𝐇𝐞𝐭 𝐯𝐞𝐫𝐣𝐚𝐚𝐫𝐝𝐚𝐠𝐬𝐭𝐢𝐤𝐤𝐢𝐞
Ik begin een bloedhekel te krijgen aan jarige collega’s, niet omdat ik mensen hun verjaardag misgun, maar omdat ik blijkbaar financieel verantwoordelijk ben geworden voor het feit dat Sandra van Finance vijftig wordt, alsof dat mens een uitzonderlijke prestatie heeft geleverd door wederom niet dood te gaan.
Vroeger nam de jarige taart mee en daarmee was de zaak afgehandeld, maar tegenwoordig krijg je op maandagochtend een bericht van een vrouw die zichzelf zonder democratische procedure heeft benoemd tot hoofd Lief en Leed, met de mededeling dat Sandra vrijdag jarig is en of iedereen even 7,50 wil overmaken.
Het bedrag is uiteraard vrijwillig, maar na twee dagen weet Gerda precies wie niet betaald heeft.
Kon ze maar bij Finance werken, dan waren de jaarcijfers waarschijnlijk ook op tijd.
Je kunt drie maanden achterlopen met je urenregistratie zonder dat iemand het merkt, maar betaal één verjaardagstikkie niet en ineens beschikt de organisatie over een uitstekend controlesysteem.
Maar daarmee ben je er niet, want Peter wordt zestig, Monique gaat met pensioen, Fatima heeft een baby en Dennis is tien jaar in dienst, waardoor je iedere maand geld overmaakt aan mensen die je op straat niet zou herkennen.
Ik geef inmiddels meer uit aan verjaardagen van collega’s dan aan die kutverjaardagen van vriendjes van mijn kinderen, en daar krijg je tenminste nog een uitdeelzakje met een stuiterbal en drie zure matten voor terug.
Na drie dagen inzamelen, twee herinneringen en 27 betalingen van 7,50 wordt het cadeau gekocht.
Een cadeaukaart.
Dat vind ik misschien nog wel het mooiste, want we verzamelen met 27 volwassenen tweehonderd euro echt geld om dat vervolgens om te wisselen voor tweehonderd euro nepgeld dat Sandra alleen bij één winkel mag uitgeven.
‘Dan kan ze zelf iets leuks uitzoeken.’
Daarna moet iedereen iets persoonlijks opschrijven.
Dat wordt 27 keer ‘Van harte en geniet ervan’, want verder weten we niets van Sandra.
Misschien houdt ze van paarden.
Misschien verzamelt ze menselijke tanden.
Geen idee.
Ze werkt hier pas negen jaar.
Vrijdag houdt Gerda een speech over hoe bijzonder Sandra voor ons allemaal is, Sandra doet alsof ze verrast is door een cadeau waarvoor ze ons drie dagen betaalherinneringen heeft zien ontvangen en achterin vragen twee collega’s of Sandra bij Finance of Facility werkt.
Ik sta dan uit te rekenen hoeveel verjaardagen deze organisatie jaarlijks telt.
Als een organisatie vier mensen nodig heeft om 7,50 in te zamelen, zes om een cadeaukaart uit te zoeken, 27 om dezelfde tekst op een kaart te schrijven en een complete afdeling een half uur van het werk haalt om te applaudisseren omdat Sandra vijftig is geworden, weet ik genoeg.
Het is tijd voor een volgende reorganisatie.
Scheelt niet alleen in de loonkosten, maar ook in cadeaukaarten.