Dank, Vuurvogel. Ik gooi er meteen mijn resultaten na de tweede behandeling achteraan.
Gisterochtend was mijn tweede correctie, die zoals je weet eveneens door Tom Marshall wordt verricht. Aandachtspunten bij beide behandelingen zijn C1 (atlas) en T3. Deze zijn kennelijk hardnekkig. Er is 1 voordeel verbonden aan de C1 - ik mocht weer een toggle ontvangen. De T3 vereist een diepere correctie, ook deze tweede keer. Hoewel Tom voor mijn gevoel dit gebied diep indrukt voordat hij een 'duw' geeft, is het beide keren niet pijnlijk geweest.
Toen ik naar huis liep na de behandeling voelde ik me licht euforisch. Eenmaal thuis aangekomen ging ik eerst thuis op de bank zitten, maar ik voelde me positief rusteloos. Dus maar buiten in de achtertuin gaan zitten. Totdat ik na een uurtje moe werd en binnen op de bank een dutje heb gedaan van een klein uurtje. Daar werd ik heel fris van wakker en de rest van de dag had ik veel energie.
Maar ik wil het met jullie hebben over het moment dat ik direct na de behandeling op de bank zat en niet zo goed wist wat ik moest doen met al die energie. Ik keek naar boven, naar beneden, naar links en naar rechts. Het leek alsof ik helemaal geen nekspieren meer had, zo los en vrij bewoog mijn atlas! Ik sta niet echt bekend om mijn fysieke soepelheid, en al helemaal niet in mijn nek, dus dit is bijzonder opmerkelijk te noemen en ik heb zoiets nooit eerder meegemaakt. Nadat ik wakker werd van mijn dutje voelde ik mijn nekspieren wel, omdat ze licht pijnlijk waren. Ik probeerde opnieuw alle kanten op te bewegen, maar er zat alweer minder rek in.
Toch gebeurde er iets anders opmerkelijks gistermiddag. Hier in Nijmegen beginnen vandaag de zomerfeesten. Onze buurvrouw belde aan en vroeg of we samen vierdaagsevlaggetjes konden ophangen tussen onze balkonnen. Het werd een operatie tussen mijn vriendin en de buurvrouw, waarbij ik onderaan de 'supervisie' had (mooi woord voor niets doen). Na ong. 15-30 minuten toekijken zei ik tegen mijn vriendin dat ik al die tijd onophoudelijk naar boven had zitten kijken. Naar boven kijken was voor mij zo mogelijk nog lastiger dan naar links of rechts bewegen met mijn nek, dus opnieuw die atlas die nu toch echt een stuk vrijer en losser beweegt.
Gisteravond rond 21.30 u ging het lampje uit. Ik was doodmoe en ben (voor mijn doen) vroeg naar bed gegaan. Vanochtend werd ik om 7.40 u uitgerust wakker. So far so good. Tot zover mijn update.
Mike