen die binnen dat beeld passen.
Je bent dus niet alleen voor anderen een projectie. Ook jouw beeld van jezelf is een constructie die voortdurend wordt aangepast.
Dat maakt de wereld niet onwerkelijk. Het maakt haar instabieler dan we graag toegeven. We lopen rond alsof we weten wie anderen zijn, terwijl we meestal slechts beschikken over fragmenten, vermoedens en verhalen die lang genoeg zijn herhaald om als waarheid te voelen.
We zeggen:
“Zo is hij nu eenmaal.”
“Zij zou dat nooit doen.”
“Mijn kind is niet zo.”
“Ik ken mijn partner.”
Totdat er iets gebeurt wat niet binnen het bestaande beeld past.
Dan blijkt dat je niet alleen een persoon kunt verliezen. Je kunt ook de versie verliezen waarmee je jarenlang hebt geleefd. Soms is die tweede vorm van verlies nog ingrijpender, omdat je niet meer weet welk deel van je herinneringen betrouwbaar was en welk deel gedragen werd door hoop, ontkenning of idealisering.
De conclusie van dit gedachte-experiment is daarom niet dat je familie, geliefden, collega’s of kinderen letterlijk niet bestaan.
De conclusie is harder: niemand bestaat voor jou zoals hij werkelijk is. Je kent slechts een tijdelijke, onvolledige en door jezelf gekleurde versie.
En zij kennen jou op precies dezelfde manier.
Misschien wordt dat beeld nooit volledig vernietigd. Misschien wordt het alleen af en toe opengebroken door een scheiding, een leugen, een dood, een bekentenis of een kind dat op een dag zegt: “Jullie hebben nooit geweten wie ik werkelijk was.”
Op zulke momenten valt niet alleen een relatie uiteen.
Er stort een persoon in die uitsluitend in jouw hoofd bestond.
Stel je voor dat niemand om je heen werkelijk bestaat zoals jij hem of haar kent. Niet je ouders, niet je vrienden, niet je collega’s, niet je kinderen en zelfs niet de persoon met wie je jarenlang je leven hebt gedeeld.
Ze bestaan misschien wel als mensen van vlees en bloed, met een eigen lichaam, verleden en bewustzijn. Maar de versie die jij van hen kent, bestaat voor een groot deel in jouw hoofd. Je ziet gezichten, hoort woorden, merkt gedrag op en bouwt daar een persoon van. Wat ontbreekt, vul je aan met herinneringen, verwachtingen, verlangens en angst.
Je ziet nooit rechtstreeks wat er in iemand omgaat. Je ziet iemand lachen en neemt aan dat hij gelukkig is. Je partner zegt dat er niets aan de hand is en je besluit dat te geloven. Een collega reageert kortaf en je concludeert dat hij je niet mag. Je kind is stil en je denkt dat het moe, verdrietig of boos is.
Misschien klopt dat. Misschien niet.
Je ziet gedrag, maar de betekenis erachter maak je grotendeels zelf.
Dat is niet vreemd. Alles wat je kent, bereikt je via je eigen bewustzijn. Je ogen registreren licht, je oren trillingen, je lichaam druk en temperatuur. Je brein verwerkt die signalen tot een wereld die samenhangend lijkt. Je ervaart dus nooit de werkelijkheid zonder tussenkomst. Je ervaart een door je bewustzijn gemaakte versie ervan.
Daar raakt dit gedachte-experiment aan het solipsisme: het idee dat je alleen van je eigen bewustzijn absolute zekerheid hebt. Je kunt niet bewijzen dat andere mensen werkelijk een innerlijk leven hebben, omdat je hun gedachten nooit rechtstreeks ervaart. Toch is het waarschijnlijker dat er wel degelijk een buitenwereld bestaat en dat andere mensen, net als jij, een eigen bewustzijn hebben.
Het ongemakkelijke punt is niet dat niemand bestaat. Het punt is dat jij nooit rechtstreeks toegang hebt tot wie iemand werkelijk is.
De moeder die jij kent, is niet exact dezelfde moeder die je broer of zus kent. Voor jou kan zij warm en beschermend zijn geweest, terwijl iemand anders haar als afstandelijk of controlerend heeft ervaren. Jullie spreken over dezelfde persoon, maar dragen een andere mentale versie van haar mee.
Hetzelfde geldt voor kinderen.
Ouders denken vaak dat zij hun kinderen volledig kennen, omdat ze hen vanaf hun geboorte hebben meegemaakt. Ze kennen hun gewoontes, gezichtsuitdrukkingen, angsten en gevoeligheden. Toch kennen ook ouders vooral het kind dat zich binnen de relatie met hen laat zien.
Een kind kan thuis stil zijn en op school luidruchtig. Het kan tegen zijn ouders zeggen dat alles goed gaat, terwijl het leeft met angst, schaamte, verliefdheid, woede of een geheim leven waarvan thuis niemand iets vermoedt. Ouders zien gedrag, maar niet automatisch de volledige binnenwereld die daarachter schuilgaat.
Kinderen maken op hun beurt ook een voorstelling van hun ouders. Voor een klein kind is een vader of moeder bijna geen gewoon mens, maar een vaste rol: de beschermer, de regelgever, degene die eten maakt, boos wordt en bepaalt wat veilig is. Pas later ontdekt het kind dat die ouder zelf ook onzeker, jaloers, beschadigd, bang of eenzaam kan zijn.
Soms gebeurt dat langzaam. Soms stort het beeld in één keer in, bijvoorbeeld door een scheiding, een verslaving, een affaire of een familiegeheim.
De ouder is dan niet plotseling veranderd. Het kind ziet voor het eerst dat achter de rol altijd een ingewikkelder mens heeft gezeten. De vader of moeder die het dacht te kennen, blijkt slechts één zichtbare laag te zijn geweest.
Nergens wordt dat verschil tussen mens en projectie duidelijker dan aan het einde van een lange relatie. Een scheiding of heftige break-up is vaak niet alleen het verlies van een partner, maar ook het instorten van een werkelijkheid.
Je dacht dat je wist met wie je leefde. Je kende elkaars lichaam, familie, verleden, gewoontes en toekomstplannen. Je deelde een huis, geld, vakanties, een bed en misschien kinderen. Juist daarom is de ontdekking zo ontregelend wanneer de ander ineens een kant laat zien die niet past bij het beeld dat jij jarenlang van hem of haar hebt gedragen.
Misschien blijkt er een affaire te zijn. Misschien ontdek je schulden, leugens, geheime contacten, een verslaving of een verborgen leven. Misschien hoor je dat de ander al maanden bezig was met vertrekken, terwijl jij nog dacht dat jullie samen aan de toekomst werkten.
Na zo’n breuk zeggen mensen vaak dat ze hun partner blijkbaar nooit echt hebben gekend, of dat ze jarenlang met een vreemde hebben geleefd.
Daar zit een pijnlijke waarheid in. Je leefde niet alleen met de ander, maar ook met jouw interpretatie van de ander. Je hoorde niet alleen wat iemand zei, maar ook wat jij hoopte dat die woorden betekenden. Je zag gedrag door het filter van liefde, vertrouwen, angst en de behoefte om de relatie in stand te houden.
Signalen die niet binnen jouw beeld pasten, kregen een onschuldiger verklaring. Afstandelijkheid werd vermoeidheid. Geheimzinnig telefoongedrag werd werkdruk. Tegenstrijdige verhalen werden vergeetachtigheid. Minder aanraking werd stress.
Dat betekent niet automatisch dat je naïef of dom was. Het bewustzijn probeert voortdurend een samenhangend verhaal te bewaren. Wanneer je iemand liefhebt, wil je geloven dat de persoon van vandaag dezelfde persoon is als degene op wie je ooit verliefd werd.
Verraad is daarom meer dan één pijnlijke daad.
Het tast ook het verleden aan. Je kijkt terug naar vakanties, gesprekken, verjaardagen en intieme momenten en vraagt je af wat ze werkelijk betekenden.
Was het toen al gaande?
Meende die ander de beloften nog?
Was het geluk echt, of speelde er achter jouw werkelijkheid een tweede verhaal?
Het verraad verandert niet alleen wat je over de ander denkt. Het herschrijft achteraf je eigen herinneringen. Momenten die ooit veilig voelden, worden bewijsstukken in een nieuwe reconstructie van de relatie.
Op dat moment ontstaat de brute gedachte: ik leefde met een versie van jou die in werkelijkheid nooit volledig heeft bestaan.
Toch heb jij die versie meestal niet alleen gemaakt. De ander werkte eraan mee. Mensen laten bepaalde delen van zichzelf zien en houden andere delen verborgen. Ze spelen de betrouwbare partner, de sterke ouder, de zorgeloze vriend of de perfecte collega. Soms is dat bewuste misleiding. Vaak is het subtieler: mensen verbergen wat ze zelf niet willen zien of waarvan ze vrezen dat het niet geaccepteerd zal worden.
Iedere relatie bestaat daardoor uit meer dan twee personen.
Er is wie jij werkelijk bent, wie de ander werkelijk is, het beeld dat jij van de ander hebt en het beeld dat de ander van jou heeft. Daarnaast is er vaak nog de persoon die ieder probeert te zijn om binnen het beeld van de ander te passen.
Je partner denkt dat je sterk bent, dus je verbergt je angst. Je kinderen zien je als degene die alles onder controle heeft, dus je huilt wanneer zij slapen. Je ouders behandelen je nog steeds als het kind dat bescherming nodig heeft, dus je vertelt hun niet alles. Je vrienden kennen je als grappig en luchtig, terwijl je vanbinnen misschien uitgeput bent.
Zo bestaan er meerdere versies van jou tegelijk. Voor de één ben je vriendelijk, voor de ander koud. Iemand ziet je als sterk, terwijl een ander je juist kwetsbaar vindt. Voor je moeder blijf je haar kind. Voor een ex-partner ben je misschien degene die hem of haar teleurstelde. Voor je kinderen ben je niet alleen een mens, maar “vader” of “moeder”, met alle verwachtingen die bij die rol horen.
Geen van die versies is volledig verzonnen. Maar geen ervan is volledig jij.
Denk aan iemand die je al jaren niet hebt gezien. In jouw hoofd bestaat die persoon misschien nog met hetzelfde gezicht, dezelfde stem en dezelfde houding als vroeger. Je denkt te weten hoe hij zou reageren of waar zij om zou lachen. Ondertussen kan die persoon door verlies, ouderschap, ziekte, liefde of ouderdom volledig veranderd zijn.
De persoon in jouw herinnering is bevroren, terwijl de echte persoon verder leefde.
Daarom kan een ontmoeting na lange tijd zo vreemd voelen. Niet omdat iemand letterlijk is vervangen, maar omdat jouw mentale versie jarenlang niet meer is bijgewerkt. Je ontmoet niet alleen de ander opnieuw. Je ontdekt ook hoe ver jouw beeld van de werkelijkheid is achtergebleven.
Dat gebeurt zelfs met mensen die overleden zijn. Een moeder, vader of partner kan nog jarenlang in iemands hoofd blijven spreken. Mensen denken: “Mijn vader zou dit zwak vinden” of: “Mijn moeder zou trots zijn geweest.” Maar de overledene spreekt niet. De mentale versie spreekt.
Zo kunnen mensen na hun dood nog steeds schaamte, schuld, moed of troost oproepen. Ze leven voort als patronen in het bewustzijn van anderen, maar iedere nabestaande draagt een andere versie mee. Het kind herinnert zich een andere persoon dan de partner. De collega kent iemand anders dan de broer. Niemand bezit het volledige beeld.
Misschien geldt dat zelfs voor je eigen identiteit. Ook jij kent jezelf via herinneringen, verhalen en interpretaties. Je denkt te weten waarom je bepaalde keuzes maakte, maar achteraf verander je de uitleg. Je ziet jezelf als loyaal, sterk, eerlijk of beschadigd en selecteert ervaringen die binnen dat beeld passen.
Je bent dus niet alleen voor anderen een projectie. Ook jouw beeld van jezelf is een constructie die voortdurend wordt aangepast.
Dat maakt de wereld niet onwerkelijk. Het maakt haar instabieler dan we graag toegeven. We lopen rond alsof we weten wie anderen zijn, terwijl we meestal slechts beschikken over fragmenten, vermoedens en verhalen die lang genoeg zijn herhaald om als waarheid te voelen.
We zeggen:
“Zo is hij nu eenmaal.”
“Zij zou dat nooit doen.”
“Mijn kind is niet zo.”
“Ik ken mijn partner.”
Totdat er iets gebeurt wat niet binnen het bestaande beeld past.
Dan blijkt dat je niet alleen een persoon kunt verliezen. Je kunt ook de versie verliezen waarmee je jarenlang hebt geleefd. Soms is die tweede vorm van verlies nog ingrijpender, omdat je niet meer weet welk deel van je herinneringen betrouwbaar was en welk deel gedragen werd door hoop, ontkenning of idealisering.
De conclusie van dit gedachte-experiment is daarom niet dat je familie, geliefden, collega’s of kinderen letterlijk niet bestaan.
De conclusie is harder: niemand bestaat voor jou zoals hij werkelijk is. Je kent slechts een tijdelijke, onvolledige en door jezelf gekleurde versie.
En zij kennen jou op precies dezelfde manier.
Misschien wordt dat beeld nooit volledig vernietigd. Misschien wordt het alleen af en toe opengebroken door een scheiding, een leugen, een dood, een bekentenis of een kind dat op een dag zegt: “Jullie hebben nooit geweten wie ik werkelijk was.”
Op zulke momenten valt niet alleen een relatie uiteen.
Er stort een persoon in die uitsluitend in jouw hoofd bestond.
Lievergezond
Well-known member
Lievergezond
Well-known member
Herkenbaar.
Mike
Mike
Lievergezond
Well-known member
Ja elke introvert of zelfs ook sommige extraverten kan/kunnen zich daar om eigen redenen zich mogelijk in herkennen.
Dacht er net aan dat ik eens las dat bijv. de ENFP (ik vermoed dat die persoonlijkheid het schoolvoorbeeld ADHD-er is) de meest introverte extravert is: nu kan ik dat plaatsen.
Ondanks dat deze mbti-persoonlijkheid meer energie haalt uit contacten met mensen dan in isolatie, moeten mensen met deze mbti-persoonlijkheid evengoed bijkomen van de volgende factoren:
Cumulatieve negatieve ervaringen: mensen met ADHD krijgen vaak jarenlang te maken met kritiek, misverstanden, afwijzing of het gevoel "te veel" of "te chaotisch" te zijn.
Na verloop van tijd kan dat ertoe leiden dat sociale situaties meer energie kosten of als risicovol worden ervaren.
Sociale uitputting: ADHD betekent vaak dat je tijdens gesprekken veel tegelijk moet verwerken: aandacht vasthouden, impulsen remmen, emoties reguleren en sociale signalen volgen. Dat kost energie. Naarmate mensen ouder worden en ook werk, gezin of andere verantwoordelijkheden hebben, kan de behoefte aan rust ook nog groter worden.
Emotieregulatie en gevoeligheid voor afwijzing. Veel mensen met ADHD beschrijven sterke emotionele reacties op (vermeende) afwijzing. Dit wordt vaak aangeduid als Rejection Sensitive Dysphoria (RSD).
Sociale angst. ADHD en sociale angst komen relatief vaak samen voor. Soms ontstaat sociale angst los van ADHD, maar soms lijkt ze mede voort te komen uit jarenlange ervaringen waarin iemand zich onzeker voelde over sociale fouten, vergeten afspraken, impulsieve opmerkingen of te laat komen.
Veranderende levensfase. Naarmate mensen ouder worden, verdwijnen vanzelf veel "automatische" sociale contacten, zoals school of studie. Vriendschappen vragen dan meer planning en initiatief. Juist dat plannen en organiseren kan voor iemand met ADHD extra lastig zijn.
Maskeren. Veel volwassenen met ADHD hebben jarenlang geprobeerd hun symptomen te verbergen of zich aan te passen. Dat kost veel energie. Sommige mensen kiezen er later bewust voor minder sociale verplichtingen aan te gaan omdat ze niet meer voortdurend willen maskeren.
---
Ik had / heb een ENFP-vriendin en die paste zichzelf zo extreem aan aan de mensen om haar heen dat ik haar verhalen gewoon niet meer aankon van wat ze allemaal liet gebeuren in de omgang met mensen met wie ze toch maar bleef omgaan. Het culmineerde na een afspraak die verkeerd liep alleen al vanwege verschillend begrip van de afgesproken tijd.
Dacht er net aan dat ik eens las dat bijv. de ENFP (ik vermoed dat die persoonlijkheid het schoolvoorbeeld ADHD-er is) de meest introverte extravert is: nu kan ik dat plaatsen.
Ondanks dat deze mbti-persoonlijkheid meer energie haalt uit contacten met mensen dan in isolatie, moeten mensen met deze mbti-persoonlijkheid evengoed bijkomen van de volgende factoren:
Cumulatieve negatieve ervaringen: mensen met ADHD krijgen vaak jarenlang te maken met kritiek, misverstanden, afwijzing of het gevoel "te veel" of "te chaotisch" te zijn.
Na verloop van tijd kan dat ertoe leiden dat sociale situaties meer energie kosten of als risicovol worden ervaren.
Sociale uitputting: ADHD betekent vaak dat je tijdens gesprekken veel tegelijk moet verwerken: aandacht vasthouden, impulsen remmen, emoties reguleren en sociale signalen volgen. Dat kost energie. Naarmate mensen ouder worden en ook werk, gezin of andere verantwoordelijkheden hebben, kan de behoefte aan rust ook nog groter worden.
Emotieregulatie en gevoeligheid voor afwijzing. Veel mensen met ADHD beschrijven sterke emotionele reacties op (vermeende) afwijzing. Dit wordt vaak aangeduid als Rejection Sensitive Dysphoria (RSD).
Sociale angst. ADHD en sociale angst komen relatief vaak samen voor. Soms ontstaat sociale angst los van ADHD, maar soms lijkt ze mede voort te komen uit jarenlange ervaringen waarin iemand zich onzeker voelde over sociale fouten, vergeten afspraken, impulsieve opmerkingen of te laat komen.
Veranderende levensfase. Naarmate mensen ouder worden, verdwijnen vanzelf veel "automatische" sociale contacten, zoals school of studie. Vriendschappen vragen dan meer planning en initiatief. Juist dat plannen en organiseren kan voor iemand met ADHD extra lastig zijn.
Maskeren. Veel volwassenen met ADHD hebben jarenlang geprobeerd hun symptomen te verbergen of zich aan te passen. Dat kost veel energie. Sommige mensen kiezen er later bewust voor minder sociale verplichtingen aan te gaan omdat ze niet meer voortdurend willen maskeren.
---
Ik had / heb een ENFP-vriendin en die paste zichzelf zo extreem aan aan de mensen om haar heen dat ik haar verhalen gewoon niet meer aankon van wat ze allemaal liet gebeuren in de omgang met mensen met wie ze toch maar bleef omgaan. Het culmineerde na een afspraak die verkeerd liep alleen al vanwege verschillend begrip van de afgesproken tijd.
Laatst bewerkt:
Forum statistieken
