Ruim één op zeven raadsleden deze termijn al opgestapt uit lokale politiek
Sjors Hofstede
Al 15 procent van alle gemeenteraadsleden vertrok deze raadsperiode uit de lokale politiek. Het is vooral de werkdruk die veel raadsleden nekt. Dat blijkt uit cijfers van Staat van het Bestuur, die Nieuwsuur analyseerde. Daarbovenop legde nog eens 12 procent het raadslidmaatschap neer omdat ze een andere functie kregen binnen het gemeentebestuur.
De druk op gemeenteraadsleden is groot. Dat blijkt ook wel uit de recente hoogoplopende protesten tegen asielzoekerscentra in het hele land. Daarnaast hebben gemeenten de laatste jaren ook steeds meer taken gekregen. En dat terwijl het ambt van raadslid nog altijd een deeltijdbaan is.
Persoonlijke motieven
Niet alle raadsleden houden dat vol, blijkt uit de cijfers. Van de bijna 8500 raadsleden die in 2022 zijn gekozen, hebben ruim 1250 de lokale politiek inmiddels verlaten. Zo'n duizend andere raadsleden werden wethouder of burgemeester.
De meeste afgezwaaide raadsleden vertrokken rond de helft van hun vierjarige termijn. Bijna de helft daarvan noemt 'persoonlijke motieven' als reden. Dat kan gaan om problemen met de combinatie met ander werk of het gezin, of gezondheidsproblemen.
De lokale partij 'Samen voor Valkenswaard' houdt er noodgedwongen mee op. De partij kan geen raadsleden meer vinden:
Einde voor partij 'Samen voor Valkenswaard'
"Zeer zorgelijk", vindt voorzitter Abdullah Uysal van de Nederlandse Vereniging voor Raadsleden. Dat zoveel raadsleden stoppen omdat ze de functie niet kunnen combineren met hun baan of andere persoonlijke omstandigheden, is in strijd met de kern van het raadslidmaatschap, zegt hij. Het is in principe een nevenfunctie, zodat raadsleden met één been in de samenleving kunnen blijven staan. "Als dat niet lukt, is dat schadelijk voor het ambt en onze lokale democratie."
Het onderzoek
Staat van het Bestuur is een project van onderzoeksinstituut INVIOR full contact in opdracht van het ministerie van Binnenlandse Zaken. De onderzoekers keken naar de uitstroom vanaf de gemeenteraadsverkiezingen van 2022 tot 1 oktober 2025. Nieuwsuur analyseerde hoeveel raadsleden de lokale politiek volledig verlieten.
Het werk van gemeenteraadslid is de afgelopen jaren een stuk zwaarder en ingewikkelder geworden, ziet ook Uysal: "Door de decentralisatie gaat het in gemeenten allang niet meer alleen om scheefliggende stoeptegels, maar om de woningen die we moeten bouwen, het energievraagstuk, armoede en de opvang van asielzoekers."
Rond dat laatste thema speelt ook nog iets anders. In het onderzoek is gekeken naar verklaringen die raadsleden zelf gaven. Bedreigingen werden daarin niet genoemd, maar volgens Uysal spelen die op de achtergrond wel degelijk mee. Vooral als gevolg van discussies over asielopvang. "De afgelopen twee jaar is de agressie en intimidatie toegenomen. Dan denk je wel twee keer na of je dit nog wilt."
Reden voor vertrek
Persoonlijke motieven worden het vaakst genoemd als reden voor vertrek: 567 keer. Onderverdeeld in:
Niet te combineren met werk/gezin: 175
Gezondheidsredenen: 151
Geen zin of energie meer: 103
Persoonlijke omstandigheden: 99
Overig: 39
Omdat het de eerste keer is dat de cijfers zo gedetailleerd zijn onderzocht, is niet goed te zeggen of er meer of minder raadsleden zijn gestopt dan in eerdere periodes. Wel is duidelijk dat raadsleden gemiddeld minder ervaring hebben dan vroeger: het aandeel raadsleden dat meer dan één periode ervaring heeft, lag in 2018 rond de 40 procent en in 2022 op 30 procent.
De Vereniging van Raadsleden ziet dat vooral nog studenten en gepensioneerden tijd vrijmaken voor het raadswerk. Dat burgers met een fulltime baan of gezin afhaken, is heel jammer, vindt Uysal. "We moeten juist zoveel mogelijk een afspiegeling zijn van de samenleving. Zeker omdat mensen zich al minder herkennen in de politiek."
Meer ondersteuning, betere verlofregelingen en vergoedingen zouden volgens Uysal de trend kunnen keren. "De vergoeding is nu afhankelijk van de grootte van een gemeente, maar dat zegt natuurlijk niets over de zwaarte van het ambt."
Werkdruk
Het ministerie van Binnenlandse Zaken zegt in een reactie dat er jaarlijks één miljoen extra gaat naar de opleiding en ondersteuning van lokale politici. Ook onderzoekt het ministerie de mogelijkheid van grotere gemeenteraden, waardoor raadsleden de werkdruk beter kunnen verdelen.
Uit het onderzoek blijkt overigens ook dat vrouwelijke raadsleden procentueel gezien vaker stoppen met het raadslidmaatschap dan mannen. Ook leden van landelijke partijen stoppen iets vaker dan leden van lokale partijen. In gemeenten met meer dan honderdduizend inwoners stopten gemiddeld meer raadsleden dan in kleinere gemeenten, maar dat beeld wisselt wel.
De gemeenteraad van Ermelo kende met negen vertrekkers op 21 zetels de grootste relatieve leegloop. Bekeken per provincie vertrokken procentueel de meeste raadsleden in Drenthe, in Limburg de minste.
nos.nl
Gaan we weer...Kennelijk komt die schooier morgen op bezoek weer
Zelensky morgen in Nederland: spreekt Kamers toe en ontmoet koning Willem-Alexander
Het is de vierde keer dat Zelensky een toespraak geeft voor het parlement in Den Haag.
Hugo de Jonge op Katendrecht, met uitzicht op de Wilhelminapier. „Wat Rotterdam volgens mij mist, is het volgende grote verhaal.’’ © Jan de Groen
Hugo de Jonge is weg uit Rotterdam: ‘Ik liep een paar dagen met liefdesverdriet door de stad’
interview
Hij verliet de stad waarvan hij zo graag burgemeester had willen worden. Na dertig jaar is Hugo de Jonge geen Rotterdammer meer. Op papier dan, want de liefde zit diep. „Ik gun Rotterdam een nieuw verhaal.’’
Peter Groenendijk
26 december 2025
Hij zat aan de keukentafel, wachtend op het telefoontje dat zijn leven voor de komende jaren zou bepalen. „Het duurde wel lang, tot na negen uur”, zegt Hugo de Jonge over die zomeravond in 2024. „Toen dacht ik wel: oei. Dit is geen goed teken.”
Dat voorgevoel klopte. De Rotterdamse gemeenteraad koos niet hem, maar Carola Schouten als nieuwe burgemeester. Het was zijn droom, hij had een visie op hoe het verder moest met de stad. Maar het liep anders. De gemeenteraad wilde na vijftien jaar Aboutaleb iemand die vooral luistert, en was huiverig voor de stroom aan negativiteit die sinds corona aan De Jonge kleeft.
Ik kan niet ontkennen dat ik een paar dagen met liefdesverdriet door de stad heb gelopen
En dus werd niet hij, maar Carola Schouten burgemeester van Rotterdam. Over haar geen kwaad woord - maar pijn deed het wel. „Ik kan niet ontkennen dat ik een paar dagen met liefdesverdriet door de stad heb gelopen.”
Op kamers
We zitten in De Ouwehoer, een hippe kroeg op Katendrecht, om de hoek bij het huis waar hij de afgelopen tien jaar woonde. Nu niet meer, want Hugo de Jonge heeft een nieuw leven in Zeeland, als commissaris van de Koning. En dus woont hij na dertig jaar Rotterdam-Zuid nu in wat hij een ‘Hans-en-Grietje-huis’ noemt. In Sluis, bijna letterlijk aan de rand van het land. „Ik woon in een schilderij aan een dijkje in de weidse polder. Het contrast met Rotterdam kan niet groter zijn.”
Het huis op Katendrecht wordt niet verkocht, want de rest van het gezin blijft er gewoon. Vrouw Mireille en hond Bruno komen regelmatig naar Sluis, hij nog geregeld naar Rotterdam. „Ik ben Zeeuw, maar ik kan me onmogelijk niet-Rotterdammer voelen”, zegt hij erover. Maar dat geldt ook voor de rest van het gezin. „De kinderen studeren in Utrecht. ‘Ga lekker op kamers’, zei ik. Maar ze houden van Rotterdam. Ze zeiden: Ga lekker zelf op kamers. Dus dat heb ik maar gedaan.”
Sissen en naroepen
Zijn verhuizing is het slot van drie decennia Rotterdam. Een periode die begon in wat hij ‘de allerslechtste buurt in de allerslechtste tijd’ noemt: de Millinxbuurt, 1996. „Ik ging naar de pabo, mijn vader vond dat ik op kamers moest. Hij had op z’n brommer eens rondgekeken en hij zei: Volgens mij heb ik wat gevonden dat je nog kunt betalen ook. Het was inderdaad buitengewoon goedkoop. Later begreep ik waarom.”
Hugo de Jonge als beginnend wethouder in Rotterdam, 2011. © Foto Marco de Swart
De dorpsjongen van 19 komt terecht in het epicentrum van de Rotterdamse drugsoverlast, in een buurt waar zelfs de politie dan liever niet meer komt. „Er werd ongelofelijk veel drugs gebruikt, het wapenbezit was massaal. Als Mireille naar mij kwam, we waren toen al samen, dan moest ik haar echt op Zuidplein ophalen. En stevig doorlopen, alle sissende en naroepende mannen negeren. Maar weet je: mijn huisgenoot en ik, we waren dorpse jongens - we vonden het fascinerend. Het hoorde bij de Rotterdam experience.”
Op zijn 21ste komt De Jonge voor de klas te staan in de Millinxbuurt. „Een klas vol leerlingen voor je neus die veel minder hebben meegekregen dan je zou willen. Te weinig liefde, richting, aanmoediging. Te veel armoede, huiselijk geweld. School was de veilige haven, en ik mocht ze de aanmoediging geven die ze thuis misten. Ik besefte toen hoe betekenisvol je in je werk kunt zijn, hoeveel verschil je kunt maken. Ik dacht: dit blijf ik de rest van m’n leven doen.”
Wedergeboorte
Het is 1996, het jaar waarin de Erasmusbrug wordt geopend. Het zal het begin blijken van de wedergeboorte van de stad. De Jonge maakt ’m dertig jaar lang mee, altijd op Zuid: eerst vanuit de Millinxbuurt, later Carnisse, Beverwaard en tenslotte Katendrecht. Terwijl De Jonge carrière maakt - in het onderwijs, op het Binnenhof, als wethouder en minister - ontwikkelt ook de stad zich in razend tempo.
Rotterdam heeft me geleerd dat je je niet hoeft neer te leggen bij de dingen zoals ze zijn
„Ik herinner me nog de kritiek toen de Erasmusbrug kwam. ‘De brug van niks naar nergens’ noemde ze ’m, de lokale politiek vond ’m veel te duur. Kun je nagaan. Het was achteraf natuurlijk de grote interventie, toenmalig burgemeester Bram Peper zag dat toen al. Het ging niet goed met Rotterdam, maar hij had een plan voor hoe het beter moest. En ik heb met die stad mee mogen groeien.”
„Rotterdam heeft me geleerd dat je je niet hoeft neer te leggen bij de dingen zoals ze zijn. Sterker nog: je hebt de opdracht het ten goede te keren met alles wat je in je hebt. En het kán ook. De dertig jaar die ik in Rotterdam heb gewoond, ging het elk jaar een stukje beter.”
Zo voelt het op dit moment niet.
„Die positieve vibe, dat gevoel dat Rotterdam de plek is waar het gebeurt, die is een beetje fletser geworden. Wat Rotterdam volgens mij mist, is het volgende grote verhaal. Een beetje groter nadenken over de toekomst, zoals Peper ooit deed. Ik denk dat er ruimte is voor een nieuw verhaal voor de stad. Waar wil de stad over 25 jaar z’n geld mee verdienen? Hoe groot moet Rotterdam worden? Hoe ziet die haven er dan uit? Het is tijd om die stad van over één generatie te doordenken. Er zit genoeg kracht in die stad, maar die moet wel aangeboord worden. Er is meer ruimte voor visie dan op dit moment wordt benut.”
Volgens mij wilt u meer zeggen dan u nu zegt.
„Dat klopt. Omdat het ook wel makkelijk is om van buitenaf een opvatting te hebben over wat het stadsbestuur moet doen, de beste stuurlui staan aan wal. Maar Rotterdam zat heel erg in de vibe van: hier kan het, make it happen. Dat mis ik een beetje de laatste tijd. Ik gun Rotterdam een nieuw verhaal. Nederland vergrijst, Rotterdam is jong: dat geeft je een geweldige uitgangspositie. De stad kan een magneet zijn voor de nieuwe economie. Maar dan moet je dat wel willen doordenken. Ik zou Rotterdam een nieuwe toekomstvisie gunnen.”
Tekst gaat verder onder de foto.
Hugo de Jonge: „Natuurlijk was het een droom. Maar het is gebeurd. Das war einmal.’’ © Jan de Groen
U had die visie graag zelf geschreven.
„Ik heb vol overtuiging gesolliciteerd voor het burgemeesterschap, ja. Maar het is anders gelopen. Ik ben het niet geworden, Carola Schouten wel. En ik denk dat de stad bij haar in goede handen is. Ik ben hartstikke gelukkig met de rol die ik in Zeeland heb.”
Waarom denkt u zelf dat u het niet geworden bent?
„Daar moet ik niet naar willen gissen. Of ik iets anders had moeten doen? Je moet jezelf nooit anders willen voordoen dan je bent. Kijk, heel veel mensen zeiden dat het geweldig zou passen, maar dat zegt allemaal niks. Het is nou eenmaal een tombola, je weet nooit wat er uitkomt. Natuurlijk was het een droom. Maar het is gebeurd. Das war einmal.”
LEES OOK
Hoe Carola Schouten burgemeester van Rotterdam werd
Hugo de Jonge kwam ver, Alexandra van Huffelen nog verder, en er werd flink gelobbyd. Maar het werd Carola Schouten. Reconstructie van de zoektocht naar de nieuwe burgemeester van Rotterdam.
Geboortegrond
Op een terras in Frankrijk, een paar weken na het slechte nieuws, krijgt hij opnieuw een belangrijk telefoontje. Of hij tijdelijk commissaris van de Koning in Zeeland wil worden. Terug naar zijn geboortegrond. „Ik was vol voor Rotterdam gegaan, was dit totaal niet van plan. Pas toen ik een tijdje waarnemer was, kwam het idee om te solliciteren. Ik voelde me snel weer thuis, kwam op plekken waar ik had gewoond. Dat gemoedelijke van het dorpsleven waarin ik ben opgegroeid, dat voelde als thuiskomen. En ik werd gegrepen door de potentie die Zeeland heeft.”
Het alcoholvrije biertje wordt opzijgeschoven. Wat volgt is een lange uiteenzetting van de reusachtige mogelijkheden van Zeeland, de provincie waarvan hij inmiddels definitief is benoemd tot commissaris. Zeeland, zegt De Jonge vol geestdrift, moet een plek worden waar mensen naartoe gaan om hun dromen na te jagen. „Zoals Rotterdam dat is. Nu is het omgekeerd. De helft van onze jongeren vertrekt. Dat gaat al decennia zo. Ik dacht: hoe kunnen we dat nou omdraaien?”
Het is heel heftig geweest. Al die bagger, al die bedreigingen: het gaat onder je huid zitten
Rotterdam-vibe
Amper een jaar na zijn benoeming verschijnt ‘Zeeland 2050’, een visie op de toekomst van de provincie. Precies zo’n visie die hij Rotterdam zo zegt te gunnen. Dolenthousiast: „Ken je Vlissingen een beetje? Havenstad, rauw, er hangt daar een soort Rotterdam-vibe. Heel pril, je moet je best doen om het te zien. Maar het is er.”
Het is de geestdrift die ervoor zorgt dat Zeeland inmiddels vaker dan ooit onderwerp van gesprek is aan de nationale talkshowtafels, met De Jonge als grote ambassadeur. Vol vuur: „Er zouden meer Zeeuwen moeten zijn. Om die zee aan Zeeuwse kansen te verzilveren. En om de spiraal van verschraling van voorzieningen tegen te gaan.”
Al zorgen zijn ambities ook voor weerstand. „Sommige mensen zijn bang om het Zeeland te verliezen dat ze kennen, de plek van rust en ruimte. Maar ik denk dat Zeeland meer gaat veranderen als we niks doen, dan wanneer we de Zeeuwse steden laten groeien. We moeten groter denken.”
Hugo de Jonge: „Ik ben natuurlijk geen bestuurder die opgaat in het behang.’’ © Jan de Groen
Bedreigingen
De weerstand gaat verder dan opbouwende kritiek. De aanwezigheid van De Jonge zorgt ook in Zeeland nog voor een stroom van beledigingen en bedreigingen. De regionale krant zet bij artikelen over hem de reactiemogelijkheid maar uit als het te ver gaat.
„Ik weet niet hoe lang dit me nog blijft achtervolgen. Ik denk dat het nog jaren gaat duren voor het slijt, if überhaupt. In de coronatijd konden we dat virus niet zien, maar mij wel: elke dag stond ik te vertellen wat je nou weer niet mag. Voor mensen bij wie het leven toch al teleurstellingen had gebracht, werd ik degene op wie ze die frustratie afreageerden.”
Het gros van de mensen is van goede wil. En dat geloof wil ik nooit verliezen
„Ik ben natuurlijk geen bestuurder die opgaat in het behang. Ik vind het mijn taak om richting te wijzen. En een naar trekje van deze tijd is dat dat niet meer kan zonder haat en bedreigingen. Gelukkig is de dreiging veel minder geworden, maar af en toe steekt het op een hele nare manier nog steeds de kop op. Ik heb er mee leren leven.”
Heeft u overwogen het bedrijfsleven in te gaan, weg uit het openbaar bestuur?
„Nee. Toen ik dertig jaar geleden voor de klas stond, zag ik hoe mooi het is om iets te betekenen voor mensen. Ik wil een taak waarbij je iets kunt doen voor mensen die op je rekenen. Dan ligt je kop soms op het hakblok. Maar als je dat doet met doorzettingsvermogen en lef, dan kun je dat te boven komen.”
„Het is heel heftig geweest. Al die bagger, al die bedreigingen: het gaat onder je huid zitten. Maar daar tegenover staan ook heel veel lieve mensen. Het gros van de mensen is van goede wil. En dat geloof wil ik nooit verliezen. Eraan toegeven voelt ook als de handdoek in de ring gooien. Dat ga ik nooit doen.”
Safa Sodirijo bij het Rotterdamse stadhuis. © Killian LindenburgSafa Sodirijo bij het Rotterdamse stadhuis.
Safa vertrekt bij Denk: ‘Het wordt niet geaccepteerd als je van een andere afkomst bent’
Ze begon vol ambitie bij Denk, stond zelfs op de kandidatenlijst voor de Tweede Kamer. Maar nu verlaat Safa Sodirijo teleurgesteld de partij. ‘Denk strijdt tegen discriminatie, maar je wordt er juist beoordeeld op je afkomst.’
Peter Groenendijk
6 januari 2026
Het moment waarop ze besloot haar verhaal publiek te willen maken, was toen ze vorige week uitspraken las van de Rotterdamse lijsttrekker Faouzi Achbar. „Hij zei: ‘We hebben nog geen kweekvijver voor bestuurders, zoals andere partijen.’ Dat is zo onwaar. Er is genoeg talent, maar de meesten breken niet door. Met zulke uitspraken geven ze zich bij Denk mandaat om elke keer zelf te blijven zitten en anderen geen kans te hoeven geven. En dat raakt vrouwen onevenredig hard.”
Sodirijo was wijkraadslid, kandidaat voor de Provinciale Statenverkiezingen en de Tweede Kamerverkiezingen en sinds 2023 commissielid en fractiemedewerker. Maar sinds 1 januari is ze niet meer actief voor Denk. Het is geen verhaal op zich, zegt ze. En daarom wil ze erover vertellen. „Het is een organisatorisch patroon, waarbij vrouwen en mensen van bepaalde etniciteiten geen kansen krijgen. Bij een partij die juist zegt te staan voor eerlijke kansen voor iedereen. Ik wil daar niet langer over zwijgen.”
Vriendjespolitiek
Sodirijo dacht lang dat ze op weg was politiek carrière te maken, zegt ze de dag nadat ze haar spullen op het stadhuis heeft ingeleverd. In 2023 stond ze op plek dertig op de lijst voor de Tweede Kamer en mocht ze in Rotterdam aan de slag als commissielid. Dit jaar werd haar richting de Tweede Kamerverkiezingen plek negen toegezegd door het landelijk bestuur, zegt ze. Maar toen ontstond een geruchtmakend conflict tussen de Tweede Kamerfractie en het partijbestuur: de fractie was het niet eens met de nieuwe kandidatenlijst en een groot deel van de partij koos partij voor de Kamerleden. Het bestuur trad daarop af.
Sodirijo: „Ik was het daar totaal niet mee eens. We zijn een democratische partij: het bestuur maakt de lijst, zo is het afgesproken. Dit was gewoon vriendjespolitiek. Maar ik was een van de weinigen, en sindsdien werd ik met de nek aangekeken. Er is zelfs tegen me geschreeuwd. Uiteindelijk heb ik te horen gekregen dat ik per 1 januari geen fractiemedewerker meer zou zijn. Omdat ik voor mezelf opkom, teveel conflict veroorzaak. Toen dacht ik: dan ga ik ook niet meer in die raadzaal zitten namens die partij. Ik stop.”
Hij zei eens tegen haar: ‘Je weet niet eens hoe je een hoofddoek om moet doen.’
Safa Sodirijo
Hoofddoek
Het is het verhaal van veel meer vrouwen binnen Denk, zegt ze. Zoals Natasha Mohamed-Hoesein, het veelgeprezen raadslid dat in 2024 wethouder werd namens Denk. „Ze lag goed bij andere partijen, iedereen vond haar een kundige vrouw. Maar het fractiebestuur heeft haar gewoon weggestemd. Daarom vertrok ze.”
Dat Mohamed-Hoesein een moeilijke relatie had met collega-wethouder Faouzi Achbar, lekte al eerder uit. „Maar het was zo erg. Hij zei eens tegen haar: ‘Je weet niet eens hoe je een hoofddoek om moet doen.’ Hoe kun je dan nog functioneren?” (Het AD vroeg Mohamed-Hoesein om commentaar. Zij wil niet reageren.)
Natasha Mohamed-Hoesein bij haar aantreden als wethouder. Rechts achter haar Faouzi Achbar en Elika Rehim Zadeh. © Jan de Groen
„Denk zegt: we zijn voor iedereen”, zegt Sodirijo. „Maar in de praktijk is dat niet zo. Je afkomst doet er binnen Denk juist enorm toe. Het wordt gewoon niet geaccepteerd dat je van een andere afkomst bent dan Turks of Marokkaans, is mijn ervaring. Je komt wel op de lijst, maar het lukt gewoon niet om hogere posities te bemachtigen. Er wordt steeds gekeken naar: wie ligt er goed, heeft de goede afkomst, of wie is controleerbaar. Minder naar kwaliteit. Ik vind dat ook discriminatie.”
Als opvolger stelde Denk anders wel Abigail Norville aan, die nu opnieuw kandidaat-wethouder is.
„Na het vertrek van Mohamed-Hoesein moest iets worden rechtgetrokken, ook om binnen de coalitie acceptabel te blijven. Daarom werd Norville binnengehaald. Dat was een slimme zet. Ze valt goed in het college, dus zetten ze haar weer op de lijst. Want Denk wil weer besturen. Maar dat maskeert het echte probleem. Elika Rehim Zadeh, jong en getalenteerd, komt op plek vijf. Onder wéér een paar nieuwkomers zonder ervaring.”
Het gaat om het narratief van ‘gebrek aan talent’ dat steeds van stal wordt gehaald
Safa Sodirijo
Is dit niet vooral uw eigen teleurstelling?
„Nee, dit gaat niet over mij. Het gaat om het narratief van ‘gebrek aan talent’ dat steeds van stal wordt gehaald. Wie stelt dat er geen kweekvijver is, hoeft geen verantwoordelijkheid te nemen voor talentontwikkeling en doorstroming. Zo worden steeds dezelfde mensen naar voren geschoven. De rest blijft inwisselbaar.”
Denk-voorman Faouzi Achbar. Rechts Mohamed-Hoesein, toen nog wethouder. © Frank de Roo/Hans Tak
Ze noemt het in 2024 aangetreden raadslid Rashid Dahoe als voorbeeld. „Rashid komt uit de ICT, had internet geïnstalleerd op het partijbureau en werd gevraagd of hij op de lijst wilde. Eenmaal in de raad kreeg hij nul begeleiding. Maar toen het misging, omdat hij moeite had in debatten, werd het hem intern keihard verweten. Hij werd gewoon uitgelachen. Hij mag inmiddels zelfs niet meer in de fractiekamer komen, behalve als het echt nodig is. Zo ga je toch niet met mensen om?”
„Ik vraag me ook steeds meer af waar Denk nu echt voor dient. Willen we het leven van mensen in de stad beter maken, of vooral het leven van een paar mensen binnen Denk? We hebben als collegepartij veel te weinig bereikt. Je moet stappen zetten op armoede, onderwijs, betaalbaar wonen. Zoals Leefbaar met de aanpak van schimmelwoningen. Denk is trots dat er een iftar is gehouden op het stadhuis. Alleen voor genodigden. Wat hebben de mensen in de wijken daaraan?”
Geen groei
Denk blijft ondanks grotere ambities al jaren even groot in zetels, zowel in Rotterdam als in de Tweede Kamer. Sodirijo: „Als je meer mensen wilt aanspreken, moet je ook het risico nemen om dingen anders te gaan doen. Maar ze durven niet verder te kijken, zowel inhoudelijk als qua mensen. Dan blijf je op dit niveau hangen. Onze doelgroep is volwassen geworden, het is niet meer genoeg om Turkse en Marokkaanse namen op een lijst te zetten en steeds over discriminatie te beginnen. Daar vergist de partijtop zich in. Denk zit in een tunnelvisie. En ze komen er maar niet uit.”
Denk-lijsttrekker Faouzi Achbar wilde niet inhoudelijk reageren.
