Het is eindelijk gebeurd.
Duitsland, Denemarken, Noorwegen en Nederland hebben officieel gestopt met het aanbevelen van het COVID-vaccin voor mensen onder de 75. En gestopt met het aanbevelen ervan voor gezonde zwangere vrouwen.
Dit is significant. Niet omdat Duitsland en de anderen plotseling een geweten hebben ontwikkeld, maar omdat het bewijs onmogelijk is geworden om zelfs voor instellingen die jarenlang hebben geprobeerd het te negeren, te blijven negeren. We weten dat de stilte het antwoord is.
Maar ik wil iets zeggen als iemand die in Duitsland heeft gewoond en ernstig vaccinebeschadigd is.
Deze beleidsverandering gaat gepaard met geen enkele erkenning van de al beschadigde mensen. Geen compensatie. Geen diagnostisch kader. Geen ondersteuning. Geen excuses.
Dezelfde overheid die haar bevolking dwong, onder druk zette en sociaal dwong tot deze injecties, heeft stilletjes haar aanbeveling bijgewerkt, en de gewonden precies laten waar ze altijd zijn geweest.
Onzichtbaar. Onondersteund.
Onerkend.
Een beleidsverandering zonder verantwoording is geen rechtvaardigheid.
Het is het systeem dat stilletjes koers wijzigt terwijl het hoopt dat de mensen die het heeft beschadigd te uitgeput zijn om het verschil op te merken.
Wij merken het wel.