ON!

Column: Het voortbestaan van ON! hangt af van Jonathan & Raisa Inc.

Max von Kreyfelt (met dank aan Jan Dijkgraaf)

Laat het duidelijk zijn, dat ik als initiator van kritische, pluriforme media een warm hart toedraag aan de zender, de oprichter Karskens en de vaak voortreffelijke programma’s van de medewerkers. Slechts de bestuurders en de beleidsverantwoordelijken liggen hier op de snijtafel.

Ergens in een parallel universum was ON! bedoeld, als dé omroep voor vrije geesten, dwarse denkers en ongehoorzaam volk. Maar in dit universum, lijkt ON! langzaam maar zeker veranderd in een private onderneming met slechts twee aandeelhouders: Jonathan Krispijn & Raisa Blommestijn.

Ze zijn geen bestuurders, geen gekozen vertegenwoordigers, geen afdelingshoofden. En toch draaien ze na het wegsturen van oprichter Karskens, aan de knoppen. Ze zijn de regisseurs, scenaristen, hoofdrolspelers en, als het moet ook de censuurcommissie. Noem het ON! BV, noem het Krispijn & Blommestijn Media Group. Noem het zoals je wilt, zolang je maar weet: ze zijn overal, ze zien en horen alles.

Jonathan, gewapend met oneigenlijk verkregen data over ca. 50.000 AVG ledeninformatie inclusief bankgegevens, heimelijk opgenomen interne gesprekken, en vele whatsapp screenshots, hanteert hij de macht als een binnenhuisgeneraal. Hij weet wie wat zei, wanneer, en tegen wie. En hij weet vooral wie eruit moet. Want wie niet zwijgt, gaat. Wie knikt, bukt of likt, mag blijven.

Raisa, de zelfverklaarde voorvechter van de vrije mening, blijkt intern vooral fan van de vrije eliminatie. Wie het waagt haar gedrag te benoemen, wordt, althans volgens de interne klokkenluiders, gecanceld via intimidatie, geruisloos afgevoerd of publiekelijk gedegradeerd. De klacht van een collega over haar gedrag werd eerst volgens Raisa “ingetrokken”, toen als “onzinnig” bestempeld, en vervolgens “niet ontvankelijk verklaard door de ledenraad” althans, volgens haarzelf.

Waar Jonathan het systeem manipuleert, beheerst Raisa het narratief. Waar hij het archief opent, bepaalt zij de camera-instelling. Samen vormen ze een perfect duo: de ene zet mensen schaakmat achter de schermen, de ander verslaat ze op beeld. ON! zegt dat het de omroep van de vrijheid is. Maar in de wandelgangen spreekt men van “de republiek Raisa Krispijn”. Het bestuur? Een decorstuk. De Raad van Toezicht? Weggetoverd en kersvers vervangen. De ledenraad? Gecoördineerd.

En de rest van het personeel?
Geïntimideerd, gemarginaliseerd en muisstil. Want wie zijn of haar mond zou kunnen opendoen, heeft een zwijgcontract met bijsluiter. Ofwel een juridisch dichtgetimmerd spreekverbod onder het mom van ‘teamvorming’.

De ironie is gruwelijk compleet.
De omroep die ageert tegen doorgeslagen macht en censuur is van binnenuit gekaapt door een tandem dat elke tegenspraak de mond snoert.

De vraag is dus niet langer óf ON! nog geloofwaardig is.
De vraag is of ON! bestaansrecht heeft zolang macht en intimidatie hand in hand gaan, zolang kritiek gezien wordt als sabotage, en zolang de grootste pleitbezorgers van de vrijheid intern handelen als een gesloten elite.

Zelfreflectie is geen zwakte. Het is de enige manier om uit deze fuik te zwemmen. Zolang Jonathan & Raisa Inc. blijven opereren zonder tegenmacht, zonder controle, zonder grens, is ON! geen omroep van het volk, maar een persoonlijk project met publieke middelen.

En dan rest slechts één vraag:
Wie fluistert de fluisteraars, in het belang van Nederland, dat het genoeg is geweest?
 
Column: Het voortbestaan van ON! hangt af van Jonathan & Raisa Inc.

Max von Kreyfelt (met dank aan Jan Dijkgraaf)

Laat het duidelijk zijn, dat ik als initiator van kritische, pluriforme media een warm hart toedraag aan de zender, de oprichter Karskens en de vaak voortreffelijke programma’s van de medewerkers. Slechts de bestuurders en de beleidsverantwoordelijken liggen hier op de snijtafel.

Ergens in een parallel universum was ON! bedoeld, als dé omroep voor vrije geesten, dwarse denkers en ongehoorzaam volk. Maar in dit universum, lijkt ON! langzaam maar zeker veranderd in een private onderneming met slechts twee aandeelhouders: Jonathan Krispijn & Raisa Blommestijn.

Ze zijn geen bestuurders, geen gekozen vertegenwoordigers, geen afdelingshoofden. En toch draaien ze na het wegsturen van oprichter Karskens, aan de knoppen. Ze zijn de regisseurs, scenaristen, hoofdrolspelers en, als het moet ook de censuurcommissie. Noem het ON! BV, noem het Krispijn & Blommestijn Media Group. Noem het zoals je wilt, zolang je maar weet: ze zijn overal, ze zien en horen alles.

Jonathan, gewapend met oneigenlijk verkregen data over ca. 50.000 AVG ledeninformatie inclusief bankgegevens, heimelijk opgenomen interne gesprekken, en vele whatsapp screenshots, hanteert hij de macht als een binnenhuisgeneraal. Hij weet wie wat zei, wanneer, en tegen wie. En hij weet vooral wie eruit moet. Want wie niet zwijgt, gaat. Wie knikt, bukt of likt, mag blijven.

Raisa, de zelfverklaarde voorvechter van de vrije mening, blijkt intern vooral fan van de vrije eliminatie. Wie het waagt haar gedrag te benoemen, wordt, althans volgens de interne klokkenluiders, gecanceld via intimidatie, geruisloos afgevoerd of publiekelijk gedegradeerd. De klacht van een collega over haar gedrag werd eerst volgens Raisa “ingetrokken”, toen als “onzinnig” bestempeld, en vervolgens “niet ontvankelijk verklaard door de ledenraad” althans, volgens haarzelf.

Waar Jonathan het systeem manipuleert, beheerst Raisa het narratief. Waar hij het archief opent, bepaalt zij de camera-instelling. Samen vormen ze een perfect duo: de ene zet mensen schaakmat achter de schermen, de ander verslaat ze op beeld. ON! zegt dat het de omroep van de vrijheid is. Maar in de wandelgangen spreekt men van “de republiek Raisa Krispijn”. Het bestuur? Een decorstuk. De Raad van Toezicht? Weggetoverd en kersvers vervangen. De ledenraad? Gecoördineerd.

En de rest van het personeel?
Geïntimideerd, gemarginaliseerd en muisstil. Want wie zijn of haar mond zou kunnen opendoen, heeft een zwijgcontract met bijsluiter. Ofwel een juridisch dichtgetimmerd spreekverbod onder het mom van ‘teamvorming’.

De ironie is gruwelijk compleet.
De omroep die ageert tegen doorgeslagen macht en censuur is van binnenuit gekaapt door een tandem dat elke tegenspraak de mond snoert.

De vraag is dus niet langer óf ON! nog geloofwaardig is.
De vraag is of ON! bestaansrecht heeft zolang macht en intimidatie hand in hand gaan, zolang kritiek gezien wordt als sabotage, en zolang de grootste pleitbezorgers van de vrijheid intern handelen als een gesloten elite.

Zelfreflectie is geen zwakte. Het is de enige manier om uit deze fuik te zwemmen. Zolang Jonathan & Raisa Inc. blijven opereren zonder tegenmacht, zonder controle, zonder grens, is ON! geen omroep van het volk, maar een persoonlijk project met publieke middelen.

En dan rest slechts één vraag:
Wie fluistert de fluisteraars, in het belang van Nederland, dat het genoeg is geweest?

Ik zie de opmerking "(met dank aan Jan Dijkgraaf)", wat gelijk enige scepsis oproept en me aan het denken zet.

Niet dat ik ON! kijk of er achter sta (heb mijn lidmaatschap reeds opgezegd toen ze toegelaten werden tot het publieke bestel).

Maar....

...zie wel degelijk goede dingen gebeuren bij ON!

Zie bijvoorbeeld Eric van de Beek als verslaggever.
Zie bijvoorbeeld Paul Cliteur die recentelijk tot de raad van toezicht is toegetreden.


Max von Kreyfelt heeft een scherpe pen en - zeker de laatste paar weken - zinnige dingen te zeggen.
Wil dat zeggen dat hij te vertrouwen is? Wil dat zeggen dat hij in balans is? Dat hij onbeïnvloedbaar is?
Schreef Ronald Plasterk ook niet prachtige maatschappijcritische columns in de cojonatijd?

Wat is het verband tussen Jan Dijkgraaf en Max von Kreyfelt?


Ik heb hier een slecht onderbuikgevoel bij.

Met het vertrek van o.a. Arnold Karstens en Rijnette Klever is de PVV de grip op deze omroep aan het verliezen en wordt het langzamerhand - hetgeen de "muiters" wordt verweten - een FvD spreekbuis. Is dat gevaarlijk voor het establishment? Reken maar van yes...
 
Ik denk dat Max goed zit, vooral over die Raisa. Wie mij volgt weet dat ik reeds voor haar functie bij ON! al een slecht voorgevoel had over haar. Dat was in de coronatijd al. Idem met Caroline v/d Plas toen ze nog journalist was en geen politicus. Ik krijg telkens gelijk in dit soort dingen.

Mike
 
Ik zou je willen aanraden deze post eens terug te kijken en bijbehorende "Briefje van Jan" te lezen.



Zeker met het oog op de recente "Israël" en PVV ontwikkelingen is dit weer zeer actueel.

Raisa is niet perfect, beïnvloedbaar en reageert soms te emotioneel, maar ze is 100% zuiver in haar inzet voor ON!
Vergeet niet dat ze gepromoveerd is op het onderwerp Weimarrepubliek onder Paul Cliteur, hetgeen getuigd van een sterke intrinsieke motivatie.

Het is een non-argument om CDA-er v/d Plas erbij te halen.
Er zijn twee typen mensen in de politiek: politici en idealisten. De meesten, zoals mevrouw v/d Plas is van het eerste soort. Opportunisme dat niet gestoeld is op waarden. Thiery Baudet is noodgedongen in de politiek terecht gekomen als denker/filosoof en is duidelijk van het tweede soort.

Oja, Jonathan Krispijn en Max von Kreyfeld kennen elkaar vanuit de Weltschmerz tijd. Binnen Weltschmerz is het zelden rustig geweest en groot verloop. Hoe is de verstandhouding verlopen tussen Hart voor Humor (Jonathan) en Welschmerz (Max)? Is hier nog sprake van oud zeer/een persoonlijke vete?

Maar goed, ik heb dan ook geen Kreyfelt-worship syndroom omdat hij toevallig wat rake columns heeft geschreven (onder begeleiding van zijn column-mentor Jan Dijkgraaf?).

Als ik moest kiezen tussen Jan Dijkgraaf of Raisa Blommestein dan kies ik 100% de laatste.
 
Jonathan Krispijn stopt per direct bij ON! en richt eigen platform op: ‘Ik wil gaan doen wat de rest nalaat’
Ik merk om mij heen dat vrijwel geen enkele journalist nog de échte kritische vragen stelt. Er is een soort voorzichtigheid ingetreden die ervoor zorgt dat wij niet meer het gehele verhaal horen, aldus Krispijn op de website van zijn platform. “Als ik op dit moment naar de mainstreammedia én ook de alternatieve media kijk, dan zie ik veel gesprekken die zich begeven binnen de marges van de veiligheid om niemand tegen het [zere been te schoppen] – om maar géén pijnpunten aan te raken.”

“Ik geloof dat het medialandschap iets anders nodig heeft: een directere, ongecensureerde benadering. Geen gepolijste redelijkheid of ‘schijnobjectiviteit’, maar juist de rauwe werkelijkheid, zonder concessies,” voegt hij eraan toe.
 
Ik ben het helemaal met Krijspijn eens. Weltschmertz o.l.v. die Iraanse (ik kan haar naam nooit onthouden) is nauwelijks nog meer van reguliere media te onderscheiden. Die andere Krijspijn (Mordechai) doet er dan ook verstandig aan het voorbeeld van Jonathan te volgen en zich bij hem aan te sluiten.

Mike
 
  • Leuk
Waarderingen: Surv


Verbieden

D66 wil de omroep van Vlemmix verbieden. “Ongehoord Nederland is de schandvlek van het publieke bestel,” zei de rechterhand van Jetten eerder dit jaar. “Daar moeten we vanaf.”

In het verkiezingsprogramma van D66 staat letterlijk: omroepen die niet aan de kwaliteitseisen voldoen, moeten uit het bestel. Vlemmix: “Oftewel, omroepen die niet het geluid laten horen dat past bij ons links-liberale politiek correcte wereldbeeld.”
 

Ik heb gisteren die aflevering van ON gezien en moet zeggen dat ik het acceptabel vond. Sam is inderdaad een zionistische gast, en daarom ook uitgenodigd. Raisa gaf wel wat tegengas en zei ook dat de Iraniërs in het Westen niet persé een afspiegeling zijn van de bevolking daar. Laatst was ook Ab Gietelink te gast, die de kant van Iran mocht belichten. Benieuwd hoe het verder zal gaan met de omroep.
 

Ongehoord Nederland moet oud-hoofdredacteur ton betalen, ontslag blijft staan​

Er was geen geldige reden voor Ongehoord Nederland om hoofdredacteur en bestuurder Arnold Karskens te ontslaan, zo oordeelt het gerechtshof in Den Haag. Door hem toch de wacht aan te zeggen, heeft de omroep ernstig verwijtbaar gehandeld en daarom moet die Karskens een vergoeding betalen van 100.000 euro.
Volgens het hof is de arbeidsrelatie ernstig verstoord. De samenwerking tussen Karskens en andere betrokkenen binnen de omroep was zo verslechterd dat terugkeer niet meer mogelijk is. In zo'n situatie mag een werkgever de arbeidsovereenkomst beëindigen.
Karskens had een dubbele rol als hoofdredacteur en bestuurder. Juist daarom mocht van hem worden verwacht dat hij bijdroeg aan een goed functionerende organisatie. Volgens het hof is dat onvoldoende gebeurd, waardoor het vertrouwen in hem is verdwenen.
In de aanloop naar zijn ontslag speelde een zogeheten brandbrief een belangrijke rol. Daarin uitten medewerkers en betrokkenen stevige kritiek op het functioneren van Karskens en de gang van zaken binnen de omroep. Die brief droeg bij aan de conclusie dat de verhoudingen binnen de organisatie duurzaam verstoord waren.

Verwijtbaar handelen​

Maar het hof is zeer kritisch op de manier waarop Ongehoord Nederland daarna heeft gehandeld. De omroep trok volgens de rechters te snel conclusies na de brandbrief en stuurde vrijwel direct aan op het vertrek van Karskens. Voor die tijd was er geen bredere kritiek op hem bekend en een eerder onderzoek naar hem was juist positief uitgevallen.
Door meteen op zijn vertrek aan te sturen, maakte de omroep terugkeer van Karskens feitelijk onmogelijk, oordeelt het hof. Dat is volgens de rechters ernstig verwijtbaar. Ondanks die fouten blijft het ontslag zelf in stand. Het hof vindt dat de verstoring van de arbeidsrelatie uiteindelijk zwaar genoeg weegt.
Wel heeft Karskens dus recht op een vergoeding van 100.000 euro, die bestaat uit een transitievergoeding en een aanvullende vergoeding vanwege het verwijtbare handelen rond zijn ontslag.
 

Forum statistieken

Onderwerpen
4.681
Berichten
625.657
Leden
8.702
Nieuwste lid
Alex B
Word vaste donateur van dit forum
Terug
Bovenaan