Re: Eating for Beauty

Forum Forums Vragen over voeding en gezondheid Eating for Beauty Re: Eating for Beauty

#26206

Webmaster
Bijdrager

Het is ontegenzeglijk dat verhitting de structuur van vetten, maar vooral van eiwitten, verandert. Wie moeite heeft met het verteren van dierlijke eiwitten en vetten zou deze eens rauw moeten consumeren. Daarom is rauwe melk ook zo helend en gepasteuriseerde (verhitte) melk juist niet.

Wel gaat Wolfe in zijn boek creatief met de waarheid om, om deze toch maar vooral in het veganistische plaatje te laten kloppen. Jouw citaat bijv. bevat al een creatieve ‘waarheid’: vetoplosbare vitamines zouden vernietigd worden door verhitting. Dit is NIET waar! Gepasteuriseerde boter verliest slechts 1 enkele factor en dat is de Wulzen-factor, een anti-stijfheidsfactor. Verder blijft alles intact, omdat dit het zeer hittebestendige botervet betreft.

Ook zou de mens van oorsprong een planteneter zijn, een veelgehoord argument onder vegetariers en veganisten. O ja? Ooit grottekeningen gezien van mensen die gewassen telen? Ik niet, ik zie ze alleen maar achter beesten aanhollen met speren. Maagzuur zou als functie de vertering van plantenvezels (cellulose) hebben, volgens Wolfe. Onzin, maagzuur is bedoeld om dierlijke en plantaardige eiwitten te verteren, we hebben juist plantenetende dieren altijd gebruikt om de cellulose voor ons voor te verteren.

De ultieme creatieve ‘waarheid’ in Wolfe’s boek is dat hij beweert dat Weston Price ontdekte dat alleen rauwe vetten tot de gezondheid leidden die hij constateerde bij de natuurvolkeren die hij onderzocht. Price rept met geen woord in zijn boek over het onderscheid tussen rauwe en gekookte vetten. Het beste wat we uit het boek van Price kunnen opmaken over rauwe voeding is dat het traditionele voedingspatroon van ieder natuurvolk een rauwe component bevatte. Overigens was deze component bijna altijd DIERLIJK, men kookte juist het plantaardige voedsel (vanwege de cellulose).

Je ziet vaker dat vegetariers en veganisten zich in allerlei bochten moeten wringen om toch maar vooral de theorie te ondersteunen dat we geen of zo weinig mogelijk dierlijke producten moeten eten. Desondanks is het boek van Wolfe de moeite waard en daarom heb ik het ook vertaald. Hetzelfde met het boek van Andreas Moritz over de lever- en galblaaszuivering waarin hij dierlijke eiwitten zelfs ‘gifstoffen’ noemt en eveneens beweert dat de mens van oudsher een planteneter is. Als je over dit soort creatieve waarheden’ heen leest, zijn het zeer interessante en leerzame boeken.

Mike