Boos

[Surv]

Mijn vrouw voelt veel boosheid.
Dat ervaar ik als positief.
Die boosheid zou voor een deel door mijn gedrag komen en omdat ik veranderd ben geeft ze aan.

Boosheid is een krachtig gevoel - het is levenskracht.
Je kunt er bijv. heel goed duidelijkheid en grenzen mee aangeven, informatie overbrengen en jezelf en anderen mee beschermen. Gevoelens van boosheid mogen er zijn.
Net als andere gevoelens er mogen zijn en gevoeld mogen worden
Iets anders is het als kinderlijk onvolwassen boosheid of andere gevoelens omgezet worden en afgereageerd als zinloos en nodeloos geweld en of om andere mensen vanuit een eigen machteloosheidsgevoel te manipuleren.

Soms kan het wel eens onbedoeld gebeuren dat mijn vrouw of ik tijdens vanuit trauma gestuurde onbewuste momenten gevoelens en emoties anders gebruiken dan waarvoor we ze bedoelen maar dat komt steeds minder vaak voor.
Daar werken we aan.

 

[Lievergezond]

Lastige dingen allemaal: mens zijn (''de menselijke conditie'': zeker tegenwoordig, wat voor tijd zitten we in), emoties en relaties.
Veel sterkte, geluk, gezondheid en plezier voor jou en je vrouw Surv.
Je wilt misschien dingen toch een plek geven.
Mij helpt de MBTI met dat soort dingen om te proberen te plaatsen waar iemand vandaan komt ongeveer en ikzelf ook.
Als bij mij de maat vol is dan moet ik mezelf terug trekken en dat doe ik dan ook gelukkig tegenwoordig.
Redelijkheid is er dan op dat moment niet meer.

 

[fatsnotbad]

Hoi Surv, jij bent de regisseur in de persoonlijke verhalen die je momenteel met ons deelt, dus het is niet aan mij om je te vertellen wat je wel of niet kan/mag posten. Wel wil ik je wat advies geven, omdat ik 6 jaar geleden de 12 stappen van AA heb gevolgd. Ons principe is: het mag niet schaden. Vraag jezelf af of je vrouw blij is met deze openbaringen die je hier over haar deelt.

Ik weet dat je even zo openhartig, zo niet meer, bent over jouw eigen persoonlijke verhaal, maar dat is iets waar jij en jij alleen eigenaarschap van neemt. Over de boosheid van je vrouw schrijven in relatie tot jouw gedrag zonder eigenaarschap te aanvaarden van jouw eigen aandeel hierin is m.i. niet OK.

Gezien jouw verleden en hoe dit heeft geleid tot karakterzwakheden bij jou heeft ze misschien wel een punt. Door het terug te brengen als zijnde haar probleem, in de zin van dat zij nog veel mag leren, komt op mij over als 'spiritueel cashen', zoals mijn AA-sponsor dit noemde. Jouw (spirituele) ego plaatst zichzelf boven haar omdat je jezelf al 'verder geevolueerd' waant. In werkelijkheid doe je zowel haar als jezelf tekort, omdat je weigert in de spiegel te kijken die zij jou voorhoudt en haar niet het respect geeft dat zij verdient en tegelijkertijd jezelf een belangrijke leerervaring onthoudt.

Zelfs als ik helemaal fout zit met mijn analyse, dan nog geldt bij AA het principe dat de enige die je kan veranderen jijzelf bent en praten over een ander per definitie een zwaktebod is, omdat het niet gaat om jouw gelijk. Stel dat je het 100% bij het rechte eind hebt en dat zij nog een weg te gaan heeft, is het dan niet jouw taak om haar als een gelijke op de juiste weg te helpen i.p.v hier over haar te klagen?

Dit is geen aanval, Surv, maar goed en eerlijk advies. Het mag niet schaden, onthoud dit. Nu breng je bij mij (en ik weet zeker ook anderen) plaatsvervangende schaamte toe vanwege jouw opmerkingen over jouw vrouw die je overgiet met een 'spiritueel' sausje. Ik hoop dat je hier iets constructiefs mee doet zodat jullie samen mogen groeien, want je speelt met vuur en voor je het weet groeien jullie uit elkaar en doe je meer kwaad dan goed met dit soort schrijfsels.

Mike

 

[Surv]

Hoi Surv, jij bent de regisseur in de persoonlijke verhalen die je momenteel met ons deelt, dus het is niet aan mij om je te vertellen wat je wel of niet kan/mag posten. Wel wil ik je wat advies geven, omdat ik 6 jaar geleden de 12 stappen van AA heb gevolgd. Ons principe is: het mag niet schaden. Vraag jezelf af of je vrouw blij is met deze openbaringen die je hier over haar deelt.

Ik weet dat je even zo openhartig, zo niet meer, bent over jouw eigen persoonlijke verhaal, maar dat is iets waar jij en jij alleen eigenaarschap van neemt. Over de boosheid van je vrouw schrijven in relatie tot jouw gedrag zonder eigenaarschap te aanvaarden van jouw eigen aandeel hierin is m.i. niet OK.

Gezien jouw verleden en hoe dit heeft geleid tot karakterzwakheden bij jou heeft ze misschien wel een punt. Door het terug te brengen als zijnde haar probleem, in de zin van dat zij nog veel mag leren, komt op mij over als 'spiritueel cashen', zoals mijn AA-sponsor dit noemde. Jouw (spirituele) ego plaatst zichzelf boven haar omdat je jezelf al 'verder geevolueerd' waant. In werkelijkheid doe je zowel haar als jezelf tekort, omdat je weigert in de spiegel te kijken die zij jou voorhoudt en haar niet het respect geeft dat zij verdient en tegelijkertijd jezelf een belangrijke leerervaring onthoudt.

Zelfs als ik helemaal fout zit met mijn analyse, dan nog geldt bij AA het principe dat de enige die je kan veranderen jijzelf bent en praten over een ander per definitie een zwaktebod is, omdat het niet gaat om jouw gelijk. Stel dat je het 100% bij het rechte eind hebt en dat zij nog een weg te gaan heeft, is het dan niet jouw taak om haar als een gelijke op de juiste weg te helpen i.p.v hier over haar te klagen?

Dit is geen aanval, Surv, maar goed en eerlijk advies. Het mag niet schaden, onthoud dit. Nu breng je bij mij (en ik weet zeker ook anderen) plaatsvervangende schaamte toe vanwege jouw opmerkingen over jouw vrouw die je overgiet met een 'spiritueel' sausje. Ik hoop dat je hier iets constructiefs mee doet zodat jullie samen mogen groeien, want je speelt met vuur en voor je het weet groeien jullie uit elkaar en doe je meer kwaad dan goed met dit soort schrijfsels.

Mike

Dankjewel voor je commentaar Mike.
Ik heb de tekst aangepast.

 

[Surv]

Mijn vrouw voelt veel boosheid.
Dat ervaar ik als positief.
Die boosheid zou voor een deel door mijn gedrag komen en omdat ik veranderd ben geeft ze aan.

Boosheid is een krachtig gevoel - het is levenskracht.
Je kunt er bijv. heel goed duidelijkheid en grenzen mee aangeven, informatie overbrengen en jezelf en anderen mee beschermen. Gevoelens van boosheid mogen er zijn.
Net als andere gevoelens er mogen zijn en gevoeld mogen worden
Iets anders is het als kinderlijk onvolwassen boosheid of andere gevoelens omgezet worden en afgereageerd als zinloos en nodeloos geweld en of om andere mensen vanuit een eigen machteloosheidsgevoel te manipuleren.

Soms kan het wel eens onbedoeld gebeuren dat mijn vrouw of ik tijdens vanuit trauma gestuurde onbewuste momenten gevoelens en emoties anders gebruiken dan waarvoor we ze bedoelen maar dat komt steeds minder vaak voor.
Daar werken we aan.

Inmiddels is mij 100% duidelijk waarom mijn vrouw zich zo boos voelde en zo boos naar mij deed.

Haar reden voor haar boosheid wist ik voor 99,99%, maar zij kon/wilde mij de reden zelf niet zeggen.
Het is een proces en het komt vanzelf naar boven was de gedachte die bij mij opkwam.
Dus wachtte ik geduldig af.
Ondertussen vlogen de irritaties en ergenissen over en weer door de ether.

Ik mag boosheid voelen en vrij uiten en mijn vrouw dus ook.
Maar als er geen duidelijkheid is aan beide kanten kan die boosheid lang duren.
Ze was natuurlijk niet de hele dag boos, maar aangenaam is het niet.

Het betrof een indirect 'via-via' boosheidreden / situatie waarbij ik haar niet opzettelijk te kort gedaan heb, noch per ongeluk of op welke andere manier dan ook.

Maar goed boosheid kan gezond zijn, duidelijkheid scheppen, grenzen duidelijk maken, etc.

Enfin.

Zoals een aantal forumleden weten / zich wellicht herinneren is mijn vrouw al jaren ernstig ziek.

Vaak samen met haar naar specialisten geweest die zij altijd zelf uitzocht en geluisterd naar wat die te vertellen hadden. Soms zelfs een vraag gesteld. Verder geobserveerd en geluisterd. Wat mij betreft hadden ze allemaal kulverhalen.
Ik geloof niet in dat circuit.
Ik weet te veel.
Dat zij ik ook tegen mijn vrouw en lichtte dat uitgebreid toe.

Maar goed.
Er volgden nog geen behandelen en ik deed mijn vrouw suggesties over zelf-medicatie.
Dat ging jaren goed totdat de 'superspecialist' haar begon te zeggen dat ze nu toch echt wel aan ziekenhuisbehandelingen moest gaan denken.

Dat zou nog wel even duren zei deze 'specialist', maar het 'zat er aan te komen'.
Ik begreep precies wat die specialist wilde en wat de behandelingen inhielden en had daar thuis ook verhitte gesprekken over met mijn vrouw.
Ze wuifde mijn bezwaren weg als onnodige paranoia.

Ze is psychiatrisch hbo en universitair opgeleid verpleegkundige en doctorandus gezondheidswetenschappen en zij vond/vind dat zij beter wist/weet waar regulier medische behandelingen & rniddelen over gaan.

Zelf had ik maar een half oor nodig om de materie te begrijpen waar zij en specialisten het over hadden. wat ook bleek uit - de soms verhitte - gesprekken die wij daar met elkaar over hadden.

Een jaar later moest het gaan gebeuren volgens de specialist.

Wordt vervolgd.

 

[fatsnotbad]

Opnieuw wat wijze raad van ome Mike. Je post gaat nergens over. Dit is wat ik lees.

Begin: Ik weet waarom mijn vrouw boos is.

Kern: bla-bla-bla-bla-bla.

Slot: Eigenlijk heb ik nog steeds geen idee waarom ze boos is, maar het heeft hoe dan ook niets met mij te maken. Van mij mag ze boos zijn.

Ik heb je geprobeerd te helpen, maar het is onmogelijk om iemand te helpen die niet geholpen wil worden. Het zou mij niet verbazen als je vrouw deze conclusie ook heeft getrokken. Je loopt net zo hard weg voor je eigen aandeel als Usain Bolt.

Mike

 

[Surv]

Inmiddels is mij 100% duidelijk waarom mijn vrouw zich zo boos voelde en zo boos naar mij deed.

Haar reden voor haar boosheid wist ik voor 99,99%, maar zij kon/wilde mij de reden zelf niet zeggen.
Het is een proces en het komt vanzelf naar boven was de gedachte die bij mij opkwam.
Dus wachtte ik geduldig af.
Ondertussen vlogen de irritaties en ergenissen over en weer door de ether.

Ik mag boosheid voelen en vrij uiten en mijn vrouw dus ook.
Maar als er geen duidelijkheid is aan beide kanten kan die boosheid lang duren.
Ze was natuurlijk niet de hele dag boos, maar aangenaam is het niet.

Het betrof een indirect 'via-via' boosheidreden / situatie waarbij ik haar niet opzettelijk te kort gedaan heb, noch per ongeluk of op welke andere manier dan ook.

Maar goed boosheid kan gezond zijn, duidelijkheid scheppen, grenzen duidelijk maken, etc.

Enfin.

Zoals een aantal forumleden weten / zich wellicht herinneren is mijn vrouw al jaren ernstig ziek.

Vaak samen met haar naar specialisten geweest die zij altijd zelf uitzocht en geluisterd naar wat die te vertellen hadden. Soms zelfs een vraag gesteld. Verder geobserveerd en geluisterd. Wat mij betreft hadden ze allemaal kulverhalen.
Ik geloof niet in dat circuit.
Ik weet te veel.
Dat zij ik ook tegen mijn vrouw en lichtte dat uitgebreid toe.

Maar goed.
Er volgden nog geen behandelingen en ik deed mijn vrouw suggesties over zelf-medicatie.
Dat ging jaren goed totdat de 'superspecialist' haar begon te zeggen dat ze nu toch echt wel aan ziekenhuisbehandelingen moest gaan denken.

Dat zou nog wel even duren zei deze 'specialist', maar het 'zat er aan te komen'.
Ik begreep precies wat die specialist wilde en wat de behandelingen inhielden en had daar thuis ook verhitte gesprekken over met mijn vrouw.
Ze wuifde mijn bezwaren weg als onnodige paranoia.

Ze is psychiatrisch hbo en universitair opgeleid verpleegkundige en doctorandus gezondheidswetenschappen en zij vond/vind dat zij beter wist/weet waar regulier medische behandelingen & rniddelen over gaan.

Zelf had ik maar een half oor nodig om de materie te begrijpen waar zij en specialisten het over hadden. wat ook bleek uit - de soms verhitte - gesprekken die wij daar met elkaar over hadden.

Een jaar later moest het gaan gebeuren volgens de specialist.

Wordt vervolgd.