Reageer op: Op zoek naar de juiste hulpverlener

Forum Forums Vragen over voeding en gezondheid Op zoek naar de juiste hulpverlener Reageer op: Op zoek naar de juiste hulpverlener

#229912

Binc
Bijdrager

Ik heb mijn biologische moeder nu een aantal keer gesproken aan de telefoon. Vanavond ook nog.
Deze week ervaar ik de gesprekken anders. En ze bevallen me totaal niet. We hebben 1 gesprek gehad wat mij hoop gaf en waar we samen hadden gelachen. Maar nu begin ik er echt klaar mee te raken.
Ze is mijn vader echt zwart aan het maken. Ze probeert bij mij begrip en acceptatie te behalen voor haar eigen tekortkomingen. in dit geval dat ze er als moeder niet is geweest. Ze doet het alleen op een valse manier. Voor nu kan het me niet schelen wat ze mankeert. De medici daar willen ivm de privacywet niet zeggen welke diagnoses zij heeft. Wel zijn ze steeds aan het zeggen dat het voor haar heel goed zou zijn als ik langs zou komen. Ik heb daarop gezegd dat ze eerst maar eens wat duidelijker moeten zijn over haar toestand aangezien ze behoorlijk kwetsende verhalen verteld. Dat zal even lekker worden, dat zou de omgekeerde wereld zijn. Moet ik op korte termijn op komen draven op haar verjaardag omdat dat voor haar goed zou zijn. Dat ga ik dus niet doen. Het is alsof ik met een klein kind aan het praten ben inmiddels. Ongeacht wat ze mankeert ga ik hier echt niet in mee. Als ik haar zoals vanavond terecht wijs op de dingen die ze zegt is ze zwaar gepikeerd. Daar begrijpt ze echt werkelijk helemaal niks van en begint ze te huilen. Ik heb echt het idee dat ze de wereld niet begrijpt. Ook heel veel egoïsme. Valt voortdurend in herhalingen ook. Maar goed, ik voel ook niet echt een band met haar. Ik voel eigenlijk niks en het kost me moeite om het gesprek normaal op gang te houden. Er zijn dingen die ze zegt die ik herken bij mezelf. Maar daar blijft het bij. Ik neem elk gesprek die ik met haar heb op en luister deze terug. Ik merk dat ze vragen ontwijkt en antwoorden geeft die nergens op slaan en verandering van onderwerp. Onzin antwoorden zoals dat ze dacht dat mijn broer en ik wel terug zouden komen nadat ze ons achter gelaten had. Een kind van 1 jaar en 3 jaar die wel even terug gaan wandelen naar haar? Die de weg wel weten? Hoe dan? Dit is echt onzin wat ze verkoopt. Ze probeert dingen in me kop te praten en bijna lukt haar dat. Het is haar al eerder wel eens gelukt in mijn puberteit toen het contact er weer was, en dat heeft me werkelijk alles gekost. Toen geloofde ik haar.

Voor nu krijg ik in elk geval wel veel duidelijkheid over mezelf. Ik begin te begrijpen wat ik zelf tekort gekomen ben en dat ik deze tekortkomingen aan het projecteren ben op anderen. Doordat ik nooit de moeder heb gehad die je als kind wel zou moeten hebben.
Blijkbaar heeft het een reden dat zij toch terug is in mijn leven. Dit om meer over mezelf te gaan begrijpen en veranderen. Maar een band zal ik nooit met haar krijgen. Niet zoals ik die met haar zus wel heb. Ze begint mij letterlijk te irriteren. Dezelfde irritatie die ik naar sommige mensen om mij heen voel en waarmee ik vaker conflicten heb. Dit contact met haar is denk ik al een trauma en rouw proces. Buiten de dingen die ik nog te verwerken heb. Ik heb het de afgelopen weken allemaal als zwaar emotioneel ervaren. Ook had ik misschien kleine hoop dat ze veranderd zou zijn. Dat ze verder ontwikkeld en wijzer zou zijn in de loop der jaren. Maar helaas is dit absoluut niet het geval. Mijn gevoel zegt dat de dingen die ze zegt niet kloppen.

Dus Mike, er zit weer waarheid in waar je mij voor hebt willen waarschuwen en op hebt willen attenderen, naast dat er meer met haar aan de hand is. Alleen nu begin ik pas dingen te begrijpen wat mij eerder niet lukte.