sport

Dit onderwerp bevat 64 reacties, heeft 26 stemmen, en is het laatst gewijzigd door  Lievergezond 3 jaren, 6 maanden geleden.

15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 65)
  • Auteur
    Berichten
  • #333

    E123
    Bijdrager

    Ik heb jarenlang extreem aan sporten gedaan. Kickboksen, krachttrainen, hardlopen, maar dan bijna altijd tot het uiterste. Zat dagenlang speciale sportschema’s voor mezelf te maken, helemaal uitgerekend hoeveel koolhydraten/eiwitten/vetten ik at, elke dag minimaal 500gram magere kwark voor de eiwitten, mezelf helemaal gek eten, eten en nog eens eten voor meer kracht en spiermassa, trainen tot kotsen aan toe enz. Sport was echt mijn lust en mijn leven, vond het superleuk en het was ook nog eens iets wat ik heel erg goed kon.

    Totdat ik met Mike in contact kwam en me beetje bij beetje bewust begon te worden hoe ik mezelf aan het slopen was. Toen ben ik het dus een stuk rustiger aan gaan doen en later zelfs helemaal gestopt met sport.

    Ik heb nu denk ik al meer dan 2 jaar letterlijk helemaal niks aan sport gedaan. Ik loop wel veel op het werk, maar als ik thuiskom ga ik eten, achter de computer of wat anders, maar veel beweging is er dan niet meer. Op zondag ga ik wel altijd nog een stuk wandelen met mijn vriendin.

    Afgelopen zondag zelfs een flinke wandeling gemaakt op blote voeten. Na ongeveer een uur wandelen begon ik zelfs een beetje moe te worden, op blote voeten gebruik je je spieren dus waarschijnlijk toch op een iets andere manier. Het voelt in elk geval altijd ontzettend goed om op blote voeten te lopen.

    Nu krijg ik dus eigenlijk weer enorme zin om weer eens iets aan sport te gaan doen. Zal wel moeten oppassen dat ik niet weer zo extreem tekeer ga als vroeger, maar dat komt wel goed. Ik zit er over na te denken om weer eens heel rustig te gaan joggen, maar dan… op blote voeten 😀

    Zijn er hier meer mensen die aan sport doen?

    Of denken jullie dat ik weer heel slecht bezig ben met hardlopen? (bijnieren)?

    #23683

    Webmaster
    Bijdrager

    Op blote voeten joggen lijkt me een uitstekend idee, want dan ga je nooit over je eigen grenzen heen. Je voeten vertellen je wel wanneer het mooi geweest is. Ikzelf heb ook meerdere blootvoetse wandelingen gemaakt en het is een geweldig gevoel, zeker weten!

    Mike

    #23684

    Rapunzel
    Bijdrager

    Evan, ben jij ook een beetje het alles-of-niets type? Je bent dol op sport, je bent kei goed in sport en je hebt al 2 jaar niets meer gedaan? Zonde lijkt me dat. Ik wou dat ik het in me had maar ik ben altijd a-sportief geweest. Op de lagere school noemden ze me al de stijve en met een balsport wou geen enkel team me hebben. Ik heb er nu nog trauma’s van. 😀 Hadden we ooit apekooi dan was ik em de hele les want ik kon en durfde niks! Ze zwierden gewoon van me weg in de touwen (ik kon me met geen mogelijkheid optrekken) of ze klommen bovenin het wandrek (ik had hoogtevrees). Het enige wat ik nog een beetje leuk vond waren grondoefeningen en zaalhockey. Veel later heb ik toch een poosje met plezier getennist tot ik door mijn knie ging in Luxemburg. Tegenwoordig houd ik het op wat fietsen en wandelen.

    #23685

    E123
    Bijdrager

    WOW! Wat was dat weer HEERLIJK(!!!) zeg! Net even een klein stukje gelopen op blote voeten. Net als vroeger, eerst lekker een warming-up, even rekken en strekken en daarna een 10 minuutjes over het asfalt gerend. Na afloop weer even heerlijk alles losgooien en rekken en strekken met nadruk op ademhaling. Verbazingwekkend hoe goed mijn conditie is! De normale “beginner” zou het moeilijk hebben met wat ik net heb gedaan, maar het was echt geen enkel probleem voor me. Al die gezonde voeding doet dus echt wel wat voor me.

    @rapunzel,

    Ja, een alles-of-niets type zou je denk ik wel kunnen zeggen. Het probleem is dat ik hiermee nogal vaak over mijn grenzen heen ga. Zo ook met het extreme sporten van mij. Als ik niet bijna kotsend of bijna flauw viel na een training dan was ik niet tevreden. Zat in die tijd eigenlijk helemaal niet lekker in mijn vel, 24 uur per dag stress en tel daarbij op het extreme sporten en dan snap je wel dat dit niet gezond kan zijn. Hier heeft Mike me dan ook vaak genoeg voor gewaarschuwd. Ik wilde me graag weer goed voelen en gezond zijn, dus heb alles omgegooid. Mijn voeding en dus ook het extreme sporten. Dus idd, een alles-of-niets type. Het extreme sporten was in die tijd denk ik ook wel een manier om met mijn onzekerheden en angsten om te gaan. De buitenkant van je lichaam opblazen om je onzekerheid aan de binnenkant te verbergen.

    Dus vandaar dat ik het nu echt rustig aan wil blijven doen. Op blote voeten zodat ik ook geaard ben en veel nadruk op rekken, strekken, ademhalen en ontspannen.

    #23686

    Rapunzel
    Bijdrager

    Wat fijn dat je zo goed en heerlijk hebt gesport! Hou het inderdaad maar lekker rustig, denk aan de gulden middenweg! Ik heb hem ook nooit kunnen vinden. Ik noemde mezelf altijd een alles-of-niets type. Zo speelde ik dwarsfluit en ging op 2 plaatsen les halen, bij een fluitist van Het Brabants Orkest en op de muziekschool en sloot me aan bij 2 harmonieën en een kerkkoor. Net zolang tot het – nu – niets werd. Allemaal onzekerheid ja, ik ben het ermee eens.

    #23687

    mappas
    Bijdrager
    Quote:
    Of denken jullie dat ik weer heel slecht bezig ben met hardlopen?

    Heb je nooit last van steentjes of stukjes glas in je voetzolen als je met blote voeten op het asfalt loopt? 😮

    Hoe het op blote voeten is weet ik niet, maar met schoenen op asfalt hard lopen geeft wel risico op blessures, Je enkels, knieën en bekken krijgen keer op keer flinke klappen.

    Ik heb in het verleden 15 jaar gefitnest, maar gewoon rustig aan, 2 à 3 keer per week een uurtje lekker cardio en wat apparaten. Ik heb lange dunne spieren, dus een bodybuilder word ik toch niet. Ik voelde me er lekker bij. Van de ene op de andere dag had ik er echter geen zin meer in. Heb toen twee jaar niks gedaan, en ik heb ook nog een zittend beroep. Leek me niet goed. Dus vorig jaar maart ben ik begonnen met hardlopen. Dat werd dus een jaar met blessures. Eerst een flinke enkelblessure (overbelast), maanden fysiotherapie gehad. Na de zomer kon ik weer beginnen met hardlopen. Twee maanden later een bekkenblessure. Ook overbelast. Maanden fysio, en ik januari dit jaar heb ik het weer geprobeerd. M’n bekken begon gelijk weer op te spelen 👿

    Dus ik heb besloten dat mijn lichaam dit niet lekker vindt, ik ga het niet meer kwellen. En ik heb wel steeds gerekt en langzaam opgebouwd. Maar ja, ik heb 13 jaar geleden een auto-ongeluk gehad waarbij (o.a) m’n bekken op zes plaatsen was gebroken en m’n linker been nu 2 cm korter is. M’n bekken is een beetje scheef, dus waarschijnlijk belast ik het ook scheef, ook al heb ik een hakverhoging 😕

    Maar ook als je “normaal recht” bent ben ik ervan overtuigd dat hardlopen voor je knieën en enkels niet goed is. Tenzij je op onverharde grond loopt.

    Nou ja, ik wilde toch gaan sporten en besloot na de vakantie dan maar weer te gaan fitnessen, bij de fysio zat ik af en toe op wat van die apparaten en het begon meteen weer te kriebelen 😉

    Helaas brak ik in de vakantie bij een ongelukje met m’n motor beide polsen en ik heb drie maanden in het gips gezeten. Wéér kon ik niet sporten 👿

    Ik ben nu vier weken uit het gips en binnenkort ga ik me aanmelden bij de fitness-school.

    Ik denk dat sporten goed voor je lichaam is, maar ga niet tot in het extreme. Gewoon lekker bewegen en lekker moe worden, maak er geen topwedstrijd van of een prestigeproject. Zoals hierboven ook gezegd: blijf binnen je grenzen!

    #23688

    ruud
    Bijdrager

    Sporten, het is zowat het laatste wat nu mijn aandacht heeft en het roept ook de verkeerde associaties bij mij op.

    Ik heb veel gesport in mijn leven, maar het had toch iets te veel een automatische pilootkarakter bij me.

    Het staat me erg tegen op gezette tijden iets te moeten ondernemen: dat maakt het voor mij volstrekt onnatuurlijk.

    Ik ben ook van de ene op de andere dag ingestort na een periode van drie jaar intensief sporten rond mijn 34ste levensjaar (ben nu 41).

    Ik kreeg een burnout in die tijd ook, maar ik wed dat mijn gezondheid toen al te wensen overliet ook.

    Hoe ouder ik word hoe meer ik me verzet tegen op gezette wat dan ook te doen.

    Dat lijkt nu bijna een onmogelijk iets als ik me dan ook nog moet bedruipen.

    Ik wil een leven zonder druk om wat dan ook te moeten doen.

    En bewegen is nu voor mij niet echt iets waar ik naar verlang, raar maar waar.

    Eerder juist stil zitten zonder veel deining om me heen.

    Zonder sociale controle van mensen die iets van me willen of zo.

    Ik moet bij sporten te veel denken aan de fabrieksmatige repetitieve beweging en dan gaat de zin er totaal vanaf.

    Daarom vond ik do inn (zelfmassage in de traditie van de shiatsu) op een gegeven moment ook nog als enige acceptabel.

    Maar ook daarvoor moest ik dan en dan als ik dat wilde zo laat ergens verschijnen in de vroege weekenden als ik al zo moe was van het werk.

    En op een gegeven moesten we ook van die oefeningen doen met andere mensen van de zelfmassage en dan moet je dat met een willekeurig iemand doen die je niet per se kent en dat vind ik ook zo raar.

    Aanraken moet niet per se iets zijn dat voor de oefening moet, maar spontaan als het goed zit en anders gewoon niet, punt.

    Ik moest een oefening doen met iemand die waarschijnlijk vreselijk om aanraking verlegen zat en gelijk in vuur en vlam stond daarna en mij tot vervelens toe ging stalken.

    Die had ook nog mijn telefoonnummer gekregen van mijn shiatsulerares die haar slechte move daarna ook nog wilde afkopen bij mij met een keer les niet hoeven betalen! (dan kennen ze mij nog niet, zo makkelijk zijn mensen dan nog niet van mij af. Ik laat me niet afkopen.)

    Ik ben niet goed in sociale situaties, met op commando oefeningen doen, al helemaal niet met anderen.

    Ik zie alle beren op me afkomen.

    En sporten heeft voor mij vaak ook met sociale situaties te maken.

    Ik heb geen beste associaties bij bewegen dus en bij sporten.

    Yoga heb ik ook nog gedaan, maar zelfs dat vroeg te veel van me op een gegeven moment.

    Ik moest telkens weer fysieke grenzen opzoeken, zo voelde het, maar daar had ik op het laatst ook duidelijk de moed niet meer voor.

    Mijn ideaal is nu: niet bewegen, rust aan mijn hoofd en in mijn ziel.

    En op het moment betekent dat ook: nauwelijks (a)sociale verplichtingen.

    Ik heb er ook eerlijk gezegd totaal de energie niet voor!

    #23689

    ruud
    Bijdrager

    hier een citaat http://kruiden.hetbewustepad.nl/index.php?pag_id=63 : ¨

    Quote:
    Onze maatschappij is volledig gebaseerd op stimulatie en prestatie, we zijn allemaal aan de drugs. Lege, overbewerkte voeding die niet voedt maar alleen vult, overmatig sporten, te hoge werkdruk, te weinig slaap, sloten koffie, vrachten suiker, ‘energy’drankjes, fout zout, verkeerde vetten, noem maar op

    Dus eigenlijk is het zo: je kunt sporten, werken etc wat je wilt: als je het ziet als prestatie. dan doe je jezelf geen plezier. Het gaat dus misschien niet zozeer om of je wel of niet sport en zelfs misschien ook niet HOE je sport, maar welke plek de sport krijgt.

    Oh haha de bron van die aangehaalde tekst is niemand minder dan… Mike Donkers:-)

    #23690

    fatsnotbad
    Sleutelbeheerder

    Het komt altijd op het zelfde neer: luister naar je lichaam.

    Als je gaat sporten met je hoofd ( want het geeft energie…zeggen ze/het is goed voor je…zeggen ze/vetverbranding…zeggen ze) en je gaat dan over je grenzen, dat lijkt mij niet goed.

    Ik weet dit uit ervaring.

    Maar zolang je je goed voelt bij de beweging, of het samen sporten bij een teamsport, als je er inderdaad energie van krijgt, en het kost geen energie. Dan is er volgens mij niets mis mee.

    Ik zou er wat voor geven als ik weer, enigzins, zou kunnen sporten. Maar ik hoop eigenlijk eerst maar eens te beginnen met lopen.

    Gewoon wandelen zou al geweldig zijn, met de hond het bos in of zo 🙂

    #23691

    Webmaster
    Bijdrager

    Enjoy,

    Cardio fitness en krachttraining zijn NIET gezond. Het zijn anaerobe vormen van ‘sport’beoefening, hetgeen betekent dat ze meer zuurstof aan je lichaam onttrekken dan je ervoor terug krijgt. Hierdoor gaan je spieren verzuren, omdat ze in een anaerobe staat overschakelen op melkzuurfermentatie van glucose in het bloed. In een vergevorderd stadium noemen we dit kanker, de cel heeft dan een structureel zuurstoftekort van 60% of meer. Foute boel dus!

    Te fanatiek, te lang en te veel kilometers hardlopen heeft hetzelfde effect. Als je een zogeheten ‘runners’ high’ ervaart, ben je al te ver gegaan. Het lichaam beloont overlevingsgedrag met zeer krachtige chemicalien (dopamine, niet voor niets zit daar het woord ‘dope’ in) die bijzonder verslavend zijn. Het idee is dat je in een overlevingssituatie alsmaar door moet kunnen rennen om weg te vluchten van gevaar. Dat gaat niet als je fysieke pijn en vermoeidheid ervaart en dus word je ‘beloond’ door over je grenzen te gaan met een krachtige plezierprikkel.

    Als sporten dus ‘lekker’ voelt, wat voel je dan werkelijk? Ben je dan aan het leven of aan het overleven? Jouw lichaam hield het voor gezien en liet op niet mis te verstane wijze weten niet meer mee te willen doen aan deze ‘gezonde’ overbelasting! Gezien de denkbeelden over voedsel en bewegen waarmee je nog volop in je hoofd rondloopt, denk ik dat je nog onvoldoende in staat bent om hier de juiste inschattingen over te maken. Er zit teveel propaganda/indoctrinatie in de weg van je denken. Wees blij dat je lichaam er dan voor zorgt dat je iets breekt zodat je rust MOET nemen! Ik heb dat bij meerdere mensen gezien die zichzelf structureel te veel pushen, omdat ze adrenaline- en dopamineverslaafd zijn (stressjunkies). Geweldig, hoe het lot dan hen dwingt rust te nemen doordat ze iets verzwikken, kneusen of breken!

    Mike

    #23692

    Webmaster
    Bijdrager

    Uit hetzelfde document van mijn hand waar Lievergezond uit citeert:

    Onder het kopje ‘de bijnieren en verslavingen’ gaf ik al aan dat bijnieruitputting leidt tot over je eigen grenzen heengaan, bijvoorbeeld door uitputting en uithongering. Dit wordt niet in de laatste plaats gestimuleerd door onze eigen voedsel’experts’ die overgewicht verbinden aan calorieinname en gebrek aan beweging, waarbij hormonale factoren totaal niet meegenomen worden in hun simplistische redenaties. De oplossing ligt dan in minder eten, meer bewegen. Oftewel: meer calorieën verbranden dan je inneemt waarbij je lichaam zijn eigen spier- en botmassa gaat opgebruiken en je inderdaad afvalt en met een constant knagend hongergevoel rondloopt. Hierdoor word je een schuldgevoel aangepraat als je voor je gevoel (of volgens de weegschaal) teveel eet en te weinig beweegt en wordt voorgoed je plezier in eten vergald, al is het alleen maar vanwege de enorm saaie vet- en zoutarme maaltijden die je naar binnen moet werken en omdat je een obsessie met meten en tellen ontwikkelt voor elke maaltijd. Van chemotherapie en van doodgaan val je ook enorm af, maar gezond is het net zo min. Door onze slankheidscultuur is ongezond ondergewicht nu de norm en menig fotomodel verruïneert haar metabolisme om toch maar vooral in dat ene jurkje te passen, gevolgd door hordes tienermeisjes die er ook zo uit willen zien en dezelfde eetstoornis ontwikkelen. Dankjewel, overheid, voor dit ‘deskundige’ voedingsadvies.

    Mike

    #23693

    corneliahz
    Bijdrager

    Sporten? Moi? Not quite my thing. Alhoewel?

    Eindje fietsen, genieten van het lekkere weer, wind door je haren, zon op je lijf, ok!

    Door het herfstbos wandelen en je verwonderen over de mooie kleuren en geuren, ok!

    Beetje schommelen en op de hoogtepunten je stiekem een beetje gewichtsloos voelen, ok!

    Geen hoogspringrecord willen verbreken, maar lekker mild wiegen op de trampoline, ok!

    Lekker dobberen op de kabbelende golfjes in zee, ok!

    Diepzeeduiken en genieten van de stilte en de kleurige aanblik van het zeeleven, ok!

    Met blote handen en voeten de aarde en de tuin bewerken, ok!

    Vliegeren aan het strand en even de wereld om je heen vergeten, ok!

    Mwah…..behoorlijk sportief allemaal, toch? 😀

    #23694

    mappas
    Bijdrager

    Mike, wat voor bewegingssport vind je dan wel gezond? Ik zit op m’n werk de hele dag maar een beetje achter m’n bureau….de mens is volgens mij niet gemaakt om stil te zitten. In de oertijd had je je spieren nodig om te kunnen vluchten, om op beesten te jagen, om te kunnen rondtrekken (nomaden), om met blote handen een dorp te bouwen. Als je spieren en je lichaam dan niet getraind zijn zullen ze je ook op cruciale momenten niet gehoorzamen. Dus ik neem aan dat men behoorlijk wat beweging had in die tijd, waarbij ze ook wel eens over hun eigen grenzen heen gingen, daar worden je spieren alleen maar sterker van. Waarom zou dat nu dan niet goed meer voor je zijn? Je lichaam is er gewoon op gebouwd, use it or loose it.

    #23695

    Webmaster
    Bijdrager

    Ik sluit me bij de woorden van Lady Marian aan. Zelf houd ik van wandelen en tennissen. Bij tennis maak je ook voortdurende korte sprintjes, precies waar de mens voor gemaakt is.

    Mike

    #23696

    fatsnotbad
    Sleutelbeheerder

    Voetbal ook hoor Mike…kortdurende sprintjes…en verder de bal het werk laten doen 🙂

15 berichten aan het bekijken - 1 tot 15 (van in totaal 65)

Je moet ingelogd zijn om een reactie op dit onderwerp te kunnen geven.