Een gezond, actieve jongeman (23 jaar) raakt door Long COVID zo zwaar invalide dat hij 24/7 op bed moet liggen in een verduisterde kamer zonder enige kwaliteit van leven.
Omdat de overheid en de medische wereld weinig onderzoek doen en voorzieningen sluiten, ontbreekt elk toekomstperspectief.
Dit drijft patiënten – die niet dood wíllen, maar zo niet langer kunnen léven – tot euthanasie.
Het grootste fysieke én mentale lijden wordt veroorzaakt door het verlies van al het menselijke functioneren gekoppeld aan maatschappelijk ongeloof.
- Impact van de ziekte:
De 23-jarige Kelvin lijdt sinds 2,5 jaar aan ernstige Long COVID, waardoor hij de hele dag in een halfdonkere kamer moet liggen vanwege extreme overprikkeling.
- Volledig verlies van autonomie:
Hij is fysiek niet in staat om te lopen of op te staan (vanwege ernstige duizeligheid/flauwvallen) en is volledig afhankelijk van zijn moeder als mantelzorger.
- Contrast met het verleden:
Kelvin werkte voor zijn ziekte bij de politie, was zeer actief, sportte veel en ging naar festivals;
al deze functies en zijn toekomst zijn in korte tijd afgebrokkeld.
- Het gevoel van een 'levende dode':
Kelvin ervaart zijn situatie alsof hij levend begraven is en al tussen leven en dood in hangt;
hij bestaat nog wel, maar van 'leven' is geen sprake meer.
- Euthanasietraject doorlopen:
Vanwege het uitzichtloze en ondragelijke lijden heeft Kelvin een intensief en emotioneel traject van een jaar doorlopen bij de huisarts, familie en geestelijk verzorger, en is hij goedgekeurd voor euthanasie.
- Stijging in euthanasieverzoeken:
Waar er tussen 2022 en 2024 in totaal 9 Long COVID-patiënten euthanasie kregen in Nederland, steeg dit aantal in 2025 naar 10 gevallen in één enkel jaar.
- Systeemfalen en gebrek aan perspectief:
Zowel Kelvin als zijn huisarts (Joanneke Kant) bekritiseren de politiek en de medische wereld vanwege het sluiten van expertisecentra, het gebrek aan wetenschappelijk onderzoek en het ontbreken van een langetermijnbeleid.
- Euthanasie als 'laatste behandeloptie':
Huisarts Joanneke Kant benadrukt dat patiënten niet dood wíllen, maar niet meer kúnnend leven.
Ze waarschuwt dat euthanasie gevoelsmatig bijna een behandelmethode wordt door het gebrek aan medische alternatieven.
- Strijd tegen onbegrip en stolisering:
Kelvin ervaart intense boosheid en pijn door maatschappelijk onbegrip of de aanname dat het 'tussen de kaken zit' of door beweging op te lossen is, terwijl er steeds meer bewijs is voor fysieke schade (zoals verstoorde zuurstoftoevoer in bloedvaten).
- De duivelse twijfel:
Ondanks de goedkeuring voor euthanasie kampt Kelvin met de constante innerlijke strijd en angst:
"Wat als er over een paar jaar wél een medicijn wordt gevonden?", afgewogen tegen de wens om verder escalerend lijden voor te zijn.
Citaten:
- Over de staat van zijn bestaan:
"Ik heb al heel lang niet meer het gevoel dat ik leef.
Ik heb het gevoel dat ik tussen leven en dood al heel lang inhang.
Ik besta, maar ik leef niet."
— Kelvin
- Over het verlies en het ontbreken van toekomst:
"Dus is één en al verlies en elke dag weer geconfronteerd worden met hoe ziek je bent en wat je niet meer kan.
En er is ook geen toekomst, want er is gewoon niet genoeg onderzoek."
— Kelvin
- Over de beleving van de patiënt:
"Ik heb het gevoel dat ik levend begraven ben en ook vergeten ben daardoor, dat ik verdwenen ben."
— Kelvin
- De huisarts over de motivatie achter de euthanasiewens:
"Niemand wil dood.
Deze mensen willen niet dood.
Alleen ze kunnen niet meer verder met leven.
En dat is echt een wezenlijk verschil."
— Joanneke Kant (Huisarts)
- De huisarts over de kwaliteit van leven:
"Als jij alleen maar op bed ligt met je ogen dicht, je kan niet lezen, je kan geen film kijken, je kan niet met iemand praten... dan is er geen enkele kwaliteit van leven.
Nul, nog minder dan nul."
— Joanneke Kant (Huisarts)
- Over het onbegrip uit de omgeving:
"Ik word altijd intens boos als er onbegrip is, want mijn hele leven is weggevaagd en ik was hartstikke actief.
Dus als bewegen de oplossing was, dan had ik dat wel gemerkt."
— Kelvin
- Over de continue twijfel bij euthanasie:
"Er zit altijd ergens twijfel in je achterhoofd van:
wat als het over een jaar wel beter is, of als ze ooit wat vinden over 5 jaar...
Maar uiteindelijk gaat het lijden teveel zijn en je wil liever het voor zijn dan er te laat mee zijn."
— Kelvin