Medusa
Well-known member
Lieve mensen,
Dodenherdenking was op 4 mei. Heb je ook gedacht aan al die mensen die dachten dat ze het goede deden en stierven door een injectie om ‘de ander’ te redden?
4 mei blijft een beladen dag, juist omdat het kartel en de deugmens deze claimen en niet willen dat deze dag een andere betekenis krijgt dan de herdenking van doden uit WOII, vooral van de Joden. Af en toe volgt er een debatje of niet ook slachtoffers in conflicten van voor en na WOII moeten worden herdacht.
Verder dan een voetnoot komt het nauwelijks, wat begrijpelijk is, want de doden die erna vielen waren voor een groot deel het gevolg van het Westen zelf. Denk aan Korea, Vietnam, maar ook Nederland deed flink mee als postkoloniale macht in Indonesië waar het acties uitvoerde die nu ongetwijfeld als genocide zouden worden gekwalificeerd.
Die ongemakkelijke spagaat is elke 4 mei voelbaar, en nu, na het covid-schandaal is dit nog actueler geworden. 4 mei wordt misbruikt om vooral het beeld van het kwaad vorm te geven. Dat waren de Duitsers, de nazi’s, de antidemocratische dictators, de vijanden van het Westen. Deze methode is een deel van de mythevorming die elk fascistoïde regime heeft: een eenzijdige ontstaansgeschiedenis waarin geweld wel moest worden gebruikt omdat het ging om overleving en zelfverdediging. Daarbij werden de westerse waarden verdedigd die uiteraard superieur zouden zijn, en het dus waard zijn om voor te strijden, te sterven en te moorden.
Nu wij C19 hebben meegemaakt, en hebben gezien en gevoeld dat dat geweld met het grootste gemak ook op de eigen bevolking wordt toegepast, merk ik bij veel mensen een woede. Hoe durft het regime te spreken van respect voor de doden? Het legitimeert de offers die vooral de burger moet brengen, terwijl de regenten buiten schot blijven.
Gisteren, 5 mei, was het feest, de dag van de bevrijding? Het voelt voor veel mensen als een parodie; meer nog dan 4 mei wordt er op 5 mei iets gevierd dat er allang niet meer is. De fysieke onvrijheid hebben we gevoeld met lockdowns, schoolsluitingen, avondklok, groepsgroottebeperkingen, inreisverboden, coronatoegangsbewijs etc. etc. De maatregelen waren er vooral om de burger te heropvoeden. Voor geen enkele maatregel is excuus gemaakt, noch bewezen dat deze noodzakelijk of effectief was of überhaupt iets met gezondheid te maken had.
Toch denk ik dat 5 mei wel iets positiefs kan zijn voor mensen die de jaren 80 en 90 hebben meegemaakt. Zij kennen het verschil heel goed tussen de truttige samenleving van toen, waarin vrijheid kon en mocht omdat er genoeg sociale cohesie en recht en redelijkheid waren, en deze jaren ‘20 waarin polarisatie onder de oppervlakte borrelt en een uitweg zoekt naar buiten.
De politiek is flink bezig om het debat over migratie te voeren en discussies over schaarste zoals energie, stikstofruimte of huisvesting te laten gaan. Zolang maar niet wordt benoemd dat al deze schaarsten een direct gevolg zijn van het beleid.
Echte bevrijding is dan ook het afschudden van het juk van het deugen en jezelf bevrijden van het regime dat de burger tergt. Het weer meester worden van je eigen pad, beslissingen kunnen maken en daar ook verantwoordelijkheid voor kunnen dragen. Samenwerken uit vrije wil in plaats van onderlinge afhankelijkheid, en bovenal geen meester hebben die je vertelt wat je mag, wat je moet, hoe het hoort en wat goed of fout is.
Op geen manier promoot ik een anarchistische samenleving. Een vrije samenleving wordt geleid door mensen die excelleren en voorbeelden stellen, niet door bureaucraten die geen idee hebben hoe het is om buiten de matrix te leven.
Wees niet bang om vrij van de overheid te zijn, je kan je zelf prima redden, sterker nog, we doen het samen, want wij zijn de samenleving en alleen samen krijgen we de overheid onder controle.
Dus vier het leven, met een warm hart en een koel hoofd op weg naar echte vrijheid.
Dodenherdenking was op 4 mei. Heb je ook gedacht aan al die mensen die dachten dat ze het goede deden en stierven door een injectie om ‘de ander’ te redden?
4 mei blijft een beladen dag, juist omdat het kartel en de deugmens deze claimen en niet willen dat deze dag een andere betekenis krijgt dan de herdenking van doden uit WOII, vooral van de Joden. Af en toe volgt er een debatje of niet ook slachtoffers in conflicten van voor en na WOII moeten worden herdacht.
Verder dan een voetnoot komt het nauwelijks, wat begrijpelijk is, want de doden die erna vielen waren voor een groot deel het gevolg van het Westen zelf. Denk aan Korea, Vietnam, maar ook Nederland deed flink mee als postkoloniale macht in Indonesië waar het acties uitvoerde die nu ongetwijfeld als genocide zouden worden gekwalificeerd.
Die ongemakkelijke spagaat is elke 4 mei voelbaar, en nu, na het covid-schandaal is dit nog actueler geworden. 4 mei wordt misbruikt om vooral het beeld van het kwaad vorm te geven. Dat waren de Duitsers, de nazi’s, de antidemocratische dictators, de vijanden van het Westen. Deze methode is een deel van de mythevorming die elk fascistoïde regime heeft: een eenzijdige ontstaansgeschiedenis waarin geweld wel moest worden gebruikt omdat het ging om overleving en zelfverdediging. Daarbij werden de westerse waarden verdedigd die uiteraard superieur zouden zijn, en het dus waard zijn om voor te strijden, te sterven en te moorden.
Nu wij C19 hebben meegemaakt, en hebben gezien en gevoeld dat dat geweld met het grootste gemak ook op de eigen bevolking wordt toegepast, merk ik bij veel mensen een woede. Hoe durft het regime te spreken van respect voor de doden? Het legitimeert de offers die vooral de burger moet brengen, terwijl de regenten buiten schot blijven.
Gisteren, 5 mei, was het feest, de dag van de bevrijding? Het voelt voor veel mensen als een parodie; meer nog dan 4 mei wordt er op 5 mei iets gevierd dat er allang niet meer is. De fysieke onvrijheid hebben we gevoeld met lockdowns, schoolsluitingen, avondklok, groepsgroottebeperkingen, inreisverboden, coronatoegangsbewijs etc. etc. De maatregelen waren er vooral om de burger te heropvoeden. Voor geen enkele maatregel is excuus gemaakt, noch bewezen dat deze noodzakelijk of effectief was of überhaupt iets met gezondheid te maken had.
Toch denk ik dat 5 mei wel iets positiefs kan zijn voor mensen die de jaren 80 en 90 hebben meegemaakt. Zij kennen het verschil heel goed tussen de truttige samenleving van toen, waarin vrijheid kon en mocht omdat er genoeg sociale cohesie en recht en redelijkheid waren, en deze jaren ‘20 waarin polarisatie onder de oppervlakte borrelt en een uitweg zoekt naar buiten.
De politiek is flink bezig om het debat over migratie te voeren en discussies over schaarste zoals energie, stikstofruimte of huisvesting te laten gaan. Zolang maar niet wordt benoemd dat al deze schaarsten een direct gevolg zijn van het beleid.
Echte bevrijding is dan ook het afschudden van het juk van het deugen en jezelf bevrijden van het regime dat de burger tergt. Het weer meester worden van je eigen pad, beslissingen kunnen maken en daar ook verantwoordelijkheid voor kunnen dragen. Samenwerken uit vrije wil in plaats van onderlinge afhankelijkheid, en bovenal geen meester hebben die je vertelt wat je mag, wat je moet, hoe het hoort en wat goed of fout is.
Op geen manier promoot ik een anarchistische samenleving. Een vrije samenleving wordt geleid door mensen die excelleren en voorbeelden stellen, niet door bureaucraten die geen idee hebben hoe het is om buiten de matrix te leven.
Wees niet bang om vrij van de overheid te zijn, je kan je zelf prima redden, sterker nog, we doen het samen, want wij zijn de samenleving en alleen samen krijgen we de overheid onder controle.
Dus vier het leven, met een warm hart en een koel hoofd op weg naar echte vrijheid.
