Moestuin

[monty]

Misschien heb ik wel een oplossing voor Henk zijn groenten die het moeilijk doen in zijn tuin. Ik heb me laatst verdiept in Landrace gardening van Joseph Lofthouse. Hij zegt dat oude groente rassen snel allerlei ziektes krijgen omdat ze te veel zijn door geteeld met vaak een te kleine groep waardoor je weinig genetische diversiteit krijgt en daarnaast zijn ze niet aan je lokale situatie en jouw manier van tuinieren aangepast, vandaar dat onkruid het wel goed doet. Wat hij aanraad is veel verschillende rassen bij elkaar zetten en die onderling met elkaar laten kruizen en survival of the fittest toe te passen en elk jaar de zaden verzamelen en daar het volgende jaar mee verder te gaan. Zo krijg je veel genetisch diversiteit en de eigenschappen die niet gunstig zijn voor je tuin worden er van zelf uit geselecteerd. Wil je tomaten die het zonder kas en zonder water bij sproeien en zonder stevig vast binden het goed doen, dan ga je zo met je tomaten om en worden die eigenschappen van zelf geselecteerd. Wil je planten die bestand zijn tegen allerlei ziektes dan behandel je ze niet voor ziekte en degene die er niet tegen kunnen gaan van zelf dood. Wil je wortels die je niet hoeft te schoffelen en kunnen concurreren met onkruid dan schoffel je niet. Zo krijg je dus ook groente die goed tegen chemtrails kunnen. Als je weinig ruimte heb dan kan je ook twee rassen naast elkaar zetten ik denk alleen wel dat je er dan langer over doet. Voor tomaten is het wel iets lastiger omdat die niet goed kruis bestuiven. Maar hij heeft zaden van wilde tomaten uit de Andes te pakken gekregen. En de eigenschappen die wilde tomaten niet lekker maken eruit gekweekt. En met die tomaten die dus wel goed kruisbestuiven en andere rassen erbij zegt hij dat voor jouw ook goed moet gaan. Hij verkoopt die zaden ook.
Hij heeft (ook met andere mensen) veel video's over zijn methode op youtube. Ook hoe je het herkent als er ongewenste kruisbestuivingen erbij komen met wilde planten.

Ik wilde nog even toevoegen dat hij 3 maanden vorst vrij heeft en hij heeft het voor elkaar gekregen om meloenen te kweken.

 

[monty]

Henk, de smeerwortel die zich niet van zelf verspreid is wel makkelijk te vermeerderen met wortelstekjes.

En voor de rest ook, kwam ik dit nog tegen: in Engeland willen ze blijkbaar op één plaats weten wat iedereen precies groeit op zijn moestuin.

 

[Lievergezond]

 

[Lievergezond]

 

[Lievergezond]

 

[Lievergezond]

The Last Person Who Remembered The Food Forests Was Alive In 1878 — And He Revealed Everything
Tartaria Vault

6 sep. 2026
In de winter van 1878 legde een stervende man buiten Hajnówka (Polen) een sterfbedgetuigenis af aan een lokale priester.
Hij beschreef het Białowieża-bos niet als een wildernis — maar als een systeem.
Een levend, beheerd voedselbos op continentale schaal dat hele steden voedde zonder landbouw, zonder ploegen en zonder seizoensarbeid.
Wegen door het bladerdak, breed genoeg voor geladen karren.
Ontworpen open plekken waar fruit- en notenbomen in bewuste cirkels groeiden, gestaffeld om in elk seizoen voedsel te produceren.
Transporten die de overvloed naar steden ver voorbij de rand van het bos brachten.
De priester schreef het op.
Het raakte begraven in een parochieregister.
Meer dan een eeuw lang genegeerd.
Teruggevonden in een voetnoot.
Maar hoe dieper je in de botanische archieven duikt, hoe moeilijker het wordt om het terzijde te schuiven…
Onverklaarbare concentraties van fruitdragende soorten aan de randen van open plekken die niet zouden moeten bestaan…
Begraven, lineaire paden die door bodemradar zijn gedetecteerd onder wat wij ongerepte wildernis noemen…
Dorpsverhalen, gedurende decennia onafhankelijk van elkaar verzameld, die beschrijven "waar de bomen meer geven dan bomen horen te geven"…
Bevolkingsdichtheden in de omliggende regio die de landbouwkundige dossiers niet kunnen verklaren…
En een stervende man die een priester vraagt:
"Weten ze nog waar de centra zijn?"
Vrijwel niets hiervan verschijnt in officiële documentatie.
De overgang — van een beheerd voedselnetwerk naar een geclassificeerde wildernis — is nooit vastgelegd.
Niet verboden.
Niet vernietigd.
Onnodig gemaakt, en vervolgens onzichtbaar.
In dit onderzoek keren we terug naar de begraven getuigenis van pater Mrówka, verspreide etnobotanische archieven, een archeologisch onderzoek uit 2011 waarvan de meest afwijkende bevindingen alleen in een technische bijlage verschijnen, en de terugkerende zin die steeds weer opduikt in onafhankelijke bronnen
— bewijs dat over het hoofd is gezien, verkeerd is gearchiveerd of simpelweg nooit is opgevolgd.
Waarom clusteren fruitdragende soorten in patronen die niet overeenkomen met natuurlijke bosverspreiding?
Waarom lopen er ondergrondse paden door een bos waarvan ons wordt verteld dat het nooit is beheerd?
Waarom bestaat er een bevolking van deze omvang en gezondheid zonder afdoende landbouwkundige verklaring?
En waarom verschijnt dezelfde zin in meerdere, los van elkaar staande dorpsgetuigenissen uit verschillende decennia, alsof het het residu is van iets dat veel groter was?
Dit is het onderzoek dat verborgen gaat in een voetnoot
— een kijkje in Europa's laatste oerbos, naar bewijzen van een eerder, bewust landschapssysteem dat suggereert dat Białowieża niet is behouden als wildernis, maar verkeerd is geïdentificeerd als zodanig.
Deze video verkent alternatieve interpretaties die worden gepresenteerd voor meeslepende, verhaalgestuurde storytelling en discussiedoeleinden.
Perspectieven en verslagen zijn gedramatiseerd of geconstrueerd ten behoeve van alternatieve verhaallijnen. Beelden kunnen af en toe worden geproduceerd met behulp van geautomatiseerde of generatieve middelen om de beleving te verdiepen en de ervaring van het publiek te versterken.
De gepresenteerde inhoud en materialen dienen niet als feitelijk te worden beschouwd.

Een herontdekt document uit 1878 bevat de sterfbedgetuigenis van een oude man over het Poolse Białowieża-bos.
Hij beschreef het woud niet als een ongerepte wildernis, maar als een geavanceerd, menselijk ontworpen voedselbos dat hele steden van continu voedsel voorzag.
Via brede wegen, gestaffelde bomenrijen en beheerde open plekken bood het bos eeuwenlang een constante stroom van fruit, noten en medicijnen.

Hoewel officiële 19e-eeuwse onderzoeken het bos als 'wild' bestempelden, worden zijn uitspraken ondersteund door botanische afwijkingen, radarbeelden van ondergrondse wegen en opvallende volksverhalen waarin gesproken wordt over bomen die meer gaven dan normaal.

Het verlies van dit gigantische landbouwsysteem was niet het gevolg van geweld of verboden, maar van een stiller proces: vergeten.
Toen modernere methoden hun intrede deden, werd de eeuwenoude kennis overbodig en uiteindelijk onzichtbaar.
Binnen enkele generaties veranderde een hoogwaardige menselijke tuin in het collectieve bewustzijn in een 'ongerept oerbos'.
De getuigenis herinnert ons eraan dat wat wij als 'natuur' zien, wellicht de vergeten ruïne is van een harmonieuzer verleden.

• Het historische document:
  Een vergeten kerkelijk document uit 1878 (Zania Umiron Sego), opgetekend door priester Alexander Marufka, bevat de sterfbedgetuigenis van een oude man (Starzek Zalasu) over het Białowieża-bos.
• Geen wildernis, maar een systeem:
  De oude man beschreef het 'oerbos' van Białowieża niet als ongerepte natuur, maar als een ontworpen, georganiseerd voedselbos (stroy) dat overvloedig voedsel produceerde voor de omliggende regio en verre steden.
• Eetbare infrastructuur:
  Het bos bevatte brede, onderhouden transportwegen en speciaal ingerichte open plekken met patronen van fruit-, noot- en medicinale bomen die in gestaffelde seizoenen voedsel opleverden.
• Het mysterie van de bevolkingsdichtheid:
  Historici worstelen al lang met de vraag hoe de regio in de middeleeuwen zo'n hoge bevolkingsdichtheid kon onderhouden zonder grootschalige, conventionele graanbouw.
• Botanische anomalieën:
  Ondanks dat officiële 19e-eeuwse onderzoeken het bos als 'wild' classificeerden, clusteren specifieke fruitbomen rond open plekken op manieren die niet overeenkomen met natuurlijke zaadverspreiding.
• Echte verdwenen wegen:
  In 2011 vond een archeologisch team met bodemradar mysterieuze, kaarsrechte, ondergrondse verharde paden van 40 km lang onder het woud.
• Loomheid van uitwissing (Erasure):
  De kennis van het bos werd niet verboden of verbrand, maar ging verloren doordat nieuwe, modernere methoden de oude kennis overbodig en uiteindelijk onzichtbaar maakten.
• Volksmond-sporen:
  Onafhankelijke volkskundige dossiers uit verschillende dorpen tussen 1880 en 1920 herhalen letterlijk dezelfde opvallende zin: "waar de bomen meer geven dan bomen horen te geven".
• Het conflict met de officiële geschiedenis:
  De lezing daagt het 'Tartaria'-narratief en het officiële geschiedverhaal uit:
  het vraagt niet om magische technologie, maar om generaties aan botanische kennis en een ander type landschapsbeheer.
• Het ultieme verlies:
  Aan het einde van zijn leven vroeg de oude man of de mensen nog wisten "waar de centra waren".
  Het onbegrip van de priester markeerde de definitieve uitdoving van een eeuwenoude manier van leven.
  
  Citaten:
  1. "Het voorzag.
     Niet afentoe.
     Niet seizoensgebonden.
     Continu en overvloedig voor iedereen die erin of dichtbij leefde."
  2. "Kennis werd hen niet afgenomen door geweld, maar door vergeten.
     Door de invoering van nieuwe manieren die de oude manieren onnodig en vervolgens onzichtbaar maakten."
  3. "Wanneer je kennis onnodig maakt, wanneer je het vervangt door iets dat onmiddellijk handiger is, dan verdwijnt de kennis niet ondergronds.
     Het stopt simpelweg met overgedragen te worden."
  4. "Waar de bomen meer geven dan bomen horen te geven."
  5. "Weten ze nog waar de centra zijn?"