Re: overgang

#23646

ruud
Bijdrager

Ik had mijn zus net aan de lijn.

Ze heeft diabetes type 1 (de minst voorkomende auto-immuunsuiker die mensen meestal in hun jeugd krijgen), haar schildklier ligt op zijn gat (volgens haar zeggen doet die het helemaal niet meer) en ze had dachten dat ze eerst ook problemen met de bijnieren, maar dat komt er nu niet meer uit.

Overigens blijkt nu ook nog dat haar hartklep niet helemaal sluit, dat kon ze er ook nog wel bij hebben.

De problemen begonnen toen ze begon met stoppen, maar ze wordt binnenkort 50 jaar, dus volgens mij zit de overgang er wel aan te komen of is haar intrede al aan het doen (maar nog maar heel langzaam).

Haar problemen begonnen toen ze wilde stoppen met roken: dat lukte wel, maar toen begon de ellende pas goed.

Ineens kwamen dus alle bovengaande problemen eruit.

Dit verhaal ken ik al, maar net ging het er weer over.

In tegenstelling tot mijzelf is zij totaal verknocht aan haar werk.

Maar we hebben toch een overeenkomst: als zij of ik op het werk zijn hebben we beide stress.

Ze vertelt ook dat ze in gezelschappen met mensen die ze niet zo goed kent dat zij nu ook snel stress ervaart.

Tot zover de parallel: ik roep (in de woestijn) dat het de bijnieren zijn.

Haar suikerspiegel schiet omhoog bij dergelijke stress en ze moet snel insuline gaan spuiten.

Ze wil heel graag haar baan weer oppakken.

Ze kan niet zonder.

Lange tijd was bij haar haar baan haar toevluchtsoord: thuis had ze het erg moeilijk met een aantal pubers van wie ze wel veel houdt: maar ze gingen in korte tijd de deur uit, niet zonder slag of stoot.

Maar goed, die factor is nu weg.

Maar thuiszitten wil ze ook niet.

Alsof er geen tussenweg is tussen die baan die ze nu heeft en thuiszitten.

Ik probeerde uit te leggen van de hormoonklieren als communicerende vaten.

En dat de normaalwaarden van de bijniertesten niet kloppen voor een optimale gezondheid omdat de gemiddelde bevolking al niet meer optimaal gezond is.

Maar haar baan is haar zoveel waard dat ze zelfs zei dat ze best tevreden is als ze op haar 60ste sterft.

Volgens mij meent ze daar niets van, dus haar eigen woorden zullen nog wel gaan na-echo-en bij haarzelf mag ik hopen.

Ik heb haar geprobeerd uit te leggen dat ze meer mag verwachten van het leven en dat verder zoeken zin heeft en dat de horizon verder ligt dan zij kan kijken en nu gezocht heeft.

Ze vertelde ook dat als ze de schildklier ondersteunt, in dit geval met thyrax, dat haar menstruatie dan weer opstart!

Zo kun je zien dat die klieren inderdaad samenwerken.

En als ze stress heeft, zei ik al, dan krijgt haar suikerhuishouding het weer moeilijk.

Weer zo´n aanknopingspunt van de samenwerking, in dit geval van de (uitgeputte) bijnieren (die gaan over stress) die gaan leunen op de alvleesklier.

Ze wilde uiteindelijk wel aannemen trouwens dat mensen ouder kunnen worden dan wij nu worden en dat er met statistieken gesjoemeld wordt over de gemiddelde leeftijd van een oudere.

En zowaar wil ze morgen weten hoe ik fytinezuur (zo veel mogelijk) uit graan haal.

En de sardientjes die at ze al.

Toch wel lastig praten met een struisvogel.

Maar goed, ook weer niet helemaal dovevrouwsoren.