Sama Hoole X-berichten

[Medusa]

Deze man heeft vaak zulke rake en interessante berichten dat ik hem een eigen topic geef.

Visoliecapsules zijn het meest agressief geoxideerde industriële vet dat ooit aan een mens is verkocht als gezondheidssupplement, en we hebben op de een of andere manier als cultuur afgesproken om te doen alsof dit prima is.

De omega-3-vetten in visolie zijn de meest chemisch instabiele vetten in de natuur. Licht, hitte, zuurstof. Een van de drie zet de reactie in gang. De vis houdt die vetten afgesloten in celmembranen, beschermd door zijn eigen antioxidativesysteem, koel en donker gehouden door levend weefsel dat zijn werk doet.

De capsule uit de supermarkt biedt geen van dat alles.

Tegen de tijd dat je er een openmaakt, hebben de inhoudsoploop door een Peruaanse verwerkingsfabriek, een verzendcontainer, een magazijn, een supermarktplank en je keukenkastje gereisd. Elke stap van de reis is precies de set omstandigheden waartegen de vis zijn hele leven lang die vetten beschermde.

Wat aan de andere kant eruit komt, is een brij van oxidatiebijproducten. Lipideperoxides. Malondialdehyde. 4-hydroxynonenal. Verbindingen die DNA beschadigen, ontstekingen aanjagen en in de literatuur zijn gelinkt aan atherosclerose, neurodegeneratie en precies de cardiovasculaire uitkomsten die de capsule was verkocht om te voorkomen.

Onafhankelijke laboratoria hebben herhaaldelijk supermarktvisolie getest en waarden voor peroxiden gevonden die in geen enkele andere voedselcategorie legaal zouden zijn voor menselijke consumptie.

Je betaalt een premium voor een petrischaaltje.

Eet de vis.

 

[Medusa]

Volkoren granen bevatten meer vezels, meer antinutriënten, meer fytinezuur, meer lectines en meer gluten dan geraffineerde granen.

Er werd ons verteld dat de volkorenvariant de gezondere keuze was, omdat deze meer van die stoffen bevatte die uit de geraffineerde variant waren verwijderd.

Denk daar eens even over na.

 

[Medusa]

Avocado-olie en olijfolie worden aan jou verkocht als het verantwoorde, volwassen alternatief voor zaadolie.

De moeite waard om eens goed te bekijken.

Olijfolie bevat ruwweg 10 tot 15% meervoudig onverzadigde vetten. Avocado-olie zit rond de 12 tot 15%. Deze getallen liggen hoger dan bij talg, dat rond de 3 tot 4% zit, en dramatisch hoger dan bij boter, die rond de 2 tot 3% zit.

Dan is er nog de kleine kwestie van fraude. Herhaalde onderzoeken hebben aangetoond dat een aanzienlijk percentage supermarkt-avocado-olie is gemengd met sojaboonolie, zonnebloemolie of raapzaadolie. Olijfolie heeft een zo goed gedocumenteerde fraude-geschiedenis dat de Italiaanse autoriteiten er een speciale politiemacht voor hebben.

En beide worden verkocht in doorzichtige glazen flessen op planken onder tl-verlichting, waar ze rustig oxideren terwijl jij besluit of je die extra drie pond wilt uitgeven aan de premium variant.

Boter ligt in je koelkast gewoon zichzelf te zijn. Talg doet hetzelfde. Geen van beide vereist een forensisch accountant om te verifiëren.

Kook met de vetten die geen chaperonne nodig hebben.

 

[Medusa]

"Je krijgt scheurbuik zonder fruit."

De gevreesde scheurbuik. De ziekte van de zeeman. De reden dat een kind van vijf schijnbaar acht porties fruit per dag moet eten volgens een poster in de wachtkamer van een dokter.

Hier is het ding dat niemand die die posters drukt wilde vermelden.

De vitamine C-behoefte op een carnivoor dieet zakt naar een fractie van de officiële RDA, omdat de RDA is vastgesteld ten opzichte van een dieet dat kreunt onder geraffineerde koolhydraten, en glucose concurreert direct met vitamine C voor opname in de cellen.

Zelfde transporter. Zelfde receptor. Glucose wint, elke keer, omdat er meer van is.

Verwijder de glucosevloed en het lichaam heeft plotseling nog maar een verwaarloosbaar beetje vitamine C nodig om dezelfde klus te klaren. Nanogrammen, niet milligrammen. De hoeveelheid die stilzwijgend aanwezig is in vers spiervlees, in hoeveelheden die Arctische bevolkingen in leven hebben gehouden tijdens negenmaanden-winters zonder een enkele sinaasappel in zicht.

Scheurbuik is een ziekte van zeelieden die zes maanden lang beschuit en gezouten kabeljauw eten. Het is geen ziekte van mensen die rundvlees eten.

Grote OJ zou liever hebben dat je dit niet wist.

 

[Medusa]

Activist: "Rundvlees gebruikt een obscene hoeveelheid water. Vijftienduizend liter per kilo."

Boer: "Waar kwam het water vandaan?"

Activist: "Wat?"

Boer: "De vijftienduizend liter. Waar was het daarvoor, voordat het op de rekening kwam."

Activist: "Ik weet het niet. Een rivier?"

Boer: "De hemel. Ongeveer vierennegentig procent van dat getal is regen die op het veld viel en door het gras werd gedronken. De koe at het gras. De regen was op weg naar beneden, of de koe er nu was of niet."

Activist: "Maar het telt nog steeds als gebruikt water."

Boer: "Door het gras. Dat het zou hebben gebruikt of ik nu boerde of naar Spanje verhuisde. De koe bestelt de regen niet. De regen staat niet op de loonlijst van de koe."

Activist: "Hou dan gewoon geen koe."

Boer: "De regen valt nog steeds. Het gras drinkt het nog steeds. Het water circuleert hoe dan ook terug in de lucht, alleen zonder dat iemand ertussendoor gevoed wordt."

Activist: "Het is niet zo simpel."

Boer: "Het is regen, gras, koe, rivier. Of het is regen, gras, rot, rivier. Zelfde cirkel, minder diners. Ondertussen kostte elke amandel in jouw melk een gallon opgepompt grondwater in Californië om te groeien. Dáár zou je je zorgen over kunnen maken. De regen in Wales redt het prima zonder jouw bezorgdheid."

 

[Medusa]

In 1984 maakte het Milk Marketing Board gepasteuriseerde magere melk landelijk beschikbaar in de Britse supermarkt. Dat jaar vertegenwoordigde het 4,2% van de huishoudelijke melkinkopen. In 1993, 41%. In 2008, meer dan 60%. Het is nog steeds, in 2026, het standaardpak in de gemiddelde Britse koelkast.

De marketing was slim. Magere melk was het verstandige middenpad. Niet de decadente goudtop waar de nieuwe richtlijnen nerveus van werden, niet de waterige roodtop die niemand echt lekker vond. De volwassen keuze voor een gezin dat niet roekeloos wilde zijn.

Maar het Britse gezin had het meeste van de melk al verloren tegen de tijd dat het groene pak arriveerde.

Voor 1949 dronken de meeste gezinnen hun melk rauw. Het werd voor zonsopgang op de stoep gezet, in een glazen fles, door een man die het huishouden bij naam kende, afkomstig van een kudde op een paar mijl van de achterdeur. De room steeg 's nachts naar de bovenkant van de fles en de kinderen ruzieden over wie de eerste schep kreeg.

Die melk bevatte het volledige profiel van vetoplosbare vitamines. De natuurlijke enzymen die het lichaam hielpen het te verteren. De lactoferrine en immunoglobulinen die het immuunsysteem ondersteunden. De gunstige bacteriën van een onverwerkt levend voedsel. Kinderen groeiden er tienduizend jaar op op.

Daarna werd het stap voor stap ontmanteld, in naam van veiligheid en vooruitgang.

Pasteurisatie doodde de bacteriën, het goede met het slechte, en degradeerde de hittegevoelige vitamines. Homogenisatie brak de vetbolletjes zo klein dat de room niet meer kon rijzen. Ontrooming verwijderde de room volledig. De room verdween niet. Het werd verkocht aan de voedingsindustrie, waar het een ingrediënt werd in koekjes, ijs en kant-en-klaarmaaltijden. Het huishouden betaalde dezelfde prijs voor minder voedingsstoffen, terwijl het beste deel van de melk terugverkocht werd in een doosje Mr Kipling.

De koe produceert een compleet voedsel. De industrie haalt het uit elkaar, verkoopt het beste aan fabrikanten, verkoopt het overschot aan jou, en vertelt je dat het overschot de verantwoorde keuze is.

De melkboer is verdwenen. Het blauwe deksel staat in de koelkast ernaast. Het rauwe spul is bij de boerderijpoort, als je die kunt vinden.

 

[Medusa]

Geruststellend nieuws voor iedereen die zich nog steeds zorgen maakt over het klimaat.

We hebben het uitgevogeld.

Ontdoe je van de koe.

Dat is het plan. Dat is het hele plan. Decennia van beleid, miljarden ponden aan onderzoeksfinanciering, een hele industrie van advieswerk in middelgrote glazen gebouwen in Brussel, allemaal samenkomend in één elegante oplossing die op een koelkastmagneet past.

Ontdoe je van de koe.

De koe, die momenteel in een veld in Herefordshire staat, gras eet dat groeide zonder iemands toestemming, regenwater drinkt dat uit een hemel viel die we nog niet hebben leren factureren, en de grond onder haar voeten bemest met een substantie die al sinds het late Pleistoceen fungeert als bodemverbeteraar.

Die koe.

Zij is degene.

Vervang haar door wat? Maak je geen zorgen. Er komt wel iets. Een patty gekweekt in een bioreactor in Singapore, verwarmd door aardgas, gefinancierd door een man in een zwart coltrui. Een lapje Braziliaanse soja waar ooit een bos stond, geperst tot een burger die bietensap bloedt. Een amandel, op de een of andere manier.

Maar ontdoe je van de koe.

De containerschepen varen door. De kobaltmijnen gaan door. De lithiumvijvers gaan door. De veertien streamingdiensten die draaien op met kolen gestookte datacentra gaan door. De jaarlijkse Davos-top, waar de koe uitvoerig wordt besproken door mensen die met privévliegtuigen zijn ingevlogen, gaat door.

Maar niet de koe.

Zodra ze weg is, klaart de atmosfeer op. De regen wordt optioneel. Het gras op de hellingen van Snowdonia composteren zichzelf beleefd en gaan naar huis. De mestkevers vinden ander werk. De torenvalken schrijven sterk geformuleerde brieven.

Vraag niet wat het gras eet. Vraag niet wat staat op de 65% van het Britse land dat niets anders groeit. Vraag niet waar het leer vandaan komt, of het talg, of de bottenmeel in je rozen.

Vraag niets van dat alles.

Ontdoe je gewoon van de koe.

De planeet rekent op jou.

Voornamelijk op haar afwezigheid.

 

[JVG]

Avocado-olie en olijfolie worden aan jou verkocht als het verantwoorde, volwassen alternatief voor zaadolie.

De moeite waard om eens goed te bekijken.

Olijfolie bevat ruwweg 10 tot 15% meervoudig onverzadigde vetten. Avocado-olie zit rond de 12 tot 15%. Deze getallen liggen hoger dan bij talg, dat rond de 3 tot 4% zit, en dramatisch hoger dan bij boter, die rond de 2 tot 3% zit.

Dan is er nog de kleine kwestie van fraude. Herhaalde onderzoeken hebben aangetoond dat een aanzienlijk percentage supermarkt-avocado-olie is gemengd met sojaboonolie, zonnebloemolie of raapzaadolie. Olijfolie heeft een zo goed gedocumenteerde fraude-geschiedenis dat de Italiaanse autoriteiten er een speciale politiemacht voor hebben.

En beide worden verkocht in doorzichtige glazen flessen op planken onder tl-verlichting, waar ze rustig oxideren terwijl jij besluit of je die extra drie pond wilt uitgeven aan de premium variant.

Boter ligt in je koelkast gewoon zichzelf te zijn. Talg doet hetzelfde. Geen van beide vereist een forensisch accountant om te verifiëren.

Kook met de vetten die geen chaperonne nodig hebben.

Tsja. maar ik heb olijfolie rechtrstreeks hier. Donkere glazen fles.

 

[Medusa]

De korst op een biefstuk bevat heterocyclische amines en polycyclische aromatische koolwaterstoffen. Deze stoffen hebben, in extreem hoge doses en onder geïsoleerde laboratoriumomstandigheden bij ratten, kankerverwekkende effecten vertoond.

Als je de doses uit die onderzoeken zou omrekenen naar menselijke equivalenten, zou je de verkolde buitenkant van zo’n enkele duizenden biefstukken per dag moeten eten, en dat de rest van je leven lang.

De mens bereidt al tussen de tweehonderdduizend en een miljoen jaar vlees boven open vuur. De korst op een geroosterd stuk vlees, de schil op een borststuk, de zwartgeblakerde randen van een karbonade die uit de sintels wordt gehaald: dit is het voedsel waarop onze soort is gebouwd.

Als rundvlees met verbrande randen kanker zou veroorzaken in de mate die de krantenkoppen suggereren, zouden we hier niet zijn om die krantenkoppen te lezen.

Eet die steak.

Geniet van de korst.

 

[Medusa]

Dingen die de koe nodig heeft:

- Gras
- Regen
- Een wei

Dingen die haverdrank nodig heeft:

- Een monocultuur van haver op topbouwland
- Synthetische stikstofmest, gemaakt van aardgas
- Glyphosfaat, gespoten voor de oogst
- Een verwerkingsfabriek
- Industriële enzymen
- Stabilisatoren en emulgatoren
- Toegevoegde plantaardige olie om de mondgevoel van zuivelvet na te bootsen
- Toegevoegd calcium om het calcium van zuivel na te bootsen
- Toegevoegde vitamine D om de vitamine D van zuivel na te bootsen
- Toegevoegd B12, omdat er geen in haver zit
- Tetra Paks
- Een gekoelde distributieketen
- Een marketingbudget
- Een celebrity-endorsement
- Een wekelijkse column in The Guardian
- De voortdurende medewerking van mensen die bereid zijn £2,40 per liter te betalen voor water met haver erin

Dingen die de afgelopen tienduizend jaar zijn veranderd aan wat de koe nodig heeft:

- Niets

Dingen die de afgelopen tien jaar zijn veranderd aan wat haar vervanger nodig heeft:

- Best wel veel, blijkbaar

Er zit misschien een les in dit verhaal.

 

[Medusa]

In 2003 gebeurde er iets vreemds.

Een dieetboek van een New Yorkse cardioloog die dertig jaar lang het tegenovergestelde van de officiële richtlijnen had bepleit, schoot plotseling de hoogte in. Dr. Atkins' New Diet Revolution verkocht al stilzwijgend sinds de jaren 1970. Alleen al in 2003 werden er tien miljoen exemplaren verkocht. Tegen 2004 zat ongeveer één op de elf volwassen Amerikanen op een of andere versie van het Atkinsdieet.

Het dieet bestond uit het verwijderen van de geraffineerde koolhydraten aan de basis van de voedselpiramide en in plaats daarvan het eten van eieren, boter, vlees, kaas en room – dingen die de piramide twintig jaar lang als gevaarlijk had bestempeld. Het resultaat was een kortstondig, grootschalig, echt wereldwijd experiment in het eten van het voedsel dat mensen aten vóór 1977.

Broodverkopen daalden. Pastaverkopen daalden. Het cornervak met cornflakes kromp. De voedingsindustrie, die haar hele infrastructuur voor vetarm voedsel had opgebouwd op de aanname dat de richtlijnen nooit zouden veranderen, raakte in paniek.

De tegenreactie was hevig en gecoördineerd. De American Heart Association waarschuwde dat het dieet gevaarlijk was. De British Medical Association noemde het nutritioneel onverantwoord. Diëtisten schaarden zich in de rij om het te veroordelen op dagtijdse televisie en in vrouwenbladen.

Toen, in april 2003, gleed Atkins uit op een ijzige New Yorkse stoep, sloeg hij zijn hoofd en stierf negen dagen later in een coma. Zijn familie weigerde een autopsie. Tien maanden later lekten zijn privémedische dossiers naar de Wall Street Journal, gelekt door een arts die gelieerd was aan een veganistische belangenorganisatie. De dossiers toonden aan dat Atkins ten tijde van zijn dood 117 kilo woog, na negen dagen intraveneuze vloeistoffen en door comagerelateerde zwelling. De pers bracht de kop alsof het dieet hem had gedood.

Het was een van de effectievere lastercampagnes in de geschiedenis van de voedingswetenschap, en het werkte. Het Atkins-moment ging voorbij. De pasta kwam terug. Het institutionele consensus herstelde zich.

Maar de mensen die het hadden geprobeerd, hadden iets opgemerkt. Eieren en boter bij het ontbijt hadden hen minder hongerig, energieker en zichtbaar dunner gemaakt dan twintig jaar magere melk en pasta ooit hadden gedaan. Ze hadden in hun eigen lichamen gevoeld wat de voorgaande halve eeuw had verhuld.

De meesten van hen gingen toch terug naar de pasta. De dokter had het gezegd. De diëtist had het gezegd. De man op televisie had het gezegd. En de man die iets anders had beweerd, was net op een brancard uit zijn flatgebouw gedragen, door de pers obees gemaakt de ochtend na zijn begrafenis.

 

[Medusa]

Er is zoiets als konijnenverhongering. De Frans-Canadese pelsjagers noemden het mal de caribou. De Hudson Bay Company hield dossiers bij van mannen die eraan stierven terwijl hun magen technisch gezien vol zaten.

Hier is hoe het werkt.

Een man zit vast in het bos in de late winter. Het enige wild dat hij kan vinden is konijn, of kariboe aan het eind van de migratie nadat ze hun zomerse vet hebben verbrand. Het magere vlees is er. Het vet is weg.

Hij eet. Hij kan niet stoppen met eten. Hij wordt lethargisch. Binnen een week krijgt hij waterige diarree. Hij blijft eten. Hij blijft verzwakken. Binnen twee of drie weken, in de kou, met zwaar werk, is hij dood. Van de honger. Met vlees in zijn maag.

De lever kan eiwit alleen verwerken tot ongeveer vijfendertig procent van de totale calorieën. Daarboven heeft het lichaam geen manier om het stikstofafval af te voeren, en begint het zijn eigen weefsels af te breken om de balans te herstellen.

De Cree- en Dene-jagers wisten dit in hun botten. Ze zouden een mager konijn in het veld opensnijden en het spiervlees aan de honden geven, alleen het kleine nier vet bewaren om te mengen met opgeslagen vet van rijkere vangsten. Europese waarnemers waren verbijsterd door wat eruitzag als verspilling. De jagers waren verbijsterd door Europeanen die verbijsterd waren.

Pemmican was ontworpen rond deze kennis. Gelijke delen mager vlees en gerenderd vet, naar gewicht. De helft talg. Niet een kwart. Niet een tiende. De helft.

Als je het voorouderlijke patroon gaat volgen, doe het dan goed. Eet de ribeye boven de ronde. De schouder boven de lende. Het merg, het rundsuet, de gerenderde talg, de bouillon die stolde op de vensterbank.

Mager vlees alleen bouwde geen beschavingen. Vet vlees bouwde ze allemaal.

 

[Medusa]

Plantaardige superfoods. Het voedsel voor arme mensen dat je voorouders aten als ze geen vlees op tafel konden zetten, nu gepromoot als topvoeding.

- Quinoa. Graansoort van de boeren in de Andes. Werd gegeten als de lama’s te kostbaar waren om te slachten.

- Linzen. Voedsel voor Romeinse slaven. Plinius noemde ze voedsel voor de armen.

- Boerenkool. Middeleeuws gewas dat langs heggen groeide. Groeide waar niets anders wilde groeien.

- Chia. Azteeks veldrantsoen. Meegenomen door lopers die geen hert konden dragen.

- Bruine rijst. Aziatisch boerenbasisvoedsel. De witte rijst was voor de landheer.

- Haver. Schots heuvelgewas. Samuel Johnson omschreef het als voedsel voor paarden in Engeland en voor mannen in Schotland.

- Gerst. Rantsoen voor Romeinse gladiatoren. Ze werden hordearii genoemd. De gersteters. Met minachting gezegd.

- Boekweit. Russisch hongersnoodvoedsel.

- Bonen. Universele eiwitbron voor boeren. Het standaardvoedsel als het vlees op was.

- Cassave. Hongergewas in Sub-Sahara Afrika. Licht giftig als je het verkeerd bereidt.

- Gierst. Afrikaans en Indiaas noodgraan. Geteeld waar de grond het had opgegeven.

- Zoete aardappel. Hongerverzekering in de Stille Oceaan.

- Acai. Amazone-vulbes.

- Goji. Chinese hegvrucht.

Nu zijn ze een levensstijl.

Terwijl je ook vlees zou kunnen eten.

Je voorouders zouden woedend zijn.

 

[Medusa]

Havermout was boerenkost om een reden.

In het Schotland van de 18e eeuw aten mensen haver als er niets anders was. Goedkoop. Vullend. Houdbaar door de winter heen. De Engelsen schreven haver beroemd af als geschikt alleen voor "paarden en Schotten." Het woordenboek van Dr. Johnson nam het letterlijk op, en niet als een compliment.

De arme Schotten aten het drie keer per dag omdat ze geen alternatief hadden. De landeigenaren in dezelfde valleien aten ree, zalm, rundvlees, schapenvlees, boter en wild. Twee diëten. Zelfde land. Het ene bouwde lichamen op. Het andere hield ze in leven.

De rantsoenen in de werkhuizen in heel Groot-Brittannië in de 19e eeuw leunden zwaar op pap om dezelfde reden. Het was de goedkoopste manier om een lichaam rechtop te houden tegen minimale kosten.

Nu wordt het gepresenteerd als een superfood. Verpakt in een zakje. Gefotografeerd onder een bosbes. Verkocht met een wellness-influencer op het deksel. Dezelfde pap die de wildopziener van de landeigenaar als een belediging zou hebben beschouwd, wordt nu gepositioneerd als het ontbijt van de metabolisch geoptimaliseerde mens.

Het dieet van de landeigenaren met rundvlees en wild wordt intussen afgedaan als ongezond door mensen die een konijn niet eens zouden kunnen villen.

Ze hebben je overtuigd dat armeluisrantsoenen premium voeding zijn.