De 85-jarige Nino-Anne Dupieux lag zes dagen op een brancard vanwege een gebrek aan beschikbare bedden. © L'Echo RepublicainDe 85-jarige Nino-Anne Dupieux lag zes dagen op een brancard vanwege een gebrek aan beschikbare bedden.
Française (85) ligt zes dagen op eerste hulp zonder te worden geholpen
Een Franse vrouw kwam met ernstige bloedingen op de eerste hulp en moest daar zes dagen wachten, liggend op een brancard. ‘En dan had ik nog geluk. Anderen moesten op stoelen wachten omdat er te weinig brancards waren.’
Frank Renout
22 augustus 2026
Nino-Anne Dupieux kreeg vorige maand te maken met ernstige inwendige bloedingen. Ze ging naar de eerste hulppost van het ziekenhuis in Orléans, in midden-Frankrijk. En daar werd ze letterlijk in de gang geparkeerd, liggend op een brancard. Ze kreeg geen bed toegewezen, maar moest zes dagen blijven liggen op die brancard zonder de hulp te krijgen die ze nodig had.
De 85-jarige voormalige wethouder van Orléans bloedde en ze kon haar ontlasting niet ophouden. Maar ze kon ook niet zelfstandig van de brancard afkomen om naar de wc te gaan. ‘Verplegers veegden het bloed steeds op en ruimden mijn ontlasting op. Die brancard was mijn bed en tegelijkertijd mijn toilet’, schreef ze achteraf in een brief aan het ziekenhuis van Orléans, die ook door Franse media is gepubliceerd. ‘Het bloeden hield niet op. Ik ben door de hel gegaan.’
Weer wachten
Na haar verblijf op de gang werd ze op haar brancard naar een werkkamer van artsen gereden. Er was niet eens een raam. Daar moest ze opnieuw wachten. Er was nog steeds geen normaal patiëntenbed beschikbaar. ‘En dan had ik nog geluk. Anderen moesten op stoelen wachten omdat er te weinig brancards waren.’
Ondertussen namen de klachten niet af. Ze moest inwendig worden onderzocht. Maar op de eerste hulppost waren er niet genoeg artsen en geen anesthesisten. Het personeel stelde haar voor om dan maar een endoscopie (via de keel) en een coloscopie (via de anus) te doen zonder verdoving. ‘Dat is een verschrikking, dat heb ik geweigerd. Ik ben 85.’
Koude rillingen
Om haar heen hoorde ze de patiënten bij wie wel zonder verdoving een slang werd ingebracht. ‘Er werd zó hard geschreeuwd: het leek wel een kelder van de Gestapo. Ik kreeg er koude rillingen van.’
Ik wilde er hoe dan ook geen nacht langer doorbrengen
Nino-Anne Dupieux
Haar situatie verslechterde verder. ‘Toen ze doorhadden hoeveel bloed ik verloor kreeg in een bloedtransfusie. Op de brancard.’ Later kon er alsnog een rectoscopie worden gedaan, ook weer op haar brancard. Dupieux kreeg toen een lichte roes. Een gewone patiëntenkamer met een normaal bed was nog altijd niet beschikbaar.
Op de zesde dag had ze er genoeg van. Ze belde haar man om te zeggen dat hij haar op moest halen. ‘Mijn bloedingen waren gestopt en ik wilde er hoe dan ook geen nacht langer doorbrengen.’ Wat de oorzaak van de bloeding was, weet ze nog steeds niet. Op de eerste hulpafdeling waren geen artsen beschikbaar om dat te onderzoeken.
Zo’n beetje overal liggen patiënten wel eens langer dan 24 uur te wachten op een brancard op de gang
Vakbond van eerste hulpartsen
Ziekenhuis heeft spijt
Het ziekenhuis heeft spijt betuigd over wat er is gebeurd. Een intern onderzoek moet uitwijzen hoe het zo ver heeft kunnen komen. Vakbonden van zorgpersoneel zijn niet verbaasd en zeggen dat lange wachttijden en gebrek aan personeel structurele verschijnselen zijn.
Uit cijfers van de Franse overheid blijkt dat de gemiddelde wachttijd op een eerste hulppost 3 uur en 10 minuten is. Maar als er extra behandelingen nodig zijn, is de gemiddelde wachttijd meer dan 17 uur. „Zo’n beetje overal liggen patiënten wel eens langer dan 24 uur te wachten op een brancard op de gang’’, aldus de vakbond van eerste hulpartsen.
In januari van dit jaar overleden twee patiënten in het ziekenhuis van Rennes, die lagen te wachten op een brancard in de gang van de eerste hulp. Vorig jaar overleed in een ander ziekenhuis een 20-jarige Française, na een dag lang op een brancard op zorg te hebben liggen wachten.
‘Zes dagen en vijf nachten in een ziekenhuis zonder bed, zonder patiëntenkamer, en zonder anesthesisten’, vatte Dupieux het samen in haar brief. ‘Ik kwam een jonge arts tegen die tegen me zei: als ik dit van tevoren had geweten was ik nooit arts geworden.’
www.ad.nl
