Re: Recepten

#16890

Webmaster
Bijdrager

Ik heb al eerder mijn vraagtekens gezet bij dergelijke analyses, omdat dit op basis van verbranding in een caloriemeter gebeurt. Maar goed, uitgaande van de cijfers die hier worden gepresenteerd, zie je overduidelijk dat knolselderij rijker is aan suikers (zetmeel) dan aan vezels. Quinoa is weliswaar rijker aan vezels, maar vooral rijk aan eiwitten en vet. En daar gaat het dus om. Dergelijke analyses zeggen niets over hoe een voedingsmiddel daadwerkelijk uitwerkt in het menselijk lichaam en we weten dat zetmeel direct wordt omgezet in glucose. Vandaar dat de lever zich bedient van een zetmeelvoorraad, glycogeen, voor acute stresssituaties om direct glucose in het bloed te brengen.

De theorie achter vezels = uitdroging? Gooi maar eens een glas water over een boterham en kijk maar hoe snel deze het water in zich opzuigt. Gebruik je logische verstand: hoe harder en droger en taaier het voedingsmiddel, hoe minder water erin zit. Ik zet dan ook grote vraagtekens bij het vermeende watergehalte van knolselderij. Dit maakt dat er veel water wordt onttrokken aan het spijsverteringsstelsel om de vertering ervan mogelijk te maken, de reden waarom ik voortdurend hamer op zo vloeibaar mogelijke voeding en op vette en mineraalrijke sauzen en jus.

Plantaardige vezels zijn voor ons moeilijk verteerbaar en het maakt in dat opzicht niet uit of ze in knollen of in quinoa of om het even welk plantaardig voedingsmiddel zitten. Deze onverteerbare vezels worden via de ontlasting afgevoerd en hoe minder je er van binnen krijgt hoe beter. Vandaar ook dat ik koken of fermenteren voorsta, bij wijze van ‘voorvertering’ van de vezels. Een knol moet je veel langer koken dan rijst of quinoa om deze zacht en verteerbaar te maken. Ra-ra, hoe zou dat nu kunnen?

Quinoa is een mooie koolhydraatbron, omdat deze rijk is aan vetten en eiwitten (voor een graan, welteverstaan). Witte rijst is weinig meer dan suiker (zetmeel). Maar, zoals gezegd, velen hier hebben een zekere mate van glucose in het bloed nodig om de vertering van vetten en eiwitten mogelijk te maken, het ‘aanwakkeren’ van het vuur (zie ook hier). Quinoa is verder rijk aan magnesium, een zeer belangrijk mineraal dat we structureel tekortkomen. Knolselderij is daarentegen weer rijk aan vitamine C en die hebben we ook heel hard nodig.

Uiteindelijk maakt iedereen hierin zijn/haar eigen keuzes. Ik zal de eerste zijn om toe te geven dat ik nooit echt een fan ben geweest van moeilijk verteerbare, harde, droge en taaie voedingsmiddelen als volkoren granen, noten, peulvruchten, pitten, zaden, bonen, wortels en knollen. Ik heb altijd iets gehad met vette, eiwitrijke, vochtige, makkelijk verteerbare voeding. Je kunt mij in dit opzicht dan ook gerust bevooroordeeld noemen. Ik ben volmaakt gelukkig met hoogwaardige dierlijke producten en goed doorgekookte groene bladgroente en heb al dat droge en taaie spul niet nodig.

Mike