Dat is denk ik een goede samenvatting.
Het grootste probleem zit bij vrouwen, omdat zij vanuit emotie de neiging hebben alles hopeloos ingewikkeld te maken. Inclusief hun eigen herstel.
Toen ik vele jaren geleden aan voedingscoaching deed waren het steevast vrouwen die weinig of geen herstel ervaarden. De mannen volgden mijn adviezen op en kort nadat ze deze gingen toepassen trad er verbetering op en in enkele gevallen zelfs razendsnelle genezing. De vrouwen, enkele uitzonderingen daargelaten, liepen vaak juist meer vast.
Eerst paste ik mijn voedingscoaching aan door een blok aan te bieden van twee uur, waarvan 1 ging over voedingsadvies en het tweede over levensstijl en denkpatronen. Maar het bleek onbegonnen werk voor mij. De zelfsabotagemechanismes bleken vaak te veel voor mij om tegen op te boksen en ik moest een afweging maken door de hoeveelheid tijd en energie die ik hierin stak af te zetten tegen de resultaten, ook al ontving ik hiervoor 60 euro per uur. Deze afweging viel uit in mijn nadeel en ik concludeerde dat ik hierop leegliep. Mijn primaire motivatie is nooit geld geweest, ik wil oprecht mensen helpen. Maar ik kan niet mensen helpen die diep van binnen niet geholpen willen worden.
In de begintijd van dit forum (2011-2015), toen de nadruk veel meer exclusief op voeding en gezondheid lag, was het precies hetzelfde. Er waren hier vrouwen actief die gevoelig waren voor letterlijk alles, bij wijze van spreken nog voor de lucht die ze inademden. Waar te beginnen, vroeg ik mij regelmatig stilletjes en soms hardop af. Ik wilde alleen maar een platform creeren waar we elkaar konden helpen om fysiek beter te worden. Met een beetje doorvragen kwam ik er al snel achter dat angst de voornaamste saboteur was, maar ook dat er sprake waa van hechting aan deze angsten en dat zij hun identiteit hier mede op hadden gebaseerd.
En dan hebben we nog de hypochonders en neuroten, waarvan ik er recentelijk twee van het forum heb verwijderd, omdat ze alle energie uit de ruimte zogen. Ook dat waren weer vrouwen, oudgedienden op dit forum met nul voortschrijdend inzicht, ondanks de weelde aan informatie en kennis die ze hier konden opdoen.
In 2020 ben ik begonnen met afrekenen met mijn eigen (onbewuste) sabotagemechanismen. Ik had een alcoholprobleem en besloot om AA te doen, eerst via meetings en al snel via het 12-stappenprogramma. Ik deed razendsnel essentiele inzichten op over waarom ik meende mij regelmatig te moeten verdoven met alcohol. Het was een zeer boeiende reis naar binnen (soul searching), die mij op een nieuw pad van voortdurende en niet aflatende zelfreflectie heeft gezet.
Ook trok ik de conclusie dat de samenleving de verslaafden teweegbrengt en dat het 12-stappenprogramma daarom een maatschappelijk programma zou moeten zijn. Ik herschreef de 12 stappen en maakte van verslaving "alsmaar terugkerende negatieve gewoontes en gedragingen". Ik besloot dit vol goede moed enkele jaren geleden aan te bieden aan het algemene publiek.
Maar ook hier zag ik hetzelfde gebeuren. De mannen gingen aan de slag met de spiegel die ik ze voorhield, maar de vrouwen wilden er niet aan, niet echt. Ze vertoonden vaak heftige emotionele reacties en ik begon me af te vragen of ik het soms niet erger maakte i.p.v. beter. Wat de mannen en vrouwen beiden gemeen hadden was dat slechts weinigen dit proces aandurfden, de meeste mensen zijn letterlijk doodsbang voor hun eigen schaduw. Uiteindelijk stond ook met het stappenwerk de tijd en energie die ik erin stak niet in verhouding met de resultaten en ik besloot ook dit te laten voor wat het was.
Toen kwam de oorspronkelijke, authentieke chiropractie in beeld. Het mooie hiervan is dat hals- en rugwervels in verbinding staan met de wortels van zenuwbanen, die weer door spieren, pezen, organen en klieren lopen. Je slaat hiermee twee vliegen in 1 klap, het somatische en het psychische. Maar tegelijkertijd maakt het het er allemaal niet makkelijker op om effectieve heling te kunnen ervaren. Hiervoor is namelijk een proactieve, positieve mentaliteit vereist van degene die de chiropractie ondergaat.
En je voelt hem denk ik alweer aankomen, de mannen boeken sneller successen dan de vrouwen. Het is niet dat vrouwen geen verbetering en vooruitgang ervaren, maar gaandeweg komen ze zichzelf meermaals tegen en geven ze ook hier blijk van hardnekkige zelfsabotage. Het is dus vaak bij vrouwen veel meer op en af. Het GELOOF in heling moet rotsvast en ijzersterk zijn, waardoor tijdelijke 'tegenslagen' ook moeten worden gezien als een noodzakelijk onderdeel van het helingsproces. Helaas gaan vrouwen veel.sneller bij de pakken neerzitten dan mannen.
Telkens zie je hetzelfde patroon. Of het nu gaat om het aanpassen van je voedingspatroon of het verrichten van grondige zelfreflectie via de 12 stappen of chiropractische wervelcorrecties, mijn vermogen om de taal van vrouwen te spreken reikt maar zo ver en ik moet mij bij hardnekkige gevallen noodgedwongen gewonnen geven.
Mike
