Marokko


Tienduizenden evacuaties vanwege noodweer en overstromingen in Marokko​


5 feb 2026

Dagenlange hevige regenval heeft in het noorden van Marokko geleid tot de evacuatie van meer dan 143.000 mensen. De hele regio kampt met harde wind en veel neerslag. In Spanje en Portugal houdt de overlast voorlopig ook nog aan.
Volgens cijfers van het Marokkaanse ministerie van Binnenlandse Zaken zijn de meeste evacuaties in de provincie Larache. Daar zijn ongeveer 111.000 mensen geëvacueerd. Die provincie ligt ongeveer 70 kilometer ten zuiden van Tanger. De regenval in Marokko is met 215 procent gestegen ten opzichte van vorig jaar en ligt 54 procent boven het historisch gemiddelde.
In de provincie is de rivier de Loukos door de hevige regen ver buiten de oevers getreden. De plaats Ksar el-Kebir is het zwaarst getroffen door de overstromingen. Daar wonen 120.000 mensen, waarvan volgens Marokkaanse media zeker 85 procent is vertrokken.
In het uiterste zuiden van Spanje en in het zuiden van Portugal zijn ook overstromingen. In Portugal is woensdag een man omgekomen toen hij met zijn auto wegspoelde. De Spaanse politie zoekt naar een vrouw die door een rivier is meegesleurd toen ze op zoek was naar haar hond.
Volgens weerberichten wordt in de regio dit weekend opnieuw noodweer verwacht. Vooral op zaterdag kan het in het zuiden van Portugal en Spanje weer lange tijd fors regenen, meldt Weeronline. Daarbij kan er in 24 uur tijd 100 millimeter regen vallen.
 
Laatst bewerkt:
Marokko kondigt aan dat het de snelweg van Tiznit naar Dajla de naam ‘President Donald Trump-snelweg’ zal geven.


 



Het ontkrachten van de mythe dat Marokko al sinds het jaar 974 bestaat en van de annexatiepropaganda rond Ceuta en Melilla.

Het is paradoxaal dat een deel van het Westen de expansionistische lezing, vermomd als antikolonialisme, gelooft van een land dat nog geen 70 jaar oud is en dat de Westelijke Sahara tegen de wil van de Sahrawi’s illegaal bezet houdt.

Het officiële verhaal van de Marokkaanse nationalistische propaganda dateert de geboorte van de staat in het jaar 789, met de komst van Idris I. Elke grondige analyse van de geschiedenis van de westelijke Maghreb toont echter aan dat het terugvoeren van het concept ‘Marokko’ naar de 8e eeuw een ongegrond anachronisme is.

Het gebied dat vandaag de dag door de Marokkaanse dictatuur van Mohammed VI wordt bezet, werd gekenmerkt door een opeenvolging van heterogene rijken, tribale dynamieken zonder staatsstructuur en langdurige periodes van anarchie en territoriale versnippering; Na de dood van Idris in 828 viel het gebied uiteen in kleine, rivaliserende lokale emiraten die halverwege de 10e eeuw zouden instorten, waarna bijna 100 jaar van anarchie volgde zonder eigen centraal gezag in de westelijke Maghreb.

Het gebied werd decennialang betwist door twee externe machten: het Umayyadische kalifaat van Córdoba en het Fatimidische kalifaat van Mahdia.

Pas in 1040 kwamen er nieuwe machthebbers op, eerst de Almoraviden en daarna de Almohaden, die geen „Marokko” stichtten, maar supranationale islamitische rijken. Het zwaartepunt van hun identiteit lag niet in een grondgebied of een natie, maar in de religieuze hervorming en de trouw aan een stam of dynastie.

Later, gedurende de Meriniden-, Wattasiden- en Sahrawi-dynastieën, was de structurele constante van de westelijke Maghreb niet de eenheid, maar de interne verdeeldheid. De geschiedschrijving zelf erkent de historische scheiding tussen het Bled el-Makhzen: het beperkte gebied waar de sultan erin slaagde belastingen te heffen en een zekere daadwerkelijke autoriteit uit te oefenen. En het Bled es-Siba: regio’s bestaande uit onafhankelijke stamconfederaties (Atlas, Rif, Sahrawi-gebieden) die het fiscale en politieke gezag van de sultan expliciet afwezen en de facto als soevereine entiteiten functioneerden.

Toen Portugal Ceuta veroverde, viel het gebied onder de soevereiniteit van het Merinidische Sultanaat en toen het door Spanje werd geannexeerd (1580), bestond het zelfs niet meer. (Laten we bovendien niet vergeten dat Ceuta eerder, tussen de jaren 500 en 700, al onder de heerschappij van de Visigotische Spaanse monarchie had gestaan).

De uitgesproken territoriale ongelijkheid tussen al deze volkeren ontkracht deze mythe eveneens, die zelfs met etnische argumenten niet houdbaar is: van de Idrís (inheemse Amazigh) tot de hedendaagse Marokkanen (met een zeer hoge etnische vermenging van Arabische en sub-Saharaanse afkomst) bestaat er een wereld van verschil.

Beweren dat Marokko dezelfde etnische natie is als in 789, is dus hetzelfde als zeggen dat het huidige Colombia hetzelfde etnische grondgebied is als dat van het precolumbiaanse Quimbaya-volk in het jaar 700.

De Spaanse situatie is daarentegen het tegenovergestelde van de Marokkaanse; Spanje als concept bestaat al sinds het Romeinse Hispania en kent een duizendjarige historische continuïteit. Dit gaat zelfs zo ver dat alle voorgaande koninkrijken van het huidige Koninkrijk Spanje autonome gemeenschappen of provincies daarvan zijn (Castilië, Aragon, León, Andalusië, Asturië, enz.). De Spaanse identiteit, het resultaat van het werk van Spanje, houdt nergens op.

Marokko daarentegen is gedeeltelijk het resultaat van de Alaouitische dynastie uit 1666, die door Spanje en Frankrijk werd bestuurd, en van de welwillendheid van Spanje in 1956, waardoor het protectoraat van het gebied rond Marrakesh (Marokko) onafhankelijk kon worden.
 

https://www.nu.nl/buitenland/6405398/marokko-zinspeelt-op-overname-spaanse-exclaves-na-crisis-met-migranten.html


Marokko zinspeelt op overname Spaanse exclaves na crisis met migranten​

Martijn van Delft

5 aug 2026
De migrantencrisis bij Ceuta van vorige week laat zien dat Spanje kwetsbaar is bij de buitengrens en enorm afhankelijk is van Marokko. Het Noord-Afrikaanse land ruikt bloed en zinspeelt op een overname van de Spaanse exclave.

Ceuta werd vorige week vanuit Marokko overlopen door ruim 70.000 migranten. Het incident liep voor zeker 75 mensen dodelijk af.
De gebeurtenissen onderstrepen andermaal de kwetsbaarheid van Ceuta en Melilla. De twee Spaanse exclaves ter grootte van de gemeente Haarlem worden door Marokko niet als Spaans grondgebied erkend.
Nu voeren Marokkaanse staatsmedia de berichtgeving op waarin de Marokkaanse claim op beide exclaves wordt benadrukt. "De centrale vraag is niet langer óf deze steden worden opgenomen in hun natuurlijke omgeving, Marokko, maar hoelang het duurt en hoeveel menselijke tragedies in de tussentijd moeten plaatsvinden", schreef Le360 vorige week.
De timing van de berichten is gezien de recente gebeurtenissen begrijpelijk. De regering in Rabat voelt zich bovendien gesterkt in de ambities om de Spaanse exclaves over te nemen doordat het Amerikaanse Congres eerder dit jaar de Marokkaanse claims op Ceuta en Melilla in een officieel rapport bevestigde.

Ceuta en Melilla belangrijke, maar kwetsbare buitengrens van EU​

Ceuta en Melilla werden in de vijftiende eeuw onderdeel van het Spaanse koninkrijk. Anders dan de andere Spaanse koloniën in Afrika - Equatoriaal-Guinea en de Westelijke Sahara in de jaren zestig en zeventig - trok Spanje zich nooit uit Ceuta en Melilla terug.
Spanjekenner Sebastiaan Faber van het Amerikaanse Oberlin College ziet de exclaves niet zo gauw in Marokkaanse handen komen. "Het grondbezit in Ceuta en Melilla is voor Spanjaarden een punt van nationale trots", zegt hij.
Maar inmiddels fungeren de exclaves ook als grenspost. De afgelopen twintig jaar heeft de EU de buitengrenzen behoorlijk versterkt. Ceuta en Melilla zijn inmiddels een soort zwaarbeveiligde forten met een permanente militaire aanwezigheid, zegt Faber. Maar omdat de Europese buitengrens op het Afrikaanse vasteland ligt, zijn de exclaves ook aantrekkelijk voor migranten.
Dat maakt de grens enorm kwetsbaar voor chantage en druk van Marokko, zegt hoogleraar internationale studies Sarah Wolff van de Universiteit Leiden. Het is nog niet precies duidelijk wat de reden voor de massale doortocht van tienduizenden migranten bij Ceuta vorige week was. Gezien de enorme menigte die zich aan de grens vormde, lijkt het erop dat de Marokkaanse grenswacht niet op z'n scherpst was.
Volgens Wolff laten de gebeurtenissen in Ceuta zien dat "derde landen" migratie als drukmiddel kunnen gebruiken om Europese landen hun wil op te leggen. De EU investeert miljarden in deals met grenslanden om migranten tegen te houden, zo ook in Marokko. Dat geeft grenslanden een enorme macht. Als Marokko de zin wil doordrukken, kan het de poorten naar Europa altijd openzetten.

Angst voor 'tweede Groene Mars'​

Rabat en Madrid zeggen goede onderlinge verhoudingen te hebben, maar het risico op escalatie is nooit ver weg. Een belangrijke reden voor die spanningen is de Westelijke Sahara, die in 1975 werd overvallen door honderdduizenden Marokkaanse demonstranten in de zogenoemde Groene Mars. Spanje trok zich uiteindelijk terug uit het gebied, dat sindsdien onder controle is van Rabat.

In Spaanse media verschenen deze week angstbeelden die de crisis in Ceuta met de gebeurtenissen in de jaren zeventig vergeleken. De Spaanse krant El País waarschuwde dinsdag in een uitgebreid artikel voor een nieuwe Groene Mars.
Bovendien kijkt Marokko met argwaan toe hoe de regering van premier Pedro Sánchez de banden met Algerije aanhaalt, zegt Faber. Madrid ziet in Algerije een geschikte gasleverancier, maar die relatie is buurland Marokko een "doorn in het oog". Sánchez probeert te voorkomen dat hij de regering in Rabat tegen zich in het harnas jaagt, zonder de Algerijnse gasleveranties mis te lopen.

Sánchez ligt van alle kanten onder vuur​

Faber noemt de crisis in Ceuta een "speldenprikje", dat wel vaker door Marokko wordt uitgedeeld. Maar Rabat zal extra wind in de zeilen voelen nu Sánchez in binnen- en buitenland "zwaar onder vuur" ligt. Europese hardliners op het gebied van migratie, zoals de Italiaanse premier Giorgia Meloni, vielen de Spaanse premier hard aan op zijn migratiebeleid.
De kritiek op Sánchez is volgens Faber een "samenspel" tussen de rechtse regeringen in Europa, Israël en de Verenigde Staten. Marokko onderhoudt goede betrekkingen met de regeringen in Washington en Jeruzalem, die overhoop liggen met de Spaanse premier vanwege zijn kritiek op de oorlogen in Iran en Gaza. De uitgesproken linkse Sánchez staat er niet goed op bij president Donald Trump doordat hij het Amerikaanse leger vanwege de Iranoorlog toegang tot het luchtruim ontzegde.
Het is volgens Faber geen toeval dat de Amerikanen eerder dit jaar Spaanse autoriteiten hielpen in een corruptieonderzoek naar voormalig premier José Luis Rodríguez Zapatero, een partijgenoot van Sánchez. Washington overhandigde het land een telefoon met belastende informatie over Zapatero, die de VS had buitgemaakt tijdens een groot internationaal strafrechtelijk onderzoek.
Het is zeer de vraag of dit alles ertoe leidt dat Marokko op korte termijn stappen zet richting Ceuta of Melilla. Maar de crisis in Ceuta en de nasleep ervan laten zien dat Rabat uitstekende machtskaarten in handen heeft.
 

Forum statistieken

Onderwerpen
4.710
Berichten
635.326
Leden
8.708
Nieuwste lid
KevinArgus
Word vaste donateur van dit forum
Terug
Bovenaan