Hallo allemaal.
Sommige forumleden zullen mij nog kennen en anderen mogelijk niet. Ik ben een poos weg geweest en besloot opnieuw aan te melden omdat ik toch denk dat een aantal forum leden er altijd zijn geweest. Toch moet mij de reden van het hart dat ik weg gegaan ben. Het had voornamelijk met persoonlijke omstandigheden te maken die ik tot op vandaag niet verwerkt krijg. Mijn eigen wijsheid werd mijn ergste nachtmerrie. Ik bedoel niet eigenwijs maar wijsheid. Na de dialoog die ik had met Mike aangaande feminisme zag ik samen met andere feiten door zijn ogen het geestelijke misbruik van mijn vader maar mijn moeder. Op dat moment moest ik beslissen om weg te gaan. Ik weet dat men iets probeert te zeggen maar het is er nooit ingekomen. Mijn hoofd probeert constant 8 jaar lang iets te verdringen. Terug te stoppen in me onderbewustzijn maar het is te intens aanwezig geweest. Het heeft teveel indruk gemaakt en ik denk dat iplv wat ik vergeten wil steeds recente dingen vergeet. Dit is niet om de slachtoffer uit te hangen zoals weleens gedacht is. Het heeft me hart gebroken weg te gaan maar het was nodig. Gevoelens en emoties speelden op dat moment een belangrijke factor. Leugens en het bedriegen van gevoelens en emoties begonnen onderdeel van mijn bewustzijn uit te maken door mijn eigen inzichten. Gevoelens en emoties die reëel waren en nog steeds zijn. Bang van mensen en heel moeilijk nog mensen kunnen vertrouwen bang dat er met me gevoelens gespeeld word.
Dit moet gezegd worden als mensen mij iets willen zeggen omdat ik tot geen enkele actie kan komen en het lijkt alsof men daarop wacht en ik dingen niet meer weet en dus muur en muurvast zit. Nogmaals dit is niet om slachtoffer te spelen. Ik denk juist dat door de wijsheid die ik mee kreeg ik wel degelijk bereid was tot inzichten maar die totaal verkeerd uitgepakt hebben.
Sommige forumleden zullen mij nog kennen en anderen mogelijk niet. Ik ben een poos weg geweest en besloot opnieuw aan te melden omdat ik toch denk dat een aantal forum leden er altijd zijn geweest. Toch moet mij de reden van het hart dat ik weg gegaan ben. Het had voornamelijk met persoonlijke omstandigheden te maken die ik tot op vandaag niet verwerkt krijg. Mijn eigen wijsheid werd mijn ergste nachtmerrie. Ik bedoel niet eigenwijs maar wijsheid. Na de dialoog die ik had met Mike aangaande feminisme zag ik samen met andere feiten door zijn ogen het geestelijke misbruik van mijn vader maar mijn moeder. Op dat moment moest ik beslissen om weg te gaan. Ik weet dat men iets probeert te zeggen maar het is er nooit ingekomen. Mijn hoofd probeert constant 8 jaar lang iets te verdringen. Terug te stoppen in me onderbewustzijn maar het is te intens aanwezig geweest. Het heeft teveel indruk gemaakt en ik denk dat iplv wat ik vergeten wil steeds recente dingen vergeet. Dit is niet om de slachtoffer uit te hangen zoals weleens gedacht is. Het heeft me hart gebroken weg te gaan maar het was nodig. Gevoelens en emoties speelden op dat moment een belangrijke factor. Leugens en het bedriegen van gevoelens en emoties begonnen onderdeel van mijn bewustzijn uit te maken door mijn eigen inzichten. Gevoelens en emoties die reëel waren en nog steeds zijn. Bang van mensen en heel moeilijk nog mensen kunnen vertrouwen bang dat er met me gevoelens gespeeld word.
Dit moet gezegd worden als mensen mij iets willen zeggen omdat ik tot geen enkele actie kan komen en het lijkt alsof men daarop wacht en ik dingen niet meer weet en dus muur en muurvast zit. Nogmaals dit is niet om slachtoffer te spelen. Ik denk juist dat door de wijsheid die ik mee kreeg ik wel degelijk bereid was tot inzichten maar die totaal verkeerd uitgepakt hebben.
